ตอนที่2 : ติดบ่วง

อัญญารินทำงานระหว่างรอบริษัทติดต่อกลับมาในร้านอาหารฟาสต์ฟู้ด เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่มาอยู่ในเมืองใหญ่เพื่อมาตามความฝันของตัวเอง ไร้ญาติไร้คนรู้จัก

ครืน~ ครืน~ เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงขายาวดังขึ้น อัญญารินรีบกดรับทันทีเพราะเห็นเป็นเบอร์แปลก

"ฮัลโหล" สำเนียงภาษาอังกฤษผสมความเป็นไทยเล็กน้อยพูดกับคนในสาย เธอสามารถสื่อสารภาษาอังกฤษได้ดี แต่ถ้าถามว่าเก่งเหมือนเจ้าของภาษาเลยหรือไม่ เธอคงตอบว่าไม่ แค่สื่อสารรู้เรื่องเท่านั้น

' [บริษัทมอร์เชลนัดสัมภาษณ์พรุ่งนี้ตอนเก้าโมงเช้านะคะ ห้ามสายแม้แต่นาทีเดียว] พูดจบก็ตัดสายทิ้งไปเสียดื้อๆ

"อะ..อ้าว แล้วไม่บอกรายละเอียดอะไรเลยเหรอ" ร่างบางได้แต่ยืนเกาหัว แต่อย่างน้อยบริษัทเลือกเธอไปสัมภาษณ์ก็ดีแล้ว เธอจะทำให้สุดความสามารถ

วันต่อมาอัญญารินแต่งตัวเรียบร้อย แต่งหน้าเล็กน้อยแต่พองามเดินเข้ามาในบริษัทตั้งแต่เวลาแปดโมงเช้า เธอกลัวจะสายเลยออกจากที่พักตั้งแต่เช้า

"สวัสดีค่ะ ฉันมาสัมภาษณ์งานค่ะ"

"เชิญรอท่านประธานที่ห้องนี้ก่อนค่ะ" พนักงานสาวสวยหุ่นดีราวกับนางแบบเดินนำเธอมายังห้องของท่านประธาน อัญญารินมองตามพนักงานสาวสวยคนนั้นจนสุดสายตา หล่อนหุ่นดีมากทั้งสูง ขาเรียว ผมบลอนด์ตาสีฟ้าผิดกับเธอที่สูงยังไม่ถึงหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตรด้วยซ้ำถึงจะใส่รองเท้าส้นสูงก็ไม่ต่างอะไรกับไม่ใส่เลย

"เอ๊ะ ท่านประธาน? พนักงานบัญชีต้องสัมภาษณ์กับประธานบริษัทเลยเหรอ" มัวแต่อึ้งกับความสวยของคนอื่นจนมานึกถึงคำพูดที่สาวสวยคนนั้นบอกเธอ

"เชิญค่ะ" สงสัยได้ไม่นานพนักงานสาวสวยหุ่นนางแบบคนเดิมก็เดินกลับมาหาเธออีกครั้งแล้วเรียกเธอเข้าไปในห้องทำงานขนาดใหญ่ ร่างบางก้าวขาเข้ามาในห้องกว้างแต่ไม่เห็นมีใครสักคน

"ขออนุญาตค่ะ" อัญญารินพูดก่อนจะเข้ามาในห้อง หันมองซ้ายขวาก็ไม่เห็นใคร จนในที่สุดเก้าอี้ตัวหรูตรงหน้าก็หมุนกลับมา

ตึกๆๆ เสียงหัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองสะบัดชัยเมื่อได้เห็นหน้าคนที่หมุนเก้าอี้มาชัดๆ ใบหน้าคมที่เต็มไปด้วยหนวดเครา ร่างกายกำยำแม้จะใส่สูทปกปิดไว้แต่ดูยังไงก็รู้ว่าคนตรงหน้าเธอออกกำลังกายหนักแค่ไหน

"นั่งสิ" คาลวินสั่งเสียงเรียบ อัญญารินมัวแต่ตะลึงในความหล่อของว่าที่เจ้านายของตัวเองต้องดึงสติกลับมาอย่างเร็ว

"ขอบคุณค่ะ" ร่างบางกล่าวขอบคุณแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ตรงหน้าเขา เมื่อได้ใกล้เขามากขึ้นก็ยิ่งได้เห็นดวงตาสีน้ำตาลทองราวกับตาของหมาป่าที่พร้อมจะขย้ำเธอได้ตลอดเวลา

"เข้าเรื่อง เธอเป็นอะไรกับอรนภา" คาลวินไม่รีรอเขาเข้าประเด็นถามเธอไปตรงๆ

"คุณรู้จักพี่สาวฉันด้วยเหรอคะ" อัญญารินตกใจที่คนอย่างประธานบริษัทยักษ์ใหญ่รู้จักพี่สาวของเธอ

"รู้จักสิ รู้จักเป็นอย่างดีเลยแหละ" ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก จนอัญญารินรู้สึกขนลุก เพราะจู่ๆ คนตรงหน้าเธอก็มีสีหน้าที่น่ากลัวขึ้น

"ฉันจะรับเธอเข้าทำงานในตำแหน่งเลขาส่วนตัวของฉัน" เมื่อรู้ว่าเธอคือน้องสาวของคนที่ทำให้เขาเจ็บ คาลวินจึงไม่รอช้าที่จะเอาคืนอย่างสาสม

"แต่ฉันสมัครเป็นพนักงานบัญชีนะคะ!" ร่างบางรีบบอกเพราะคิดว่าเขาเข้าใจผิด

"ฉันต้องการเลขาส่วนตัว ถ้าเธอไม่ตกลงก็ออกไป" คาลวินใช้จุดอ่อนของเธอมาขู่ เพราะรู้ว่าใครๆ ก็อยากเข้าทำงานที่นี่ เธอคนนี้ก็เช่นเดียวกัน อัญญารินชั่งใจกลัวว่าจะทำได้ไม่ดี แต่นี่คือความฝันของเธอการได้เข้ามาทำงานที่นี่ก็ถือว่าประสบความสำเร็จแล้ว ยิ่งเป็นเลขาส่วนตัวให้ประธานบริษัทอีก

"ค่ะ ตกลงค่ะ เริ่มงานวันไหนคะ" ร่างบางรีบตอบตกลงทันทีอย่างไม่รีรอ เมื่อมีโอกาสก็ต้องรีบคว้าเอาไว้ก่อนจะเสียมันไป

"เซ็นซะ" คาลวินยื่นกระดาษที่เต็มไปด้วยภาษาสเปนซึ่งเป็นอีกภาษาที่คาลวินพูดได้มาตรงหน้าเธอ

"ไม่มีฉบับภาษาอังกฤษเหรอคะ" ร่างบางนั่งมองเอกสารที่เต็มไปด้วยภาษาสเปน เธอไม่รู้ภาษาสเปนเลยจึงไม่รู้ว่าในเอกสารเขียนว่าอะไร

"เซ็นไปเถอะ! ทุกคนก็เซ็นหมดนั่นแหละ" เขาเร่งเมื่อเห็นเธอลังเล อัญญารินจับปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อตัวเองลงไปบนกระดาษทั้งที่ไม่รู้ความหมาย คาลวินยิ้มอย่างสะใจเพราะสัญญาที่เธอเพิ่งเซ็นไปคือสัญญาที่เธอต้องทำตามที่เขาสั่งทุกอย่าง ถ้าไม่ทำตามจะต้องจ่ายค่าปรับเป็นเงินสิบล้านดอลลาร์ สัญญาฉบับนี้เขาทำขึ้นเพื่อเธอโดยเฉพาะ