ตอนที่3 : ปัจจุบันแสนโหดร้าย

ปัจจุบัน

ร่างบางนั่งคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านทั้งหมดตั้งแต่ตอนที่เธอเจอกับคาลวิน เธอกลายเป็นทาสกามของเขาเพียงเพราะเขาต้องการเอาคืนในสิ่งที่พี่สาวของเธอทำไว้ ทุกวันนี้หน้าที่เลขาส่วนตัวของเธอไม่ต่างอะไรกับทาสอารมณ์เคลื่อนที่ เขาสั่งให้ไปไหนเธอก็ต้องไป ในสัญญาแผ่นนั้นที่เธอเซ็นเมื่อหนึ่งปีที่แล้วมันคือสัญญาที่มัดเธอไว้

เธอไม่มีทางหาเงินสิบล้านดอลลาร์มาให้เขาได้แน่นอน เธอทำได้แค่เพียงทำตามที่เขาสั่งไปเรื่อยๆ จนกว่าเขาจะหาตัวพี่สาวของเธอเจอ ซึ่งเธอเองก็ไม่รู้ว่าพี่สาวของเธอไปอยู่ที่ไหน เมื่อห้าปีที่แล้วพี่สาวเธอหนีออกจากบ้านหลังจากรู้ความจริงที่แม่ปิดบังมาตลอด

"ลงได้แล้วนั่งเหม่ออยู่ได้ เห็นแล้วรำคาญ" คาลวินหันมาบอกเธอที่กำลังนั่งเหม่อคิดเรื่องราวผ่านมา

"ค่ะๆ" ร่างบางหอบเอกสารของเขาลงจากรถแล้วเดินตามเขาไปติดๆ วันนี้คาลวินมีนัดกับลูกค้าเลขาส่วนตัวอย่างเธอก็ต้องตามมาด้วย

"รอข้างนอก" เขาสั่งให้เธอรอด้านนอกร้านอาหารแล้วเดินตัวปลิวเข้าไปในร้านอาหารสุดหรูเพียงลำพัง ร่างบางได้แต่ยืนถือแฟ้มเอกสารรออยู่หน้าร้านตามคำสั่ง

"นัดลูกค้าไว้แล้วทำไมไม่เอาเอกสารเข้าไป" อัญญารินบ่นเป็นภาษาไทย มองแฟ้มในมือของตัวเองพลางสอดส่องสายตาเข้าไปในร้านอาหารเพื่อมองหาคนเป็นเจ้านาย

"ที่แท้ก็นัดสาวไม่ได้นัดลูกค้า" ร่างบางบ่นออกมาเมื่อเห็นเขากำลังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คุยกับสาวสวยที่ดูยังไงก็เป็นนางแบบไม่ก็ดารา ในเมื่อเขานัดกับคนอื่นไว้แล้วทำไมต้องลากเธอมาด้วยนะ ร่างบางบ่นแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ตอนนี้ที่เธอทำได้คือหาเก้าอี้เพื่อนั่งรอ เพราะดูแล้วคนด้านในน่าจะคุยกันยาว

ครืน~ ครืน~ เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น อัญญารินยิ้มอย่างดีใจเมื่อเห็นเบอร์ของผู้เป็นแม่

"สวัสดีค่ะแม่" ร่างบางตอบกลับด้วยเสียงสดใส เมื่อแม่โทรมาหาเพราะเธอไม่ได้กลับบ้านนานถึงหนึ่งปี เธอคิดถึงครอบครัวมากเวลาได้คุยกันก็จะมีความสุขทุกครั้ง พ่อและแม่ของเธอเหมือนที่เติมพลังงานให้กับเธอในแต่ละวัน

[เลิกงานหรือยังลูก] เสียงของผู้เป็นแม่ถามเธอ

"เลิกแล้วค่ะกำลังจะกลับที่พัก"

[กลับดีๆ นะลูก ระวังเนื้อระวังตัวด้วยล่ะ] คนเป็นแม่ทุกคนย่อมเป็นห่วงลูกกันทั้งนั้น

"เงินที่อัญส่งไปพอหรือเปล่าคะแม่ ถ้าไม่พอเดี๋ยวอัญส่งให้อีก" ทุกวันนี้เธอนอนกับเขาแลกเงินเพื่อส่งไปให้ครอบครัวที่ประเทศไทย เมื่อต้นปีที่ผ่านมาพ่อของเธอเพิ่งไปหาหมอและได้รู้ว่าท่านเป็นโรคไตต้องฟอกไตทุกสัปดาห์แล้วยังมีโรคเบาหวาน ความดันอีก ลำพังเงินขายขนมก็ไม่ได้มีมากพอ ช่วงที่พ่อของเธอป่วยก็ไม่ได้ทำขนมไปส่งที่ตลาด ตอนนี้เธอเลยกลายเป็นเสาหลักของครอบครัว

[พออยู่ลูก อัญเก็บไว้ใช้บ้างก็ได้ลูก]

"อัญไม่ได้ใช้อะไรมากค่ะไว้จะส่งไปให้เรื่อยๆ นะคะแม่" ครอบครัวของเธอไม่รู้ว่าเธอกำลังทำตัวเหมือนผู้หญิงไม่มีศักดิ์ศรี เธอไม่อยากบอกให้พวกท่านไม่สบายใจ เธอก็แค่ยอมรับชะตากรรมรอให้เรื่องนี้มันจบไปก็พอ

[อัญได้ข่าวอรบ้างไหมลูก] ผู้เป็นแม่ถามถึงลูกสาวอีกคน

"ไม่เลยค่ะแม่ ถ้าได้ข่าวอัญจะรีบบอกแม่นะคะ" เธอก็ภาวนาให้คาลวินได้ข่าวพี่สาวของเธอบ้าง เธอเป็นห่วงพี่สาวกลัวจะลำบาก

"ไปได้แล้ว" เสียงทุ้มของคาลวินสั่งเธอที่กำลังยิ้มหวานคุยโทรศัพท์เป็นภาษาไทยที่เขาฟังไม่ออก

"แม่คะ..ไว้อัญจะโทรไปนะคะ" ร่างบางบอกกับแม่แล้วรีบวางสาย ก่อนจะหอบเอกสารวิ่งตามเขาไป

บรื้นนน~ เธอวิ่งตามเขามาถึงลานจอดรถแล้วแต่ไม่ทัน เขาให้คนขับออกรถไปเสียแล้วทั้งที่เธอก็ยืนอยู่ตรงนั้น

"โดนทิ้งอีกแล้ว" อัญญารินทำหน้าเศร้า เธอมัวแต่เก็บเอกสารที่หล่นระหว่างทางจนมาช้าไม่ถึงหนึ่งนาทีเขาก็ไม่รอเธอแล้ว นี่แหละตัวตนของคาลวินที่เธอต้องเจอในทุกวันทั้งเอาแต่ใจตัวเอง อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่ยอมใคร เจ้าคิดเจ้าแค้นและแสนเย็นชา