นางคือฮูหยินเพียงคนเดียว

บรรยากาศในห้องโถงของเรือนใหญ่ที่เคยสงบนิ่ง พลันเปลี่ยนเป็นร้อนระอุขึ้นมาทันทีเมื่อสิ้นคำประกาศิตของจงหย่งโหวเซียวหย่งคัง ดวงตาของเซียวเหวินรุ่ยเบิกกว้าง หัวใจกระตุกวูบด้วยความตระหนกแกมเดือดดาล เขาผุดลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ครูดกับพื้นเสียงดังลั่น

"ท่านพ่อ เหตุใดท่านจึงพูดเช่นนี้!" 

น้ำเสียงของเซียวเหวินรุ่ยที่เคยทุ้มต่ำสุขุม ยามนี้สั่นระริกด้วยความโกรธที่พยายามสะกดกลั้น

 "ลี่เซียนคือคู่หมั้นของข้า สัญญาหมั้นหมายนี้ฝ่าบาททรงพระราชทานลงมาด้วยความเห็นชอบของสองตระกูล อีกทั้งท่านอาเป่าเจิ้งเหว่ยก็เคยมีบุญคุณร่วมรบและหารือราชการกับท่านพ่อมาโดยตลอด ตอนนี้ตระกูลเป่าล่มสลาย เหลือเพียงนางตัวคนเดียวไร้ที่พึ่งพิง แทนที่ตระกูลเซียวจะยื่นมือเข้าช่วย แต่ท่านพ่อกลับจะไปขอยกเลิกสมรสพระราชทานเพื่อทอดทิ้งนางอย่างนั้นหรือขอรับ"

"เหวินรุ่ย! เจ้ากล้าใช้น้ำเสียงเช่นนี้กับพ่อของเจ้าเชียวหรือ" 

จงหย่งโหวตบโต๊ะเสียงดัง ถ้วยชาสะเทือนจนน้ำชากระเซ็น ใบหน้าของท่านโหวเต็มไปด้วยทิฐิและบารมีน่าเกรงขาม

 "ข้าทำทุกอย่างก็เพื่อเกียรติยศของตระกูลเซียว และเพื่ออนาคตในราชสำนักของตัวเจ้าเองทั้งนั้น ในอดีตตระกูลเป่าอาจจะเคยรุ่งเรือง แต่ยามนี้เป่าเจิ้งเหว่ยทำงานผิดพลาดจนพ่ายศึกชายแดน มีมลทินติดตัวจนผู้คนนินทาทั่วเมืองหลวง แล้วลี่เซียนในยามนี้เป็นเพียงเด็กกำพร้า ไม่มีทั้งอำนาจหนุนหลังและทรัพย์สมบัติใด ๆ นางจะมาคู่ควรกับตำแหน่งฮูหยินของผู้ว่าการมณฑลและผู้สืบทอดจวนโหวได้อย่างไร!"

"เกียรติยศที่ต้องแลกมาด้วยการเหยียบย่ำหัวใจของสตรีที่รัก และการหักหลังสหายร่วมรบของท่านพ่อ ข้าไม่ต้องการ!" 

เซียวเหวินรุ่ยเถียงกลับทันควัน ดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์เด็ดเดี่ยว 

"ข้าก้าวขึ้นมาเป็นผู้ว่าการมณฑลได้ด้วยความรู้ความสามารถของข้าเอง สอบได้ด้วยสองมือของข้า ข้าไม่จำเป็นต้องใช้สตรีตระกูลใหญ่เมืองหลวงคนใดมาเป็นบันไดเหยียบขึ้นไป และข้าขอยืนยันตรงนี้ ไม่ว่าลี่เซียนจะเป็นเด็กกำพร้าหรือเป็นสตรีไร้ยศไร้ตำแหน่ง ข้าก็จะแต่งกับนางเพียงคนเดียวเท่านั้น หากไม่มีนาง ตำแหน่งฮูหยินจวนโหวนี้ก็ให้มันว่างและตายไปพร้อมกับข้า"

"เจ้าลูกเนรคุณ!" 

