บทที่ 3 (03)

PAIRJAA : พรุ่งนี้จะมาฉลองด้วยกี่โมงคะ

          นิ้วเรียวพิมพ์ข้อความไปหาคนที่หายหน้าไปเป็นสัปดาห์ เขางานยุ่ง เธอเองก็วุ่นวายอยู่กับงานที่รับไว้ รวมถึงงานที่แบกหน้าไปขอมา ไม่อยากให้เสียชื่อไปถึงฉัตรฐา วันพรุ่งนี้จะถึงวันสำคัญจึงต้องติดต่อไป

          CAI-CHATTHA : สี่ทุ่ม

          PAIRJAA : อยากกินอะไร แพรจะได้เตรียม

          สิบนาทีต่อมาเธอก็ได้คำตอบ

          CAI-CHATTHA : อะไรก็ได้ที่คุ้มกับค่าของขวัญวันเกิด

          PAIRJAA : ต้องดูว่าของที่ว่าคืออะไร

          ไม่นานฉัตรฐาก็ถ่ายภาพกระเป๋าแบรนด์เนมหลักแสนกับน้ำหอมที่เขาชอบซื้อส่งมาให้ แพรไหมดูแล้วจึงขบคิดเมนูอาหารที่จะถูกใจเขา งานนี้คงต้องเอาใจเสียหน่อย

          PAIRJAA : แกงมัสมั่นเนื้อ ไข่เจียวปู กุยช่ายขาวผัดเต้าหู้หมูสับ

          ทั้งสามล้วนเป็นเมนูโปรดของฉัตรฐา แม้จะมีความยุ่งยากอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ยากไปสำหรับเธอ เมื่อเห็นว่าข้อความถูกอ่านแล้วแต่ไม่มีการตอบกลับมา จึงส่งข้อความไปจบการสนทนา

          PAIRJAA : ไว้เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ

          แพรไหมโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง ตั้งใจว่าพรุ่งนี้ช่วงบ่ายจะออกไปซื้อวัตถุดิบมาเตรียมทำอาหาร แม้ห้องที่เช่าอยู่จะไม่ได้หรูหราดีเยี่ยมเท่ากับบ้านที่เคยอยู่ แต่ก็กว้างขวางแบ่งเป็นสัดส่วนอย่างลงตัว เธอสามารถทำอาหารได้อย่างสบาย

          แพรไหมนึกถึงบ้านของตนที่นำไปจำนองแล้วก็สะบัดศีรษะเบาๆ ไม่อยากให้ตัวเองจมอยู่กับความเศร้า อีกเพียงไม่กี่อึดใจเธอก็จะเหนื่อยน้อยลงแล้ว

          ในช่วงบ่ายของวันใหม่ เจ้าของร่างเพรียวระหงก็ออกไปเดินเลือกซื้อของที่ตลาดสด เลือกสรรวัตถุดิบอย่างดี เมื่อก่อนการทำอาหารเป็นสิ่งที่แพรไหมไม่เคยคิดแตะเลย อะไรที่ไม่ชอบเธอจะไม่ทำ แต่เมื่อไม่ได้มีกินมีใช้เหมือนก่อน อะไรที่พอแบ่งเบาเงินในกระเป๋าได้เธอก็ไม่อาจเกี่ยงงอน

          เมื่อกลับถึงห้องแพรไหมก็พาตัวเองไปยังหน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ตัวเล็ก เปิดเข้าเว็บหางาน เพื่อเตรียมตัวไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ รวมถึงต้องนั่งคุยงานกับแก้วสิริ อีกฝ่ายอยากจะให้เธอไปช่วยนั่งไลฟ์ขายสินค้าในแอปพลิเคชันหนึ่ง กว่าจะได้ลุกออกไปยังห้องครัวก็เกือบจะหกโมงเข้าไปแล้ว

          “ยังไม่เสร็จเลย จะทันไหมยัยแพร”

          แพรไหมมองเวลาบนหน้าจอสมาร์ตโฟน เธอเพิ่งหุงข้าวไปเมื่อครู่ และยังไม่ได้ลงมือทำแกงใดๆ เลย หากฉัตรฐามาถึงคงไม่พ้นทำหน้าหงิกใส่    

          ไลน์

          เสียงการแจ้งเตือนดังขึ้น คนที่มือเป็นระวิงก้มมองหน้าจอ คิดว่าคงเป็นฉัตรฐา แต่ไม่ใช่           

          “ผู้หวังดี”

          ชื่อไลน์ที่ปรากฏทำให้แพรไหมต้องหยุดมือ

          “ไม่เคยเห็นหวังดีสักราย”

          แค่เห็นเธอก็คาดเดาได้แล้วว่าไม่ใช่เรื่องน่าภิรมย์ แต่ด้วยความอยากรู้จึงตัดสินใจกดเข้าไปอ่านดู แล้วพบว่าสิ่งที่ถูกส่งมาเป็นคลิปเสียง

          แค่เปิดฟังเท่านั้นหัวใจดวงเล็กก็มีอาการปริร้าว หน่วงหนึบ รอยยิ้มที่เคยมีจางหายไปอย่างเร็วไว

          “ว่าแต่คุณแพรรู้เรื่องคนที่เกิดวันเดียวกับเขาไหม คนในใจมึง”