LOGINShare
ตอนที่ 5
Last Updated:
2026-03-12 19:33:47“ไม่เดือนร้อนเลยหนู แถมคุณผอ.ยังใจดีอนุญาตให้พลอยใสพาออกัสมาฝากป้าเลี้ยงด้วยนะ”
“จะ จริงเหรอคะป้า” ทั้งน้ำเสียงและแววตาของพลอยใสแสดงออกมาชัดถึงความตื่นเต้นและดีใจ พลอยใสคงดีใจมากและก็ไม่ได้ผิดไปจากที่ป้าแจ่มคิดเอาไว้เลย เห็นเด็กดีอย่างพลอยใสยิ้มกว้างออกมาได้ตัวป้าแจ่มเองก็ดีใจไปด้วย
“จริงสิ ผอ.คงเห็นเจ้าออกัสแล้วสงสารนั่นแหละ ทีแรกผอ.จะช่วยหาพี่เลี้ยงเด็กให้ออกัสด้วยนะ แต่ป้าบอกไปแล้วว่าหนูไม่มีเงินจ้างใครมาเป็นพี่เลี้ยงให้หลานหรอก” เห็นใบหน้าหวานทำหน้าจะแย้งเรื่องพี่เลี้ยงเด็ก ป้าแจ่มจึงรีบบอกว่าตนเองได้บอกกับเจ้านายไปแล้วว่าลำพังพลอยใสแค่หาเงินมาใช้ให้รอดไปวัน ๆ ยังลำบากเลย ไม่ต้องคิดถึงเรื่องจะหาเงินมาจ้างพี่เลี้ยงเด็ก
“พอคุณผอ.ได้ยินแบบนั้นก็เลยอนุญาตให้ป้าพาออกัสมาเลี้ยงได้ แต่ต้องดูไม่ให้เจ้าหนูเนี่ยไปเล่นรบกวนเวลางานของคุณครู ไม่ต้องห่วงนะป้าเลี้ยงออกัสที่ห้องพักของแม่บ้าน มีเพื่อน ๆ ป้าช่วยกันเลี้ยงหลายคน”
“หนูขอบคุณป้าแจ่มมาก ๆ เลยนะจ๊ะ และหนูขอฝากป้าขอบคุณผอ.ชินด้วยได้ไหมคะ” เขาไม่ได้มีเพียงแค่หน้าตาดีเท่านั้นแต่เจ้านายของป้าแจ่มยังใจดีมากด้วย การมีเมตตาของเขาต่อเธอและหลานในครั้งนี้พลอยใสจะไม่มีวันลืมเลย
“จ้า แต่ป้าว่าพลอยใสไปขอบคุณผอ.เองจะดีกว่านะ ไม่ต้องกลัวหรอก ผอ.ชินของป้าใจดี” เน้นย้ำรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ ก็มันเป็นความจริงทั้งนั้น หากผอ.ของป้าเป็นคนดุนะป้าไม่อวยให้ฟังหรอก
“จ้ะป้า” เรื่องที่เขาเป็นคนใจดีมีเมตตาอันนี้พลอยใสเห็นแล้วและซาบซึ้งในพระคุณของเขามาก และก็จริงอย่างที่ป้าแจ่มแนะนำ เธอควรเข้าไปขอบคุณเขาด้วยตัวเอง เพียงแต่...พลอยใสรู้สึกอายยังไงก็ไม่รู้ เธอเกรงใจเขาเกินกว่าจะกล้าสู้หน้า แต่ไม่ได้นะ ‘เราต้องไม่อาย เราต้องไปขอบคุณคนดี ๆ อย่างเขาด้วยตัวเองให้ได้’ นับว่าโชคดีแค่ไหนแล้วที่ออกัสมีคนดูแลช่วงกลางวัน
“พรุ่งนี้ก็ออกจากบ้านเร็ว ๆ หน่อยนะจะได้ไปดักเจอคุณผอ.”
