หมดวาสนาต่อกัน

จวนจงหย่งโหว เมืองหลวงเซิ่งจิง

ประตูจวนกว้างใหญ่ปิดสนิท เป่าลี่เซียนยืนมองอยู่ด้านหน้าราวครึ่งชั่วยามแล้วแต่ยังไม่มีวี่แววว่าคนข้างในจะเปิดประตูออกมาสักคน

บ่าวรับใช้ในจวนโหวยังคงรอฟังคำสั่ง แม้จะไม่เข้าใจว่าเหตุใดท่านโหวจึงเฉยชาต่อบุตรสาวผู้ใต้บังคับบัญชาคนสนิทได้ถึงเพียงนี้ และยังคงนั่งเขียนอักษรเงียบ ๆ อย่างใจเย็นได้

ทุกคนต่างสงสัยในใจแต่ไม่กล้าแม้แต่จะลอบส่งสายตาตั้งคำถามต่อกัน

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม จงหย่งโหวจึงเดินออกมาพร้อมกับโหวฮูหยิน ท่าทางองอาจน่าเกรงขามทำให้บรรยากาศที่เงียบอยู่แล้วเงียบสงัดยิ่งกว่าเดิม

"มีเรื่องใดถึงมายืนรอข้า"

คนอย่างท่านโหวเซียวหย่งคังมองเพียงปราดเดียวก็อ่านเหตุการณ์ออกว่ามีเรื่องไม่ธรรมดาเกิดขึ้น

"เรียนท่านโหว คุณหนูเป่าลี่เซียนมารอพบที่หน้าจวนหนึ่งชั่วยามแล้วขอรับ"

บ่าวรับใช้เก่าแก่ของจวนก้มหน้ารายงาน ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตาผู้เป็นนาย

จวนจงหย่งโหวขึ้นชื่อเรื่องกฎระเบียบเคร่งครัด ด้วยเหตุนี้จึงมีแต่การสำรวมและระมัดระวังอยู่ตลอดเวลา

ท่านโหวนิ่งเงียบครู่หนึ่งจึงเอ่ยเสียงราบเรียบ

"พานางเข้ามาพบข้าตรงนี้"

สิ่งที่ผู้คนคาดหวังว่าท่านโหวจะยิ้มแย้มยินดีที่ผู้น้อยจากแดนไกลเดินทางมาคารวะกลับไม่ปรากฎบนใบหน้า ตรงกันข้ามมีแต่ความเคร่งขรึมและเย็นชาของผู้อาวุโสทั้งสอง

เป่าลี่เซียนเดินตามบ่าวรับใช้เข้ามา นางยังคงสงบเสงี่ยมต่อหน้าผู้อาวุโสได้อย่างยอดเยี่ยมเช่นเคย 

"ลี่เซียนคารวะท่านลุงท่านป้าเจ้าค่ะ"

เป่าลี่เซียนย่อกายอ่อนน้อม นางได้รับการอบรมเลี้ยงดูมาอย่างดีจากครอบครัว เรื่องมารยาทต่อหน้าผู้ใหญ่จึงไม่ขัดเขิน

เขาปรายสายตามองผู้เยาว์กว่าด้วยท่าทีหมางเมินจนนางรู้สึกได้ บุรุษตรงหน้าที่นางเรียกขานว่าท่านลุงมีท่าทางผิดปกติไปจากเมื่อก่อนมาก

"เจ้ามีธุระสำคัญอันใดถึงลำบากมาที่จวนโหวแต่เช้าเช่นนี้"

ความเย็นชาและห่างเหินนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เป่าลี่เซียนรับรู้ถึงความไม่ชอบมาพากลในทันที

"หลานไว้ทุกข์ให้ท่านพ่อท่านแม่ครบหนึ่งปี จึงย้ายมาอยู่เมืองหลวงเจ้าค่ะ เพิ่งมาถึงก็มาคารวะท่านลุงท่านป้าเจ้าค่ะ"

ร่องรอยความหม่นเศร้ายังไม่จางหายไปจากใบหน้างาม พ่อแม่จากไปพร้อมกันทิ้งเพียงบุตรสาวคนเดียวให้โดดเดี่ยวในจวน นางคงทุกข์ใจไม่น้อย ที่พึ่งเดียวที่มีก็มีเพียงจวนจงหย่งโหวแห่งนี้เท่านั้น

"กลับมาเมืองหลวงก็ควรหาอะไรทำ พ่อแม่ของเจ้ามีทรัพย์สินตามฐานะ แต่เจ้าจะทำตัวล่องลอยไปวัน ๆ ไม่ได้ ยามนี้ไม่มีใครให้พึ่งพิงแล้ว เจ้าควรพึ่งตนเอง คาดหวังว่าจะให้ผู้อื่นช่วยเหลือก็คงยาก"

