บทที่ 5

บทที่ 5

          PAIRJAA : วันนี้อย่าลืมไปดูตัวนะคะ

          ฉัตรฐาคว่ำหน้าจอสมาร์ตโฟนลงหลังได้รับข้อความย้ำเตือนจากแพรไหม เขาไม่ลืมนัดสำคัญหรอก ไม่เช่นนั้นคงโดนบิดาแหกอก รู้ดีว่าคนนี้ท่านปลื้ม

          เวลาประมาณหนึ่งทุ่มตรงเขาก็ไปถึงโรงแรมหรูที่นัดดินเนอร์กับลูกสาวคนมียศเอาไว้ บนชั้นยี่สิบห้ามีร้านอาหารอิตาเลียนชื่อดังซ่อนตัวอยู่

          สิบนาทีหลังจากนั้นผู้หญิงที่เขากำลังรออยู่ก็ปรากฏตัวในชุดเดรสสีครีมอ่อนของแบรนด์ดัง สวมสร้อยคอหลักแสนเหมือนที่เขาเคยซื้อให้แพรไหม

          “สวัสดีค่ะพี่ไฉ อ้อนนะคะ”

          “สวัสดีครับน้องอ้อน” ฉัตรฐาลุกขึ้นขยับเก้าอี้ให้แก่อรอินทร์ พร้อมกับส่งยิ้มไปให้อย่างเป็นมิตร

          “คุณแม่เคยชมพี่ไฉให้อ้อนฟังบ่อยๆ ว่าพี่ไฉหล่อมาก ไม่นึกว่าพอได้มาเจอตัวจริงแล้วจะหล่อขนาดนี้” อรอินทร์ยกมือขึ้นปิดปากนิดๆ ทำท่าเอียงอาย เมื่อฉัตรฐานั้นดูหล่อสมคำบอกเล่าของมารดา

          “ขอบคุณครับ ว่าแต่น้องอ้อนทานอะไรดีครับ” เขาเคยเจอบิดาและมารดาอรอินทร์อยู่หลายครั้งในงานสังคม คนพวกนั้นหน้าใหญ่ใจป้ำไม่ใช่น้อย

          “อ้อนชอบสปาเกตตีค่ะ ที่นี่อร่อยมาก” อรอินทร์เคยมาร้านนี้หลายครั้งแล้ว เธอสามารถสั่งได้โดยไม่ต้องดูใบเมนู

          “งั้นพี่สั่งตามอ้อนละกันครับ” ฉัตรฐาไม่มีข้อมูลร้านนี้ เพราะคนเลือกคือแพรไหม

          “ได้เลยค่ะ” อรอินทร์ตอบรับด้วยความยินดี แล้วชวนฉัตรฐาพูดคุยอย่างสนุกปาก บทสนทนาของเธอและเขาเป็นไปอย่างออกรสออกชาติ

          ส่วนคนที่ทำหน้าที่อย่างไม่เคยขาดตกบกพร่องเวลานี้บินลัดฟ้าไปถึงจังหวัดเชียงรายเรียบร้อยแล้ว

          “เราไม่ได้เที่ยวที่นี่นานขนาดไหนแล้วเนี่ย” แพรไหมมองบรรยากาศตรงหน้าอย่างตื่นตาตื่นใจ เธอคิดถูกแล้วที่เลือกมาคนเดียวและมาล่วงหน้าหนึ่งวัน เพราะอยากมาเดินเที่ยวหาของอร่อยกินก่อน หัวใจจะได้คลายจากอาการเจ็บระบม

          อย่างแรกที่แพรไหมซื้อไม่พ้นหมูปิ้งและพวกของทอด มีหลายช่วงที่เธอต้องรักษาหุ่น เพราะมันสำคัญต่อการทำงานจึงไม่ค่อยได้แตะมันเท่าไร แต่ในวันนี้เธอขอยกเว้น

          สองเท้าคู่เรียวเดินทอดน่องไปเรื่อยๆ อาจจะเหงาไปบ้างยามเห็นหลายคนมากับครอบครัวหรือคนรัก ใช้เวลาไปนานทีเดียวกว่าเธอจะเดินไปยังรถเช่าที่จอดห่างจากตลาดกลางคืนค่อนข้างไกล คงเพราะเป็นคืนวันเสาร์ ทั้งคนและรถจึงแน่นขนัด

          “ช่วยด้วย”

          ทว่าพอเดินไปใกล้รถ หูของเธอกลับได้ยินเสียงร้องสั่นๆ ให้หยุดเท้า

          “ช่วยด้วย…ช่วยผมด้วย”

          แพรไหมขบเม้มปาก หัวใจเกิดความลังเล เพราะเธอไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว และไม่รู้ว่าเจ้าของเสียงนั้นจะเป็นคนดีหรือร้าย

          “อย่าทำให้ตัวเองเดือดร้อนเลยยัยแพร” แพรไหมพยายามเป็นคนใจร้าย เลือกเดินหนีไปอีกทาง แต่สุดท้ายก็ต้องหมุนตัวไปตามหาเสียงนั้น