“ค่ะป้า” พลอยใสยิ้มทั้งดวงตาพร้อมโค้งศีรษะให้ป้าแจ่มแทนการยกมือขึ้นมาไหว้เพราะสองแขนต้องอุ้มออกัสเอาไว้
“แล้วค่ำนี้พาออกัสไปด้วยเหรอ เอามาฝากป้าไว้ก็ได้นะพลอย จะได้ไปทำงานสบายใจ” เห็นพลอยใสเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว คงเตรียมพร้อมออกไปทำงานเสิร์ฟที่ร้านข้าวต้มหน้าปากซอย
“จ้ะป้า พอดีวันนี้เฮียโตพาลูกชายมาเล่นที่ร้านค่ะ เฮียเลยให้หนูพาออกัสไปด้วย ลูกเฮียจะได้มีเพื่อนเล่น”
“เล่น เล่น” ได้ยินคำว่าเล่นไม่ได้เลย ออกัสรีบยกมือขึ้นมาตบแปะ ๆ อย่างดีใจ
“แหม ยิ้มจนเห็นฟันเห็นเหงือกเลยนะออกัส” เด็กคนนี้มันน่าฟัดจริง ๆ ว่าแล้วก็ขอบีบแก้มกลม ๆ นั้นหน่อย
“อย่าลืมเอาผ้าองผ้าอ้อมกับขวดนมไปด้วยละหนู เจ้านี่มันกินเก่ง นมเตรียมไปกี่ขวดก็ดูดหมดเกลี้ยง” ป้าแจ่มช่วยเตือนเพราะกลัวพลอยใสจะลืมพกของจำเป็นไปทำงานด้วย
ออกัสก็ยังเล็กมากพูดก็ยังไม่เก่งกลัวจะไปร้องไห้งอแงที่ร้านข้าวต้มน่ะสิ โชคดีที่เฮียโตเจ้าของร้านเอ็นดูสองน้าหลาน เห็นว่าออกัสก็รุ่นเดียวกับลูกของเขาและเห็นแก่ความขยันทำงานของพลอยใสจึงให้ความช่วยเหลือและไม่ถือสาถ้าพลอยใสจะพาออกัสไปที่ร้านข้าวต้มด้วย
“หนูเตรียมของไว้ครบแล้วจ้ะป้า ขอบคุณนะคะ”
“ไป ๆ รีบไปทำงาน ถ้าเลิกงานแล้วไม่มีรถก็โทรมาบอกป้านะเดี๋ยวป้าให้ตาแก่ขี่สามล้อไปรับ” ตาแก่ก็คือลุงแดงสามีป้าแจ่มและตอนนี้คงแวะนั่งก๊งยาดองอยู่ที่ไหนสักที่นี่แหละ
“ขอบคุณจ้ะป้า หนูฝากดูห้องด้วยนะจ๊ะ”
“ผมเอายำปลาสลิด ยอดอ่อนทานตะวันผัดใส่หมูกรอบและต้มยำกุ้งน้ำข้นกับข้าวต้ม 2 ครับ เอากลับบ้านนะครับ”
ปณิธานสั่งเมนูกับข้าวโดยที่ไม่ต้องเปิดเมนูของร้านเฮียโตข้าวต้มโต้รุ่งดู ข้าวต้มก็คือข้าวต้ม ไม่ว่าที่ไหนๆ เมนูกับข้าวก็มีเหมือนกันและร้านข้าวต้มเฮียโตเขาก็แวะมานั่งกินบ้าง บางครั้งก็สั่งกลับบ้าน อาจจะไม่บ่อยแต่ปณิธานยกร้านข้าวต้มเฮียโตให้เป็นร้านประจำในวันที่เขาเบื่ออาหารและคิดไม่ออกว่ามื้อเย็นจะกินอะไรดี
Latest chapter
ไม่เคยรู้ว่าจะรัก ตอนพิเศษ 2
“อื้อ พะ” พลอยใสจะอ้าปากขอให้เขาจูบเธอเบากว่านี้หน่อยแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะปณิธานไม่เปิดช่องว่างให้เธอได้พูดอะไรออกมา“พี่ชิน...” เสียงเล็กครางชื่อคนร้ายกาจที่พรากลมหายใจของเธอไป อยากค้อนเขาที่จูบเธอไม่พักแต่สายตาดันมองเขาหวานฉ่ำเพราะอารมณ์ข้างในเริ่มคุกรุ่น“ครับ” ปณิธานยกยิ้มพอใจก่อนจะก้มจูบเธออีกครั้ง วันนี้เขาสัญญาว่าจะไม่ทำถึงขั้นนั้นแต่ก็ไม่ได้บอกว่าจะทำไปถึงขั้นไหนปณิธานทิ้งตัวลงปล่อยร่างกายให้นาบไปกับร่างบาง