บทที่ 4

บทที่ 4

          “กูถามจริงไอ้ไฉ มึงกำลังเอาเขามาเป็นตัวแทนเกลหรือเปล่าวะ หรือเอาเขาเป็นคนคั่นเวลาระหว่างรอเกล ถึงเขาจะหน้าไม่เหมือน แต่ยิ้มคล้ายๆ กัน…”

          หัวใจของแพรไหมยังจมอยู่กับประโยคนี้แม้คลิปเสียงจะเงียบไปแล้ว และเธอจำได้ดีว่าเป็นเสียงของจิรัฐและฉัตรฐา

          “ตัวแทน คนคั่นเวลาเหรอ”

          เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าฉัตรฐามีคนในใจ เขาไม่เคยพูดถึง และเธอคนนั้นก็ไม่เคยมาปรากฏตัวให้เห็น ไม่ทันให้คร่ำครวญอะไรอีก เสียงแจ้งเตือนก็ดังเป็นรอบที่สอง

          ไลน์

          ผู้หวังดีส่งไฟล์บางอย่างมาให้เธอ ปากนุ่มขบแน่น รู้สึกว่าไม่อยากเปิดอ่าน แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะหนีความจริงไปทำไม

          “ผู้หญิงคนนี้สินะ”

          เธอเปิดดูภาพที่ถูกส่งมาให้ คาดว่าเป็นผู้หญิงที่ได้นั่งในตำแหน่งหัวใจของฉัตรฐา

          เธอสวย ตัวเล็ก น่าทะนุถนอม ทว่ารอยยิ้มไม่เห็นเหมือนกันสักนิด เธอคนนั้นยิ้มแล้วโลกสดใส ส่วนแพรไหมยิ้มหม่นราวกับโลกกำลังจะถล่ม

          มันกำลังเกิดขึ้นจริงๆ แค่ไม่ได้เกิดกับโลกใบกลม แต่เป็นใจดวงเล็กของเธอ

          แพรไหมถอยตัวไปนั่งบนโซฟา พยายามตั้งสติและจัดการกับความรู้สึกของหัวใจที่มันบ้าหลงคิดไปเองทั้งนั้น จะโกรธใครได้ นอกจากตัวเองที่อ่อนไหวไปคนเดียว

          เฮ้อ

          หญิงสาวยิ้มเศร้าแล้วนั่งจมอยู่กับความจริงที่ได้รู้

          ส่วนผู้หวังดียิ้มร่า ใจจริงอยากกดอัดเสียงมากกว่านี้ แต่กลัวจะถูกจับได้ แต่เท่านี้ก็สาแก่ใจแล้ว เพราะรู้สึกไม่ชอบขี้หน้าแพรไหมมาตลอด และกลัวว่าอีกฝ่ายจะมาแย่งคนของเธอไป

          แพรไหมยกขาทั้งสองข้างขึ้นมานั่งกอดแล้วโยกตัวไปมา ทว่ากลับไม่มีน้ำตาทิ้งลงมาแม้สักหยด เรื่องแค่นี้เธอไม่ควรร้องไห้

          มันเจ็บใจ แต่ไม่ถึงขั้นตาย

          นานเท่าไรไม่รู้ที่เธอจมอยู่กับความเงียบ กระทั่งมีเสียงทุ้มเข้มดังขึ้น

          “เป็นอะไร”

          “คุณมาตั้งแต่เมื่อไรคะ” แพรไหมดึงตัวออกจากความเศร้าเงยหน้าไปมอง

          “นานแล้ว ถ้าเป็นโจรป่านนี้มันจับเธอฆ่าไปแล้ว” เสียงไขกุญแจห้องก็ดังขึ้น แต่แพรไหมกลับยังนั่งเหมอไม่รู้เรื่องราว

          “ของ เอาไป”

          “แพรไม่อยากได้แล้วค่ะ” มือเรียวสวยไม่ได้ยื่นไปรับของขวัญ ทำแค่เงยหน้ามองฉัตรฐา         

          “จะมามากเรื่องอะไรอีก หรือว่าเกิดไม่ถูกใจขึ้นมา น้ำหอมที่ซื้อมาให้เธอก็ชอบใช้ไม่ใช่หรือไง” ฉัตรฐาเลิกมองคนที่ทำแค่นิ่งมองของขวัญ                            

          แพรไหมยิ้มหยันใส่ ที่ชอบเพราะคิดว่าเขาเอาใจใส่กันต่างหาก แต่วันนี้เธอรู้ความจริงแล้วจะปรีดากับของพวกนี้ได้อย่างไร

          “กับข้าวล่ะ” ฉัตรฐาวางของขวัญไว้บนโต๊ะแทน แล้วเปลี่ยนเรื่องด้วยไม่อยากหัวเสีย ปกติมาถึงกับข้าวจะถูกวางตั้งไว้ที่โต๊ะแล้ว แต่วันนี้กลับไม่เห็น

          “ยังไม่เสร็จเลยค่ะ” แพรไหมไม่คิดจะลุกไปทำต่อ เธอหมดแรงแล้ว

          “แล้วฉันจะกินอะไร” เขารีบเคลียร์งานและหิ้วท้องรอมากินฝีมือแพรไหม จนรู้สึกแสบท้องไปหมดแล้ว

          “มีมาม่าอยู่ในครัวค่ะ ต้มกินได้” เธอบอก

          “ฉันจะกินแกงมัสมั่นเนื้อ” ฉัตรฐาเค้นเสียงตอบกลับ แพรไหมจะมาคิดโกงกันไม่ได้

          “ไว้อีกสองสามวันทำไปให้ค่ะ” ตอนนี้เธอไม่มีเรี่ยวแรงทำอะไรอีกแล้ว ขืนทำไปรสชาติคงห่วยแตกน่าดู

          “ฉันไม่กินมาม่า ลุกไปทำเดี๋ยวนี้เลย ฉันหิวจนแสบท้องไปหมดแล้วเนี่ย” ฉัตรฐาไม่ให้ทางเลือก อย่างไรแพรไหมก็ต้องลุกไปจัดการทำกับข้าวให้เขา