จงหย่งโหวโกรธจัด ชี้หน้าบุตรชายด้วยมือที่สั่นเทา 

"เจ้ากำลังจะบอกว่าเจ้าจะขัดคำสั่งพ่อ ขัดผลประโยชน์ของตระกูลเซียวเพื่อผู้หญิงคนเดียวอย่างนั้นหรือ"

"เหวินรุ่ย ใจเย็น ๆ ก่อนเถิดลูก" 

โหวฮูหยิน ที่นั่งเงียบมานานรีบก้าวเข้ามาสมทบ มือเรียวบางแตะแขนสามีพยายามให้ลดโทสะ ก่อนจะหันมามองบุตรชายด้วยสายตาติติง ทว่าน้ำเสียงยังคงราบเรียบแฝงความเชือดเฉือนตามแบบสตรีชนชั้นสูง

 "ที่ท่านพ่อพูดมาน่ะถูกแล้ว เจ้าอย่าได้หน้ามืดตามัวเพราะความรักชั่วครั้งชั่วคราวเลย แม่เองก็เห็นดีเห็นงามกับการยกเลิกสมรสนี้ วันก่อนที่นางบากหน้ามาที่จวนโหว แม่ก็ได้พูดคุยกับนางตรง ๆ ไปแล้ว และนางเองก็ดูจะเจียมเนื้อเจียมตัว รู้ดีว่าตนเองมีฐานะต่ำต้อยเพียงใด เด็กคนนั้นฉลาดพอที่จะเดินจากไปเองโดยไม่เรียกร้องสิ่งใด แล้วเจ้าจะดึงดันไปเพื่ออะไรกัน"

คำสารภาพของมารดาเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของเซียวเหวินรุ่ย ชายหนุ่มหันขวับไปมองมารดา ดวงตาแดงก่ำด้วยความสะเทือนใจและปวดร้าวอย่างถึงที่สุด 

ที่ลี่เซียนของเขาต้องเตลิดหนีไป  ละทิ้งจวนตระกูลเป่า เป็นเพราะฝีมือของคนในครอบครัวเขานี่เอง ความเย็นชาของจวนโหวและคำพูดของมารดา คงทำให้นางแตกสลายซ้ำสองจนหัวใจไม่เหลือชิ้นดี

"ที่แท้... ที่แท้เป็นเพราะพวกท่าน!" 

เซียวเหวินรุ่ยเค้นเสียง น้ำตาแห่งความเจ็บปวดคลอเบ้า ถอยหลังออกห่างจากบิดามารดาราวกับคนแปลกหน้า

 "พวกท่านบีบนาง ข่มขู่นาง จนสตรีที่เคยเด็ดเดี่ยวเช่นนางต้องยอมตัดใจและหนีไป ท่านแม่รู้หรือไม่ว่าคำพูดของท่านทำร้ายนางมากเพียงใด นางเพิ่งเสียท่านพ่อท่านแม่ไปที่ชายแดน หวังจะมาพึ่งพิงจวนโหวตามสัญญา แต่กลับต้องมาเจอความอำมหิตซ้ำเติมจากคนที่นางเรียกว่าญาติ"

"เหวินรุ่ย เจ้าลามปามแม่ของเจ้าเกินไปแล้ว!"

 จงหย่งโหวตวาดลั่น

 "แม่ของเจ้าทำเพื่อระเบียบและชนชั้นที่เหมาะสม"

"ชนชั้นจอมปลอมน่ะสิขอรับ!"

 เซียวเหวินรุ่ยแค่นยิ้มทั้งที่น้ำตารื้น แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

 "ในเมื่อพวกท่านเห็นเกียรติยศตระกูลโหวนี้ยิ่งใหญ่นัก ได้ขอรับ หากท่านพ่อจะใช้ตำแหน่งโหวหรือบารมีของตระกูลมาบีบบังคับให้ข้าทิ้งลี่เซียน ข้าก็พร้อมจะสละสิทธิ์การสืบทอดตำแหน่งจงหย่งโหว และจะคืนชุดขุนนางผู้ว่าการว่าการมณฑลนี้ให้แก่ราชสำนัก ข้าจะไปตามหานางกลับมา และใช้ชีวิตในฐานะสามัญชนร่วมกับนาง"

"เจ้า เจ้ากล้าขู่ข้าหรือ!"

 จงหย่งโหวตัวสั่นสะท้านด้วยความคาดไม่ถึงว่าลูกชายที่เคยเชื่อฟังและฉลาดหลักแหลม จะกล้าตัดขาดตระกูลเพื่อผู้หญิงคนเดียว

"ข้าไม่ได้ขู่ แต่ข้าทำจริงแน่นอน" 

เซียวเหวินรุ่ยประสานมือคำนับบิดามารดาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความเด็ดเดี่ยว 

"ข้าจะออกตามหาลี่เซียนจนสุดหล้าฟ้าเขียว ต่อให้นางจะเป็นอย่างไร ข้าก็จะคุกเข่าอ้อนวอนนางจนกว่านางจะใจอ่อน และจำไว้เถิดขอรับ ฮูหยินของข้ามีได้เพียงคนเดียว คือเป่าลี่เซียนเท่านั้น!"