ฟูกนอนนุ่มนิ่มจนเหมือนกับว่าร่างกายของพลอยใสจมหายลงไปกับเตียง สองแขนเล็กถูกจับให้มากอดรอบลำคอแกร่งไว้ ริมฝีปากร้อนบดเบียด เรียวลิ้นกวาดชิมไปทั่วโพรงปากหวาน มือหนาลูบไล้ไปตามผิวเนียนละเอียดบีบแรงสลับเบาตามอารมณ์ปรารถนา“อืมม” เมื่อไฟปรารถนาลุกโชน ลมหายใจร้อนถูกพ่นออกมาเป่ารดบนผิวแก้มใส ลากเลื้อยไปตามซอกคอหอมกรุ่น ปณิธานลากลิ้นไปตามลำคอขาวพรมจูบไปทั่วทุกที่ที่เขาจะพาริมฝีปากไปถึง กลิ่นกายของพลอยใสหอมมาก ร่างกายเธอก็หวานมากเสียจนเขาอยากชิมเธอทั้งร่างกายในขณะที่ไฟแห่งความปรารถนากำลังโหมกระพือ มือหนาที่เคลื่อนคลานมาถึงความอวบใหญ่เกินตัว ความปรารถนาในร่างกายสั่งในปณิธานสัมผัสกับส
ไม่เคยรู้ว่าจะรัก ตอนพิเศษ
“พูดจริงเหรอ รักพี่คนเดียวตลอดไปเลยนะ” ถามไปเนี่ยก็เมื่อยแก้มมากเพราะปณิธานหุบยิ้มของเขาไม่ได้เลยจริง ๆ มันดีใจ มันแน่นอกเพราะความสุขมันอัดล้นอยู่ในนั้น“จริงค่ะ หนูตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่มีแฟน จะไม่รักใครเพราะหัวใจของหนู ชีวิตของหนูมอบให้พี่ชินไปหมดแล้วค่ะ หนูตายแทนพี่ชินได้เลยนะคะ” เพราะชีวิตนี้ถ้าไม่มีเขาช่วยรวมถึงป้าแจ่มด้วย เธออาจจะตายไปจริง ๆ แล้วก็ได้การที่เธอจะยกชีวิตสละชีวิตให้เขานั้นมันไม่ได้มากเกินไปเลย“อย่าพูดแบบนี้สิพลอยใส”“ก็หนู...อื้อ” เธอพูดอะไรไม่เข้าหูเขาอย่างนั้นเหรอ เขาถึงได้ประกบจูบเธอแบบนี้“อ๊ะ พี่”จูบครั้งนี้หนักหน่วงกว่าเมื่อวานมาก พี่ชินจูบย้ำ ๆ ไม่ให้เธอได้มีโอกาสพูดอะไรเลย“ถ้าอยากตายแทนพี่”ปณิธานอุ้มตัวพลอยใสขึ้นแล้วพาเธอตรงไปที่เตียง วางร่างบางให้นอนราบแล้วรีบตามขึ้นไปทาบทับบนตัวของเธอ จับข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้แล้วกดลงบนฟูกนุ่ม ๆ“พลอยใสต้องตายใต้ร่างพี่เท่านั้น นอกนั้นพี่ไม่อนุญาต”พูดจบก็โน้มใบหน้าลงมาหมายจะฉกชิมความหวานบนกลีบปากนุ่มอีกครั้งแต่ปณิธานก็ต้องชะงักเอาไว้ก่อน เมื่อเขาฉุกคิดได้ว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่ตอนนี้จะทำให้พลอยใสกลัวหรือเปล่าเพราะเธอเ
ไม่เคยรู้ว่าจะรัก ตอนที่ 32
“อย่าพูดแบบนี้สิพลอยใส เรากำลังดูถูกความรักที่พี่มีให้อยู่นะ” น้ำเสียงของปณิธานยังทุ้มนุ่มแต่ดวงตาคมกริบฉายความดุออกมาเล็กน้อยเพราะเขาไม่พอใจที่เธอมีความคิดแบบนี้ แต่ไม่ได้โกรธเพราะเข้าใจเธอดี“หนู ไม่ได้คิดแบบนั้นเลยนะคะ พี่ชิน ฮือ อย่าพึ่งเข้าใจหนูผิดนะคะ” รีบพนมมือขึ้นมาไหว้เพื่อขอโทษเขา พลอยใสไม่ได้มีเจตนาที่จะทำให้ปณิธานคิดแบบนั้นเลย เธอจะไปกล้าดูถูกความรักของเขาได้ยังไงกัน