บทที่ 4 (02)

แพรไหมที่ยังมองกรอบหน้าคมเข้มขบเม้มปาก แล้วสุดท้ายก็พยักหน้ายินยอมไป เพราะเรื่องนี้ฉัตรฐาไม่ได้ผิดอะไร เธอควรทำตามที่บอกไว้ และก็ไม่อยากหาเรื่องทะเลาะด้วย ขอสงบศึกสักวันเพื่อเยียวยาจิตใจ

          หญิงสาวขยับตัวลุกเข้าไปในห้องครัว จะลงมือทำเมนูง่ายๆ ให้เขาก่อน โดยมีคนตัวโตเดินตามติดเป็นเงามายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง

          แต่ไม่นานเท่าไรก็ต้องหันไปหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดรับ เพราะมีคนติดต่อเข้ามาหา

          เป็นเอเจนซีที่คุ้นเคยกัน

          “ค่ะคุณวี”

          “ขอโทษนะครับคุณแพร พอดีมีคนอยากจ้างงานคุณแพร แต่เป็นงานด่วน ผมเลยต้องโทร.เข้ามาเวลานี้ คุณแพรสะดวกคุยไหมครับ”

          “สะดวกค่ะ คุณวีว่ามาได้เลยค่ะ”  แพรไหมยืนนิ่งเพื่อรับฟัง         ส่วนฉัตรฐายื่นใบหน้าโน้มลงไปคลอเคลียที่ผมนุ่มหอม เลื่อนต่ำไปยังลำคอระหง ก่อนจะใช้ฟันคมขบกัดไปเบาๆ

          “คุณไฉ” แพรไหมต้องหันหน้าไปปรามดุใส่คนไม่มีมารยาทที่กำลังรบกวนการสนทนา

          ฉัตรฐาบิดปากใส่ เวลานี้หญิงสาวสมควรทำอาหารให้เขามากกว่าคุยกับไอ้หนุ่มเสียงหล่อปลายสายนั่น แถมยังเหมือนจะมีรอยยิ้มบนดวงหน้าเสียด้วย แล้วใช้ฟันคมๆ แทะแล็มเนื้อสวยอีกรอบ

          “เจ็บ”

          หนนี้แพรไหมร้องอุทาน พร้อมหันไปตวัดตาค้อน

          “คุณแพรเป็นอะไรหรือเปล่าครับ” กรวิชนึกห่วง เพราะได้ยินเสียงร้อง

          “แพรถูกหมากัดค่ะ” เธอจงใจพูดกระทบกระเทียบ จากที่ใจไม่ได้นึกโกรธฉัตรฐา ตอนนี้เธอเริ่มนึกอยากใช้เล็บข่วนหน้าเขา คนอะไรกวนประสาทที่สุด แต่เขากลับไม่สะท้านเลย แถมยังส่งยิ้มมายั่ว

          “หมาที่ไหน มีเจ้าของไหมครับ คุณแพรควรไปหาหมอฉีดยานะครับ ไม่รู้ว่าได้ฉีดยาป้องกันพิษสุนัขบ้าหรือเปล่า” เขานึกห่วง ไม่รู้เวลาดึกดื่นแบบนี้ แพรไหมไปอยู่ใกล้สุนัขได้อย่างไร          

          “เดี๋ยวแพรจะรีบไปฉีดยาป้องกันไว้ค่ะ” แพรไหมพยายามขยับตัวหนี แต่ถูกมือหนาค้ำมือซ้ายขวากับเคาน์เตอร์กักขังตัวไว้ไม่ให้ไปไหน

          “คุณวีช่วยส่งข้อมูลมาให้แพรทางเมลหน่อยนะคะ เดี๋ยวแพรจะรีบอ่านแล้วตอบกลับไปค่ะ” แพรไหมจำใจต้องยุติการสนทนา เพราะมีคนก่อกวนไม่เลิก

          “ได้ครับ”

          เมื่อกรวิชวางสายไป แพรไหมก็หันไปดันอกกว้างออกห่าง และนั่นทำให้เห็นว่ามีคนกำลังดึงเข็มขัดออกจากกางเกง

          “จะทำอะไรคะ”

          “อยากเอาท่าหมา” ฉัตรฐายอมเป็นหมา ถ้าได้เอาท่านั้นที่เขาชอบ

          “แพรขออาบน้ำก่อน” แพรไหมผ่อนลมหายใจยาวเพราะหมดคำจะพูด      

          “รอในห้องนอน” ฉัตรฐาชอบใจที่แพรไหมว่าง่าย แล้วเดินผิวปากเข้าไปในห้องนอน

          ส่วนคนที่เจ็บไปทั้งใจยืนนิ่ง พยายามตั้งสติไปร่วมห้านาทีกว่าจะขยับเท้าก้าวเดิน

          ฉัตรฐายกขวดน้ำขึ้นมากระดกจนหมดขวดก่อนจะทิ้งแผ่นหลังลงนอนรออยู่บนเตียง ทว่าเวลาผ่านไปราวสิบห้านาทีแล้วกลับไม่ได้ยินเสียงน้ำไหลกระทบพื้น เขาจึงฝืนกายลุกเดินออกไปดู แล้วพบว่าแพรไหมไม่ได้อยู่ในห้องน้ำหรือส่วนไหนภายในห้องนี้เลย มือหนารีบหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาโทร.หา        

          “เธอไปไหน” ฉัตรฐาถามเสียงแข็ง มีแววว่าเขาจะถูกเล่นงาน       “ไปหาหมอฉีดยาค่ะ” เวลานี้เธอขับรถคันเล็กห่างจากห้องพักมาไกลแล้ว

          “แพรไหม กลับมาเดี๋ยวนี้” ฉัตรฐากดเสียงต่ำ แต่ไม่ทันพูดให้ครบใจความสายก็ถูกตัดทิ้งไปดื้อๆ โทร.กลับไปอีกก็ไม่ยอมรับ จึงแนบรูปผ่านทางไลน์ไป

          CAI-CHATTHA : ส่งรูปเป้ากางเกง

          แพรไหมกดเปิดอ่านระหว่างที่รถติดสัญญาณไฟแดง แล้วหัวเราะออกมาทั้งที่ใจนั้นเจ็บหนึบหนับ กระนั้นก็ไม่ได้ใจดำกับฉัตรฐามากนัก ยังหาวิธีช่วยเขา

          PAIRJAA : ส่งคลิปวิดีโอ ‘สอนการช่วยตัวเอง’   

          จากนั้นก็โยนสมาร์ตโฟนไว้ที่เบาะข้างๆ ไม่ให้ความสนใจมันอีกเลย ส่วนคนเปิดอ่านเวลานี้คำรามลั่นห้องรู้แบบนี้เขาน่าจะปล่อยให้ฉลองวันเกิดไปคนเดียว

          “ยัยเด็กบ้า”