CHAPTER 1 ขอเพียงเศษใจ

ดิวากรนั่งนิ่งอยู่กลางห้องโถงกว้าง แสงไฟสีขาวเหนือศีรษะยิ่งขับให้สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดจนแทบจะเป็นหิน แววตาคมเข้มจับจ้องไปยังร่างเล็กที่นั่งตัวเกร็งอยู่ฝั่งตรงข้าม หญิงสาวก้มหน้าแน่น มือสองข้างบีบเข้าหากันจนปลายนิ้วซีด เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยขึ้นมองใคร ข้างกายเธอเมธัสยืนตระหง่านด้วยความเดือดดาล เสียงของเขาดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง

“มึงทำน้องสาวกูท้อง แล้วยังจะให้ไปทำแท้ง มึงยังเป็นคนอยู่หรือเปล่าวะ!”

คำพูดนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดลงกลางอก ดิวากรเม้มปากแน่น สายตาที่เคยมองอดีตเพื่อนรักด้วยความไว้ใจ บัดนี้มีแต่ความชิงชังและเจ็บแค้น

“มึงกับน้องสาวมึงรวมหัวกันหลอกกูใช่ไหม แย่งแฟนกูไปไม่พอยังต้องการอะไรอีก” เขาเอ่ยเสียงต่ำแต่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์

“นั่นมันเรื่องของกูกับมึง แต่กับทิชา...” เมธัสชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะสวนกลับอย่างไม่ลดละ

“อยากให้กูรับผิดชอบก็ไปตรวจดีเอ็นเอมา!” ดิวากรตะคอกลั่น

เสียงนั้นดังจนมิณทร์ทิชาสะดุ้งทั้งตัวไหล่บางสั่นไหว น้ำตาที่กลั้นไว้มานานไหลหยดลงบนหลังมือ เธอยิ่งก้มหน้าลงต่ำเหมือนอยากจะหายไปจากตรงนั้น

“ตรวจบ้าตรวจบออะไร ทิชาเพิ่งท้องได้สองเดือน!” เมธัสสวนกลับทันควัน เสียงของเขาแหบพร่าเพราะความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในอก

“กูจะเอาผลตรวจดีเอ็นเอตอนนี้เวลานี้ไง” ดิวากรย้ำชัดทุกคำ ดวงตาคมแข็งกร้าวราวกับไม่เหลือเยื่อใย

“ไอ้ดฤณมึงยังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่า ตรวจตอนนี้ก็เท่ากับว่า…” เมธัสกัดฟันแน่นประโยคสุดท้ายหายไปในลำคอ เพราะรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร

“มึงก็รวยไม่ใช่เหรอ หาผู้ชายสักคนมารับผิดชอบน้องสาวมึงแล้วกัน” เขาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างเย็นชา

คำพูดนั้นเหมือนตบหน้าหญิงสาวซ้ำๆ ทั้งที่เธอยังไม่ได้เงยขึ้นมองเขาเลยด้วยซ้ำ น้ำตาไหลเงียบๆ ลงมาตามแก้มมือที่กำหมัดแน่นเริ่มสั่น

“ไอ้เหี้**มึง...” เมธัสพุ่งเข้าหาเขา แต่เสียงสั่นๆ ของน้องสาวก็แทรกขึ้น

“พี่เมธัสเรากลับกันเถอะค่ะ” เธอลุกขึ้นช้าๆ ทั้งที่ขาแทบไม่มีแรง ดวงตาแดงช้ำแต่พยายามไม่มองไปทางดิวากรอีก

“แต่มันต้องรับผิดชอบ!” เมธัสยังไม่ยอม

“กูไม่รับ” เขาตอบทันทีน้ำเสียงแข็งราวกับเหล็ก “มึงวางยาปลุกเซ็กส์กู มึงมันเลวไอ้เมธัส”

“กูไม่ได้ทำ!” คำกล่าวหานั้นทำให้ทั้งห้องนิ่งงัน เมธัสอ้าปากค้างอย่างไม่อยากเชื่อ

“ไสหัวออกไป ถ้าไม่มีผลตรวจดีเอ็นเออย่าหวังว่ากูจะรับค่าตัวเดี๋ยวกูจ่ายให้” ชายหนุ่มชี้ไปที่ประตู

ประโยคสุดท้ายทำให้หญิงสาวชะงักทั้งตัว เหมือนหัวใจถูกบีบจนแตกสลาย เธอหลับตาลงแน่น หยดน้ำตาร่วงลงพื้นทีละหยด

เมธัสกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูด แต่เมื่อเห็นสภาพน้องสาว เขาก็ได้แต่กัดฟันหันไปประคองเธอไว้ ก่อนจะพาเดินออกมาจากบ้านของดิวากร