          ไม่กี่อึดใจก็เห็นว่ามีคนนอนแอบอยู่ข้างๆ รถยนต์คันหนึ่ง เมื่อไปใกล้เธอกลับต้องตกใจเบิกตากว้าง

          “คุณ...ธาดา”    

          แพรไหมใช้เวลานึกอยู่แวบหนึ่ง ไม่คิดว่าจะเป็นคู่แข่งของฉัตรฐาที่เจอวันนั้น แล้วรู้สึกว่าเธอกำลังพาตัวเองขึ้นไปบนลานประหาร

          “ชะ...ช่วยผมหน่อย ผมถูกแทง” ธาดาบอกเสียงสั่น ปากเริ่มซีด มือกุมหน้าท้องพยายามห้ามเลือดของตัวเอง

          “ตายแล้ว”       

          แพรไหมตกใจซ้ำสองเมื่อบนเสื้อเชิ้ตสีขาวของธาดาเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด กลิ่นคาวลอยฟุ้ง แล้วไหลออกมาจนเธอเงอะงะทำอะไรไม่ถูก ใจหนึ่งอยากช่วย อีกใจก็ไม่อยากยุ่ง แล้วหันมองซ้ายมองขวา ไม่รู้ว่าศัตรูของอีกฝ่ายจะตามมาไหม

          “อย่าทิ้งผมไว้ตรงนี้...ช่วยผม” ธาดาวอนขอ หลังเห็นท่าทางลำบากใจของหญิงสาว

          หญิงสาวสั่นหน้า เธอไม่อยากมีปัญหากับฉัตรฐาไปมากกว่านี้ แล้วทำท่าจะเดินหนี บอกตัวเองว่าควรเป็นคนใจดำ เพราะแค่เรื่องของตัวเองเธอยังเอาตัวไม่รอดเลย

          “โธ่ ยัยแพรเอ๊ย...” ทว่าสุดท้ายแล้วแพรไหมก็ไม่อาจเป็นคนใจไม้ไส้ระกำเห็นคนจะตายแล้วไม่ช่วยได้ จึงเข้าไปพยุงร่างของธาดาขึ้นพาตรงไปที่รถ

          “ผมไม่อยากไปโรงพยาบาล...” ธาดาที่ถูกประคองไปขึ้นรถอย่างทุลักทุเลบอกเสียงเบาหวิว คิดว่าพวกคนที่ทำร้ายเขาน่าจะไปดักรออยู่ที่นั่น

          “อย่ามากเรื่องน่ะคุณ” ถ้าเขาไม่ไปก็มีแต่ตายกับตาย และเธอไม่ใช่หมอ รักษาเขาไม่ได้

          “ผมมีเพื่อนเป็นหมอที่นี่”          

          เขามาที่นี่ก็เพราะตั้งใจจะมาหาเพื่อน ไม่คิดว่าจะถูกตามเล่นงาน และด้วยความประมาทจึงไม่ได้ให้ลูกน้องติดตามมาด้วย อีกเหตุผลเพราะไม่อยากให้เพื่อนรู้สึกอึดอัด

          “เอาเบอร์มาด่วนเลยค่ะ แล้วฉันจะโดนร้านเช่ารถเก็บเงินเพิ่มไหมเนี่ย” เลือดของธาดากำลังไหลซึมไปเปื้อนเบาะ งานนี้เธอโดนเรียกเงินอ่วมแน่ แต่จะทำอย่างไรได้ เงินกับชีวิต เธอก็ต้องเลือกอย่างหลัง

          “คุณบ่นไอ้ไฉทุกเรื่องแบบนี้หรือเปล่า” ธาดาเค้นเสียงถาม ผู้หญิงคนนี้ขี้บ่นไม่เบา ไม่รู้ทำไมฉัตรฐาถึงยังเอาไว้ข้างกาย

          “เดี๋ยวแพรก็ไม่ช่วยหรอกค่ะ รีบบอกเบอร์มาได้แล้ว” เธอบอกเสียงสะบัด

          ธาดาไม่คิดแซวต่อและบอกตัวเลขสิบตัวไปอย่างครบถ้วนแม่นยำ เพราะอีกฝ่ายคือเพื่อนสนิทที่ไม่เคยทิ้งกัน เพียงแต่เลือกเดินคนละเส้นทางก็เท่านั้น

          หมอปุริมถนัดช่วยคน ส่วนเขาถนัดกระทืบ        

          หลังแพรไหมบอกเล่าเรื่องคร่าวๆ กับเจ้าของเสียงทุ้มนุ่มแล้วก็รีบกระชากรถออกตรงไปยังคลินิกเล็กๆ แห่งหนึ่ง สายตาคอยมองกระจกหลังอยู่เป็นระยะ เพราะห่วงธาดาที่เงียบไป

          ถึงอย่างนั้นเธอก็ส่งเขาถึงมือเพื่อนได้ทันเวลา