โหวฮูหยินกล่าวอบรมนาง ท่าทางผลักไสเช่นนี้เป่าลี่เซียนไม่เคยเห็นมาก่อน

มิใช่ว่านางสูญเสียบิดามารดาไปแล้ว จวนโหวจะโอบอุ้มนางเหมือนคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับท่านพ่อท่านแม่หรอกหรือ เมื่อก่อนท่านทั้งสองเอ็นดูนางดั่งบุตรสาวแท้ ๆ คนหนึ่ง วันนี้เหตุใดกลับกลายเป็นเหินห่างเหมือนนางเป็นภาระ

"หลานรับทราบเจ้าค่ะ"

จะให้นางพูดสิ่งใดได้ ในเมื่อยามนี้ในลำคอของนางมันเริ่มตีบตันแล้ว

"รับทราบอย่างเดียวไม่ได้ ต้องนำไปปฏิบัติจริงด้วย ยามนี้เจ้าเหลือตัวคนเดียวแล้วอย่าหวังพึ่งพาผู้อื่นอีกเลย"

โหวฮูหยินตอกย้ำเมื่อเห็นนางนิ่งเงียบ 

"ท่านป้าเจ้าคะ ท่านพ่อบอกข้าอยู่เสมอว่าหากมีเรื่องใดให้ข้ามาที่จวนโหว ท่านลุงท่านป้าก็เคยบอกข้า เหตุใดท่านป้าถึงพูดเช่นนี้กับหลานล่ะเจ้าคะ"

ท่านโหวได้ยินดังนั้นสายตาจับจ้องมาที่นางทันที และกล่าวสิ่งที่นางไม่คิดว่าจะได้ยินมาก่อน

"แม่ทัพเป่าทำงานผิดพลาดไร้ชัยชนะ ยังลากแม่ของเจ้าไปตายด้วยกัน แล้วเหตุใดบุตรสาวแม่ทัพปลายแถวอย่างเจ้ายังกล้าแบกหน้ามาเหยียบจวนของข้า"

เป่าลี่เซียนยืนนิ่งอยู่กลางลานเรือน ร่างบอบบางในชุดไว้ทุกข์สั่นเล็กน้อย ดวงตาที่มีประกายความหวังเมื่อแรกเริ่มหม่นลงมาครู่หนึ่งแล้ว นางมองอดีตสหายรักของบิดาด้วยความตัดพ้อ

"แต่ว่าท่านลุง ข้ากับพี่เหวินรุ่ยมีสมรสพระราชทาน"

"เจ้ากล้าดีอย่างไรมาเรียกขานนามของผู้ว่าการเหวินเฉิงเช่นนั้น"

โหวฮูหยินขึ้นเสียงสมทบ สายตาที่มองมามีแต่ความรังเกียจท่วมท้น

"สมรสพระราชทานนั่นมันเรื่องตลกในวัยเด็ก เจ้าก็เป็นแค่เด็กกำพร้า อย่าได้คิดมาเกาะชื่อเสียงลูกชายข้าให้มัวหมอง กลับไปในที่ที่เจ้าควรอยู่เสียเถอะ"

"ฝ่าบาทมอบสมรสนี้ให้ข้า จะขัดราชโองการได้อย่างไรเจ้าคะ"

"ไร้ยางอาย! พ่อเจ้าพ่ายแพ้ศึกศัตรู ยังจะกล้าเรียกร้องอีกหรือ ไม่ประหารเจ้าด้วยก็ดีเท่าไหร่แล้ว ข้าจะนำเรื่องนี้ขอถอนการสมรสเมื่อใดก็ได้ ระหว่างข้าที่มีคุณต่อแผ่นดิน กับพ่อของเจ้าผู้ไม่เอาไหน คิดว่าฝ่าบาทจะฟังใครมากกว่ากัน"

เป่าลี่เซียนตัวสั่นสะท้านเมื่อได้ยิน นี่คือจุดประสงค์แท้จริงของจวนโหวสินะ ความดีชั่วชีวิตของบิดานางไม่มีประโยชน์ใดอีกต่อไปแล้ว ท่านแม่เคยบอกว่าใจคนเรายากแท้หยั่งถึงนางก็เพิ่งเข้าใจลึกซึ้งในวันนี้เอง

"อย่าได้คิดไปไกลเลยคุณหนูเป่า เหวินรุ่ยเองก็ไม่ได้คิดมาก เขาเป็นคนกตัญญูพ่อแม่ว่าอย่างไรเขาก็ว่าตามนั้น เรื่องวัยเด็กก็แค่เรื่องล้อเล่นสนุก ๆ ที่ฝ่าบาทหยอกเย้าพวกเจ้าเท่านั้น ป้ายหยกคู่ก็แค่มอบให้เป็นรางวัลที่พวกเจ้ากล้าหาญ เจ้ากับครอบครัวเจ้าคิดมากไปเอง กลับไปเถิดพวกเราไม่มีอะไรให้เจ้าหรอก"

เสียงอ่อนหวานจากหน้ามือเป็นหลังมือราวกับกำลังหลอกล่อเด็กน้อยของโหวฮูหยินช่างแยบยลนัก เป่าลี่เซียนไม่พูดต่อ นางไม่มีสิ่งใดจะพูดได้อีกแล้ว