สิ้นคำประกาศกร้าว เซียวเหวินรุ่ยหมุนตัวเดินสะบัดชายเสื้อคลุมก้าวออกจากห้องโถงใหญ่ไปทันทีโดยไม่หันหลังกลับมามองเสียงกรีดร้องเรียกชื่อของมารดาและเสียงตบโต๊ะอย่างเดือดดาลของบิดาแม้แต่น้อย ชายหนุ่มก้าวเดินไปท่ามกลางราตรีที่มืดมิด หัวใจเต็มไปด้วยความห่วงใยและเจ็บปวดเจียนขาดใจ

‘ลี่เซียน รอข้าก่อนนะ ข้าจะไปตามเจ้ากลับมา ไม่ว่าต้องพลิกแผ่นดินหา ข้าก็จะทำ’

เขาตะบึงควบม้าฝ่าความมืดมุ่งหน้ากลับเหวินเฉิงด้วยใจร้อนรน พร้อมสั่งการสายลับออกตามหาเป่าลี่เซียนเพิ่มเติม

ทุก ๆ สามวันสายลับสลับกันเข้ามารายงานความคืบหน้าที่สูญเปล่า เซียวเหวินรุ่ยรับรายงานอย่างอ่อนล้า ตั้งแต่สืบเรื่องมาเขายังไม่ได้ข่าวคราวของนางแม้แต่นิดเดียว

"ใต้เท้าจะไม่หยุดตามหานางจริง ๆ หรือขอรับ กำลังหนาแน่นขนาดนี้ ข้าน้อยออกคำสั่งไปทั่วทั้งสี่ทิศแต่ไร้วี่แวว เกรงว่าคุณหนูเป่าจะ..."

กู้เฉิงไม่กล้าเอ่ยประโยคถัดไป

"สืบต่อไป แม้เป็นศพก็ต้องหาให้พบ!"

เขาสั่งการทั้ง ๆ ที่เจ็บปวดรวดร้าวใจไม่น้อย ยิ่งได้ฟังองครักษ์คนสนิทรายงานก็ยิ่งใจหายอยู่ลึก ๆ ในใจของเขาก็คิดไม่ต่างกัน

ภายในห้องเงียบเชียบเมื่ออยู่คนเดียว เขาทอดสายตามองฎีกาอย่างเหม่อลอยอย่างไม่ใส่ใจนัก มือหน้าเอื้อมไปหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งที่มักวางไว้ดูต่างหน้ายามที่ต้องนั่งทำงานคนเดียว มันคือป้ายหยกขนาดกะทัดรัดชิ้นหนึ่งที่เขาพกติดตัวเสมอมา

หยกชิ้นเล็ก เนื้อหยกเนียนละเอียด ยามที่ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามลวดลายที่คุ้นเคย ความทรงจำในอดีตพลันหลั่งไหลเข้ามาในหัวใจที่อ่อนล้า ภาพความหลังเมื่อวัยเด็กในวังหลวงแจ่มชัดขึ้นมาอีกครั้ง

ตอนนั้นเป่าลี่เซียนเพิ่งจะมีอายุได้เพียงห้าขวบ นางเป็นเด็กหญิงตัวน้อยแก้มป่องดวงตากลมโตสุกใส แฝงความซุกซนและเด็ดเดี่ยวมาตั้งแต่เยาว์วัย ในงานเลี้ยงวังหลวงครั้งนั้น ลี่เซียนตัวน้อยเดินหลงเข้าไปในอุทยานหลวงและถูกองค์หญิงองค์หนึ่งข่มขู่กลั่นแกล้งตามประสาเด็กเอาแต่ใจที่ถือดีในเกียรติยศของตัวเอง

 เซียวเหวินรุ่ยในวัยเด็กเดินผ่านมาเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี เขาไม่อาจทนดูเด็กหญิงที่ไร้ทางสู้ถูกรังแกได้ จึงก้าวออกไปขวางหน้า ปกป้องนางไว้ข้างหลังอย่างไม่เกรงกลัว จนเรื่องราวบานปลายใหญ่โตเมื่อองค์หญิงองค์นั้นร้องไห้เสียงดังวิ่งไปฟ้องฝ่าบาท