มีแต่จะกราบขอบคุณที่เขามอบความรักให้เธอมากกว่า“พี่รักพลอยใสด้วยใจที่บริสุทธิ์นะ ไม่ได้แค่ต้องการร่างกาย รู้ไหมครับ”“...” พลอยใสพยักหน้าหงึก ๆ ก้อนน้ำตาก้อนใหญ่ไหลลงมาเป็นทางทั้งสองข้างทำให้คนที่ไม่ได้จะดุต้องหัวใจกระตุก เขาแค่ทำตาดุนิดเดียวเองจากปกติที่ไม่ดุ เลยทำให้อีกคนตกใจขวัญผวาเพราะคิดไปไกลแล้ว ว่าตัวเองกำลังทำให้เขาไม่พอใจอยู่ในตอนนี้ เวลาเธอร้องไห้ทั้งน่ารักและบางคราก็น่าสงสารเหมือนตอนนี้เนี่ย เขาไม่ได้อยากให้พลอยใสร้องไห้เพราะความเสียใจสักหน่อย วันนี้เธอควรร้องไห้น้ำตาแตกเพราะเขาขอเป็นแฟนสิ แล้วไงมาลงเอ่ยที่เขาทำเธอเศร้าได้“หนูขอโทษค่ะ หนูเข้าใจพี่ชินแต่...”“คำว่าเหมาะสมหรือไม่เหมาะสมสำหรับคนอื่นอา
ไม่เคยรู้ว่าจะรัก ตอนที่ 31
“พี่ชินอาจจะแค่ชอบเพราะสงสารหนู” เธอไม่ได้น้อยใจ ไม่มีน้ำเสียงของความเสียใจปนอยู่ในนั้นเพราะชีวิตของเธอมันก็น่าสงสารจริงอย่างที่เขารู้พลอยใสไม่จำเป็นต้องรู้สึกแย่หากจะมีคนมาสงสารเธอกับหลาน ตรงกันข้ามเลยเธอกลับรู้สึกดีใจที่ยังมีคนใจดีและมีเมตตาอยู่บนโลกที่วุ่นวายใบนี้ โลกที่ปัจจุบันต่างคนก็ต่างหาแต่ความสุขและสนใจแต่ตัวเองเท่านั้น การให้ค่าของคนมันไม่เท่าเทียมกัน ซึ่งเรื่องนี้เธอไม่ได้จะโกรธใครหรือน้อยใจอะไรเพราะคนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่คนที่เกิดมาแล้วต่างหากที่เลือกปฏิบัติได้เพียงแต่บางคนก็เลือกปฏิบัติในด้านที่ใจร้ายต่อคนที่ไม่มี เธอกับออกัสยังนับว่ามีบุญที่ได้มาเจอปณิธานและกานดา“พี่ไม่เถียงเพราะจุดเริ่มต้นมาจากความสงสารจริง สงสารและอยากมอบความปรารถนาดีให้ พี่อยากให้พลอยใสมีชีวิตที่ดีขึ้น” นั่นเกิดจากความเอ็นดูจากการที่เธอเป็นเด็กดี“และอย่างที่บอกไป หลังจากเราได้อยู่ด้วยกันพี่ก็ชอบพลอยใสขึ้นมาจริง ๆ จากที่พี่อยากให้พลอยใสมีชีวิตใหม่ที่ดีขึ้น แต่ตอนนี้พี่กลับเป็นคนที่อยากร่วมชีวิตใหม่ไปกับพลอยใส”การที่เราอยู่กับใครสักคนแล้วสบาย อยู่ด้วยแล้วมีความสุขและสามารถเป็นตัวเองได้และขณะเดียวกั
ไม่เคยรู้ว่าจะรัก ตอนที่ 30
“พี่จูบเพราะพี่อยากทำแบบนั้นกับพลอยใส อยากเปิดเผยความในใจของพี่ออกมาให้พลอยใสได้เห็น แต่ถ้ามันเร็วไปและถ้าพี่ทำให้พลอยใสไม่สบายใจ ก็ขอให้บอกกับพี่ตรง ๆ ไม่ต้องเกรงใจ” พูดไปก็ยังใช้ปลายจมูกคลอเคลียไม่ห่าง สูดดมกลิ่นหอมไปทั่วพวงแก้มใสเราห่างกันถึง 11 ปี เขาอายุมากขึ้นส่วนพลอยใสก็อยู่ในวัยที่สามารถมีแฟนได้แล้ว กับบางคนอายุ 22 อาจจะสร้างครอบครัวมีลูกไปแล้วแต่กับพลอยใสเขารู้ว่าเธอผ่านเรื่องราวแย่ ๆ มามาก