"พาคุณหนูเป่าออกไปแล้วปิดประตูจวน"

คำสั่งเฉียบขาดของท่านโหวอื้ออึงอยู่ในโสตประสาท นางเดินตามบ่าวรับใช้ที่นำทางไปยังประตูอย่างว่าง่าย ไม่ได้เอ่ยคัดค้านอะไรอีก

รถม้าออกตัวอย่างรวดเร็วมาถึงจวนตระกูลเป่า เป่าลี่เซียนเดินเหม่อลอยนั่งลงที่ม้านั่งหน้าเรือน สมองของนางยามนี้ทั้งสับสนและผิดหวัง

นางถูกผลักไสออกมาจากจวนจงหย่งโหว ถูกตัดขาดจากที่พึ่งสุดท้ายในชีวิต ในยามที่นางไม่เหลือใคร พี่เหวินรุ่ยของนางก็ไม่อยู่ที่นี่แล้ว เขาเดินทางล่วงหน้าไปรับตำแหน่งผู้ว่าการของเมืองเหวินเฉิงอันห่างไกลแล้ว

​ภาพแห่งความหวังตรงหน้าค่อยๆ เลือนราง รสชาติแห่งความขมขื่นดึงจิตใจของนางให้จมดิ่ง นึกย้อนกลับไปในวันวาน วันที่เมืองหลวงเซิ่งจิงมีแต่ความอบอุ่น และจวนโหวแห่งนี้เคยเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับนาง

ในวัยแปดขวบของลี่เซียน บรรยากาศเต็มไปด้วยความครึกครื้น เป่าเจิ้นเหว่ย นายกองร่างกายกำยำแต่ใบหน้าใจดีกำลังคลี่แผนที่การรบร่วมกับสหายรักอย่างท่านโหวเซียวหย่งคัง ทั้งสองหารือเรื่องศึกชายแดนด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม แต่สายตากลับลอบมองออกไปนอกหน้าต่างเรือนเป็นระยะ

​ที่ลานกว้างด้านนอก เสียงหัวเราะสดใสของเด็กหญิงวัยแปดขวบดังเจื้อยแจ้ว

​"พี่เหวินรุ่ย ดูนี่สิ ข้าหัดทำขนมกุ้ยฮวามาให้ท่านตั้งหลายชิ้นแน่ะ มีท่านแม่คอยช่วยข้าด้วยนะ"

เป่าลี่เซียนในวัยเยาว์ สวมชุดสีชมพูสดใสดั่งดอกไม้แรกแย้ม ในมือน้อยๆ ประคองกล่องไม้ใส่อาหารวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาเซียวเหวินรุ่ย คุณชายผู้พี่ที่นั่งอ่านตำราอยู่ใต้ต้นหลิว เด็กหนุ่มวัยสิบสองขวบเงยหน้าขึ้นจากม้วนคัมภีร์ ใบหน้าเยาว์วัยที่เริ่มฉายแววหล่อเหลาและสุขุมเกินอายุ แอบจุดรอยยิ้มบางเบาที่มุมปากยามเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มของคู่หมั้นตัวน้อยเลอะแป้งทำขนมเป็นปื้นขาว

​"วิ่งซุ่มซ่ามเช่นนี้ หากล้มลงมาขนมไม่หกกระจายหมดหรือ"

 น้ำเสียงของเขาดูดุ แต่กลับยื่นมือไปช่วยประคองกล่องขนมอย่างระมัดระวัง

"ข้าไม่ล้มหรอก ข้าเก่งจะตาย ท่านชิมดูเร็วเข้า ข้าหัดทำขนมก็เพื่อท่านคนเดียวเลยนะ"

 เด็กหญิงยืดอกอวดอย่างภาคภูมิใจ

เซียวเหวินรุ่ยหยิบขนมกุ้ยฮวาสีเหลืองนวลเข้าปาก รสชาติหวานละมุนและกลิ่นหอมอ่อน ๆ ซึมซาบไปถึงหัวใจ เด็กหนุ่มเคี้ยวตุ้ย ๆ ก่อนจะแสร้งทำเป็นพยักหน้าเรียบ ๆ

 "อืม พอกลืนลงคอได้ วันหน้าก็หัดทำมาอีกละกัน"

"เย้ พี่เหวินรุ่ยชอบขนมของข้าที่สุด"

เด็กหญิงกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ โดยหารู้ไม่ว่า สายตาของเด็กหนุ่มที่มองตามร่างป้อม ๆ ของนางนั้น เต็มไปด้วยความประทับใจลึกซึ้ง 

"ข้าจะชิมขนมของเจ้าจนกว่าจะทำอร่อยกว่าพ่อครัวในวังหลวง"

และเขาก็ทำตามสัจจะที่ให้ไว้ คอยชิมขนมของนางทุกครั้งจนฝีมือของนางเทียบพ่อครัววังหลวงได้อย่างที่นางตั้งใจและมีเขาเป็นแรงผลักดัน