ต่อมากลางท้องพระโรงโอ่อ่าและน่าเกรงขาม ท่ามกลางสายตาขุนนางนับร้อย จงหย่งโหวเซียวหย่งคังผู้เป็นบิดาตระหนกตกใจอย่างยิ่ง กลัวว่าบุตรชายจะนำความอัปยศและโทษทัณฑ์มาสู่ตระกูล จึงตวาดดุด่าเซียวเหวินรุ่ยอย่างรุนแรงว่า เสียมารยาทและล่วงเกินเชื้อพระวงศ์ พร้อมบังคับให้คุกเข่าลงเพื่อขอขมา

ก่อนที่เซียวเหวินรุ่ยตัวน้อยกำลังจะก้มหัวยอมรับผิดด้วยความขมขื่น เด็กหญิงตัวน้อยฝั่งตระกูลเป่ากลับทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด

เป่าลี่เซียนสะบัดมือจากการเกาะกุมของบิดามารดานาง ขาเล็ก ๆ สองข้างก้าวตรงมาขวางหน้าเซียวเหวินรุ่ยเอาไว้ นางกางแขนป้อม ๆ ออกป้องเขาคืน ดวงตากลมโตจ้องมองจงหย่งโหวและหันไปมองโอรสสวรรค์บนบัลลังก์อย่างเด็ดเดี่ยว ไร้ซึ่งความหวาดกลัวต่ออำนาจใด ๆ นางเอ่ยปากเถียงแทนเขาเสียงดังฟังชัด เล่าความจริงทั้งหมดว่าเขาเข้ามาช่วยนางจากการโดนรังแกอย่างไร และเขาเป็นคนดีเพียงใด

ท่ามกลางความเงียบกริบด้วยความตกตะลึงของคนทั้งท้องพระโรง ฝ่าบาทที่ประทับอยู่บนบัลลังก์ทอดพระเนตรภาพเด็กน้อยสองคนที่ผลัดกันปกป้องซึ่งกันและกัน แทนที่จะทรงกริ้ว พระองค์กลับทรงพระสรวลออกมาด้วยความเอ็นดู ทรงมองเห็นความซื่อสัตย์เด็ดเดี่ยวในสายเลือดของทายาทตระกูลทหารทั้งสองตระกูล จึงทรงลั่นวาจาประทานสมรสพระราชทานให้แก่ทั้งคู่ตั้งแต่นั้น พร้อมทั้งประทานป้ายหยกคู่ชิ้นเล็กให้เด็กทั้งสองพกติดตัวคนละชิ้นเพื่อเป็นพยาน

‘หยกชิ้นนี้เป็นของเจ้า ส่วนอีกชิ้น ข้าให้ลี่เซียน พกติดตัวไว้ให้ดี เมื่อเติบโตขึ้นมาแล้ว จงปกป้องนางให้สมกับที่นางปกป้องเจ้าในวันนี้’ 

กระแสรับสั่งของฝ่าบาทยังคงก้องอยู่ในมโนสำนึกของเขาไม่ลบเลือน

ภาพวันวานกลับสู่ความเป็นจริงอันโหดร้าย เซียวเหวินรุ่ยลืมตาขึ้นในความมืด แววตาปวดร้าวที่สุดในชีวิต ป้ายหยกคู่ที่เป็นดั่งสัญญาใจและเกียรติยศแห่งการปกป้อง บัดนี้ถูกทำลายลงจนหมดสิ้นด้วยความเย็นชาและความอำมหิตของคนในตระกูลเขาเอง นางต้องเดินจากไปด้วยหัวใจที่แตกสลาย เป็นเด็กกำพร้าที่ไร้อำนาจจะเรียกร้องสิ่งใด

ชายหนุ่มกำป้ายหยกในมือแน่น แขนเสื้อคลุมสั่นระริกตามแรงอารมณ์ที่อัดแน่นจนอกแทบระเบิด แต่ในความเจ็บปวดนั้น ความดื้อดึงและเด็ดเดี่ยวกลับลุกโชนขึ้นมาในดวงตาอีกครั้ง

"เจ้าเคยปกป้องข้าในวันนั้น"

 เสียงทุ้มเคร่งขรึมพึมพำแผ่วเบาภายใต้ความเงียบ

 "ต่อให้ต้องพลิกทั้งแผ่นดินนี้ข้าก็จะตามหาเจ้าให้พบ ลี่เซียน วันนี้ข้ามีอำนาจพอจะปกป้องเจ้าแล้ว เจ้าอยู่ทีใด รอข้าก่อนนะ"