เธอต้องทุ่มเทชีวิตให้กับการหาเงินมาเลี้ยงหลานและส่งเสียตัวเองเรียนมาตั้งแต่เด็ก เรื่องความรักพลอยใสจึงไม่มีประสบการณ์และไม่เคยมีเวลาให้กับเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ“หนู หนูก็ไม่รู้ว่าเร็วไปหรือเปล่าค่ะ แต่หนูรู้ว่าใจของหนูไม่ได้กลัวพี่ชิน ไม่ได้รู้สึกไม่สบายใจ ไม่ได้อัดอึดใจค่ะ” พูดแล้วก็อยากกัดลิ้นให้ตายไปซะ น่าอายจริง ๆ ที่พูดออกไปได้ง่ายดายนักแบบนี้เรียกว่าเต็มใจใช่ไหมนะ มันเป็นความรู้สึกชวนเขินมากกว่าจะรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกลวนลาม มันไม่เหมือนกับพี่เขยที่ในช่วงเวลานั้นเธอทั้งกลัวทั้งตกใจและรังเกียจสิ่งที่พี่เขยกระทำ แต่กับพี่ชินพลอยใสไม่รู้สึกแบบนั้นเลยหรือมันเป็นเพราะหัวใจของเธอเองที่ยอม
ไม่เคยรู้ว่าจะรัก ตอนที่ 29
“พี่ชินอยากให้หนูใส่อะไรเพิ่มในกระเป๋าเหรอคะ” พลอยใสเอ่ยถามเมื่อเดินเข้ามาในห้องนอนของปณิธานและพาออกัสไปนั่งรอบนพรมที่หน้าโซฟา หยิบหมอนอิงสองใบลงมาวางไว้ใกล้ ๆ เผื่อว่าออกัสง่วงจะได้งีบหลับตรงนี้ก่อนได้“ปอยไจ๋ ออจัสง่วง” เห็นไหมล่ะ พลอยใสคิดไว้ผิดคาดซะที่ไหน เพราะเวลานี้ควรเป็นเวลาที่ออกัสต้องนอนได้แล้วแต่ที่ยังไม่ยอมนอนเพราะตื่นเต้นที่พรุ่งนี้จะได้ไปเที่ยวทะเล ออกัสเห่อมากขอให้เธอเปิดการ์ตูนที่มีปลาตัวเล็ก ๆ สีส้มให้ดู ดูซ้ำวนไปวนมาเพราะชอบใจที่สุด“ออกัสนอนตรงนี้ก่อนนะจ๊ะ” บอกหลานชายแล้วยกมือขึ้นมาลูบศีรษะเด็กน้อยเพื่อกล่อมนอนไปด้วย และหันหน้าไปหาเจ้าของห้องที่ตอนนี้ลงมานั่งบนพรมข้าง ๆ เธอ ปณิธานไม่พูดอะไรเขาแค่ยิ้มให้และพยักหน้าเป็นการอนุญาตให้ออกัสหลับตรงนี้ได้ อันที่จริงจะอุ้มไปนอนบนเตียงเขาก็ไม่ถือสาแต่พลอยใสคงเกรงใจไม่กล้าขอ“หลับง่ายจริง ๆ เด็กคนนี้” ปณิธานพูดเสียงเบาจนเหมือนเสียงกระซิบเพราะไม่อยากรบกวนการนอนหลับของออกัส ‘หลับลึก ๆ เลยนะ’ อันนี้คือความต้องการของจริงปณิธานไม่อยากให้เด็กน้อยตื่นมาขัดจังหวะ“หลับง่ายจนหนูอิจฉาเลยค่ะ อยากหลับง่าย ๆ ได้เหมือนออกัสบ้าง” เด็กหนอเด็ก
You may also like
พิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่234.7K viewsราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน306.5K viewsพิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย112.2K viewsยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก55.4K viewsJust you ตราบนานเท่าใดคนของใจก็ใช่เธอ
paiinara14 viewsเกมวิวาห์ เดิมพันรัก
เพลงมีนา616 viewsบอสของฉันเป็นแวมไพร์
ต้ตสน40 viewsกลรักคนเถื่อน (3p)
KhanomThai Story255 views