เขาทรุดตัวลงนั่งพิงพนักโซฟาอย่างหมดแรง เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ ปิดลง ลมหายใจที่เคยหอบกระชั้นแผ่วลงช้าๆ แต่ความวุ่นวายในหัวกลับชัดเจนยิ่งกว่าเดิม

ภาพในอดีตไหลย้อนกลับมาเหมือนคมมีดที่กรีดซ้ำแผลเดิม วันที่ทุกอย่างพังทลาย เขายังจำได้ดีว่าเป็นช่วงเย็น ฝนตกปรอยๆ เขาตั้งใจจะไปหาพิมารินที่คอนโดโดยไม่บอกล่วงหน้า เพราะอยากเซอร์ไพรส์เธอ หลังจากที่ช่วงหลัง  เธอเริ่มห่างเหิน อ้างว่างานยุ่งบ่อยขึ้นเรื่อยๆ

แต่คนที่ถูกเซอร์ไพรส์กลับเป็นเขาเอง เสียงหัวเราะคุ้นเคยดังลอดออกมาจากห้องนอน เสียงของผู้หญิงที่เขารักกับเสียงของผู้ชายที่เขาไว้ใจที่สุด

มือที่กำช่อดอกไม้ไว้สั่นจนกลีบร่วงกระจายเต็มพื้น หัวใจเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมานอกอก เมื่อเขาผลักประตูเข้าไปภาพตรงหน้าทำให้เขาโกรธที่สุด

พิมารินกำลังอยู่ในอ้อมแขนของเมธัส บนเตียงที่เขาเคยนอนกอดเธอด้วยความรัก สายตาของเมธัสในตอนนั้นเต็มไปด้วยความตกใจ แต่สิ่งที่ดิวากรเห็นชัดกว่านั้นคือความรู้สึกผิด

“กูอธิบายได้” เสียงของอดีตเพื่อนรักยังดังก้องอยู่ในหัว แต่เขาไม่ได้อยากฟังอะไรทั้งนั้น

ช่อดอกไม้ถูกเหวี่ยงลงพื้นอย่างไม่ไยดีความรัก ความไว้ใจ และมิตรภาพหลายปีแตกกระจายเหมือนแก้วที่ถูกทุบ

หลังจากวันนั้นเขาก็มานั่งดื่มคนเดียวที่ไนต์คลับเดิมซ้ำๆ จนพนักงานจำหน้าได้ คืนนั้นเองที่มิณทร์ทิชาเดินเข้ามา

ผู้หญิงตัวเล็กที่มองเขาด้วยสายตาเป็นห่วง ทั้งที่เขาแทบไม่เคยคุยกับเธอจริงจังมาก่อน เธอนั่งลงข้างๆ โดยไม่ถามอะไร ยื่นแก้วน้ำให้แทนเหล้าในมือเขา แล้วพูดเพียงประโยคเดียว

“พี่ดื่มแบบนี้มันไม่ช่วยให้หายเจ็บนะคะ”

เขาจำได้ว่าตอนนั้นเขาหัวเราะเยาะเธอ แต่สุดท้ายกลับเป็นเขาเองที่เผลอเล่าทุกอย่างออกไป

คืนนั้นภาพทุกอย่างพร่าเลือนเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ เขาจำได้เพียงว่าดื่มไม่หยุดเหมือนต้องการให้ความเจ็บปวดจมหายไปพร้อมกับสติที่ค่อยๆ ดับลง

รู้ตัวอีกทีเขาก็อยู่ในห้องของโรงแรมหรู แสงไฟสลัวส่องผ่านม่านบางกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนกายของใครบางคนลอยอยู่ใกล้จนทำให้ลมหายใจของเขาหนักขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ มันเป็นกลิ่นที่สะอาดและอบอุ่น แตกต่างจากน้ำหอมฉุนๆ ที่เขาเคยคุ้น

หญิงสาวคนนั้นพยายามดันตัวเขาออก เสียงสั่นๆ เอ่ยห้าม “พี่ดฤณ พี่เมาอยู่อย่าทำ…”

แต่ในตอนนั้นสติของเขาแทบไม่เหลืออยู่แล้วความต้องการที่พุ่งกระฉูด ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังผสมกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ทุกอย่างพร่าเลือน เหลือเพียงความต้องการที่จะคว้าใครสักคนไว้เพื่อหนีจากความว่างเปล่าในใจ

เขาจำได้ว่าเธอสั่นเทา จำได้ว่าเธอร้องเรียกชื่อเขาเบาๆ และจำได้แม่นยำที่สุดคือความจริงที่ว่า เขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ

แสงแดดสาดเข้ามาในห้องจนเขาต้องยกมือขึ้นบังตา ศีรษะปวดหนึบเหมือนจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เขาหันไปข้างตัว แล้วทั้งร่างก็แข็งทื่อคนที่นอนอยู่ข้างๆ เขาคือมิณทร์ทิชา

ผมยาวสีเข้มของเธอสยายอยู่บนหมอน ใบหน้าซีดขาวเหมือนคนที่ร้องไห้มาทั้งคืนดวงตาบวมช้ำ แม้ตอนหลับยังมีคราบน้ำตาแห้งติดอยู่ตรงหางตา ผ้าห่มถูกดึงขึ้นมาปิดถึงไหล่เล็กๆ ที่เต็มไปด้วยรอยแดงจางๆ หัวใจของเขากระตุกแรงเหมือนถูกกระชาก

“ทิชา…” เสียงของเขาแหบพร่า

“พี่ดฤณ” เธองัวเงียตื่นขึ้นมาหลังจากที่เพิ่งพักผ่อนได้ไม่กี่ชั่วโมง

“เธอคิดจะทำอะไร!”

“คะ?”

“เธอวางยาปลุกเซ็กส์ฉัน เพื่อให้ฉันขึ้นเตียงกับเธอ พี่ชายเธอมันจ้างเธอมาทำลายฉันใช่ไหม!”

เสียงตะคอกของชายหนุ่มดังลั่นห้องพัก ร่างบางตรงหน้าสะดุ้งสุดตัว ดวงตาที่แดงช้ำอยู่แล้วเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา

“ไม่ใช่นะคะพี่ดฤณ อ๊ะ เจ็บ”

คำแก้ตัวของเธอขาดหาย เมื่อถูกเขากระชากเข้าหาตัวอย่างไม่ทันตั้งหลัก แรงบีบที่ต้นแขนทำให้เธอหน้าซีด ความเจ็บแล่นขึ้นมาจนต้องหลับตาแน่น

“ไม่ใช่แล้วเธอขึ้นมานอนบนเตียงกับฉันได้ยังไง!” เขาคำรามด้วยความหัวเสีย ความจริงที่ว่าเขาเป็นฝ่ายพลาดทำให้ความโกรธยิ่งพลุ่งพล่าน

“ทิชาไม่ได้ทำ พี่มองดูดีๆ สิว่ามันที่ไหน” เธอส่ายหน้า น้ำตาไหลพรากอย่างควบคุมไม่ได้

“พอ!” เขาตัดบททันที กวาดสายตามองอีกครั้ง นี่ไม่ใช่ห้องพักของเขา

“พี่ดฤณ” เธอชะงักไปเมื่อคำเรียกที่เคยใช้หลุดออกมาโดยสัญชาตญาณ

“ฉันไม่ใช่พี่เธอ ต่อไปห้ามเรียกฉันว่าพี่” น้ำเสียงเย็นเฉียบเหมือนมีดกรีด

“ฮึก…” เสียงสะอื้นหลุดจากลำคอเล็กๆ อย่างกลั้นไม่อยู่

“ต่อให้พี่ชายเธอเอาเรื่องนี้มาเรียกร้อง ฉันก็ไม่มีวันรับผิดชอบเธอ จำไว้!” ดวงตาของเขาแข็งกร้าวจนแทบไร้ความรู้สึก

คำพูดนั้นเหมือนตอกตะปูลงกลางหัวใจของหญิงสาว ร่างบางสั่นเทา แต่เธอไม่ได้เถียง ไม่ได้พยายามอธิบายอะไรอีก เธอเพียงค่อยๆ แกะมือของเขาออกจากแขนตัวเองอย่างแผ่วเบา ทั้งที่มันสั่นจนแทบไม่มีแรง

สองเดือนผ่านไป เขาคิดว่าทุกอย่างควรจะจบลงตั้งแต่วันที่ไล่เธอออกจากชีวิต ชายหนุ่มใช้ชีวิตเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทำงานหนักกว่าเดิม พยายามไม่คิดถึงคืนในโรงแรม ไม่คิดถึงสายตาที่เปื้อนน้ำตาคู่นั้น

แต่ยิ่งพยายามลืมความทรงจำกลับยิ่งชัด และแล้วเสียงหนึ่งก็ดังก้องขึ้นมาในหัวอีกครั้ง เหมือนมันไม่เคยหายไปไหน

“ทิชาท้อง มึงต้องรับผิดชอบ”

คำพูดของเมธัสในวันนี้กระแทกเข้ามาซ้ำๆ จนเขาต้องยกมือขึ้นกุมขมับแน่น

**ดฤณ (อ่านว่า ดะ-ริน)

**มิณทร์ทิชา (อ่านว่า มิน-ทิ-ชา)