บทที่ 4 (03)

แพรไหมใช้เวลาอยู่บนท้องถนนไม่นานก็มาถึงจุดหมาย ดวงตากลมโตที่ฉายแววเศร้าหมองมองบ้านสองชั้นที่มีความโออ่าด้วยความคิดถึงปะปนไปด้วยความเจ็บปวด

          มือนุ่มหยิบกุญแจบ้านไขเข้าไปด้านใน หยุดเท้ายังหน้ารูปครอบครัวที่มีบิดา มารดา เธอ และน้องสาวยืนกอดกันกลมอย่างอบอุ่น

          “แพรคิดถึงทุกคนจังค่ะ”

          หญิงสาวคิดถึงบิดามารดาจับขั้วหัวใจ อยากจะสวมกอดกันเหมือนวันวานแต่ก็ไม่มีโอกาสอีกแล้ว เธอคือสาเหตุที่ทำให้ทั้งสองต้องจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ

          เพราะความไว้ใจเพื่อนสนิทจึงดึงอีกฝ่ายเข้ามาร่วมงานในธุรกิจของครอบครัว มาเป็นหนึ่งในหุ้นส่วน เนื่องจากอีกฝ่ายเก่งรอบด้าน ต่างจากเธอที่ไม่มีหัวด้านนี้เลยและไม่เคยพยายามจะเรียนรู้

          เธอเลือกเรียนในสาขาโบราณคดีตามความชอบ ส่วนมนสิกาเรียนบริหาร พวกเธอรู้จักกันที่ชมรมดนตรี จากนั้นก็เริ่มสนิทกัน จนไปไหนมาไหนด้วยกันราวกับคู่ปาท่องโก๋ หากเพื่อนมีปัญหาใดๆ เธอพร้อมยื่นมือไปช่วย ขัดสนเรื่องเงินทอง เธอก็ไม่เคยเกี่ยง ไม่เคยเรียกร้องคืน

          แต่สุดท้ายใครจะไปรู้ว่าเพื่อนที่คบกันมาถึงหกปี คนที่เธอช่วยเหลือทุกอย่างจะตอบแทนกันด้วยการหักหลังกันอย่างเลือดเย็น

          มนสิกายักยอกเงินบริษัทไปทีละนิด และในช่วงหลังที่บริษัทขาดทุนจากพิษเศรษฐกิจ เจ้าตัวก็ได้เสนอให้บิดาของเธอไปกู้ยืมเงินมาพยุงธุรกิจ

          บิดายอมทำตามเพราะความเชื่อใจ บวกกับก่อนหน้านี้มนสิกาช่วยบริหารจนบริษัทมีกำไรขึ้นมาได้มหาศาล แต่สุดท้ายก็ถูกยักยอกไปจนหมด นอกจากบริษัทจะล้มละลายแล้วยังมีหนี้สินพะรุงพะรังอีกมาก จนบิดาเลือกจบปัญหาด้วยการฆ่าตัวตาย ส่วนมารดาก็ล้มป่วยจนต้องผ่าตัด กระทั่งจากไปในที่สุด

          ฝ่ายมนสิกาหอบเงินก้อนโตหนีออกนอกประเทศไปเสวยสุขท่ามกลางความทุกข์ของเธอ

          นับจากนั้นมาแพรไหมก็เหมือนเหลือตัวคนเดียว ถูกญาติชิงชัง ด่าทอ ถูกน้องสาวเกลียด เพราะเป็นคนชักนำมนสิกาเข้ามา ทุกวันนี้เธอจึงพยายามหาเงินให้ได้มากที่สุดเพราะอยากชดเชยให้ทุกคน

          โดยเฉพาะกับน้องสาวที่สูญเสียทั้งบิดามารดา แถมบ้านยังถูกนำไปจำนอง

แพรไหมดึงตัวเองออกมาจากภวังค์เมื่อเสียงข้อความดังขึ้น ก่อนจะพบว่าเป็นข้อความจากฉันทวัศ

          “อย่าลืมทำหน้าที่ของตัวเอง”

          แพรไหมรู้สึกว่ากำลังจะไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว จึงเดินไปนอนลงบนเตียงที่เคยนอนกอดมารดา ได้แต่กอดตัวเองด้วยความเหน็บหนาว

          “วันนี้เจ็บให้พอยัยแพร พรุ่งนี้แกต้องกลับมาเข้มแข็งให้ได้ แกไม่มีเวลาให้อ่อนแอ” แพรไหมหลับตาลงซึมซับน้ำตาที่ไม่ได้รินไหล หวังว่าพรุ่งนี้ใจจะกลับมาเข้มแข็งได้เหมือนเดิม  

      

          เป็นเวลาเกือบสามวันแล้วที่แพรไหมวุ่นวายอยู่กับงานด่วนของกรวิชและการเยียวยาจิตใจ กว่าจะโผล่หน้าไปหาคนที่ทิ้งให้ต้องช่วยเหลือตัวเองได้ หวังว่าเขาจะหายโกรธแล้ว

          “ออกไป”        

          “โธ่ คุณไฉ...”