ตอนที่ 6

“เอาแค่นี้เหรอหนุ่ม กับข้าวเฮียอร่อยนะ” เฮียโตเจ้าของร้านเป็นคนรับออเดอร์ด้วยตัวเอง เห็นว่าสั่งกับข้าวเพียง 3 อย่างก็กลัวลูกค้าจะไม่อิ่มเลยอยากถามให้แน่ใจ

“ครับ” ปณิธานตอบยืนยันด้วยรอยยิ้มกลับไป เฮียโตได้รับการยืนยันแล้วก็ไม่ได้เร้าหรือให้ปณิธานสั่งอะไรเพิ่ม เมื่อลูกค้าต้องการเท่านี้ก็จัดไปตามนี้ เฮียเดินไปเสียบแผ่นกระดาษที่จดรายการอาหารของปณิธานไว้ให้แม่ครัว

“ของลูกค้าคนนั้นนะ เฮียไปดูอาตี๋กับออกัสก่อน ไม่รู้รื้อถุงใส่หลอดออกมาเล่นกันอีกหรือเปล่า”

‘ออกัส!’ ปณิธานที่กำลังยืนเล่นโทรศัพท์อยู่หน้าร้านต้องหยุดมือของตัวเองแล้วหันไปมองที่เฮียโตซึ่งตอนนี้เฮียโตได้เดินหายไปหลังร้านแล้ว

“อาจจะเป็นเด็กที่ชื่อซ้ำกัน” ปณิธานคิดแต่สายตายังคงมองเข้าไปในร้าน เพื่อที่จะดูว่าออกัสที่เฮียโตพูดชื่อออกมาจะเป็นออกัสเดียวกันกับที่เขาได้เจอวันนี้หรือเปล่า แต่ก็คิดอีกว่า เด็กชื่อออกัสในประเทศไทยมีเป็นร้อยคงไม่บังเอิญเป็นออกัสคนเดียวกันหรอกน่า เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงเลิกสนใจแล้วก้มหน้ามองจอโทรศัพท์ของตัวเองต่อ

“พลอยใส ๆ เจ้วานเอาถาดนี้ไปเสิร์ฟโต๊ะ 7 ให้หน่อยสิ”

‘พลอยใส!’ อีกแล้ว เมื่อกี้ก็ออกัส ตอนนี้ก็พลอยใส ชื่อของคนที่เขาพึ่งจะได้พบในวันนี้ ‘คงไม่หรอกมั้ง อะไรมันจะบังเอิญเจอวันเดียวถึง 2 ครั้ง’

แอบคิดอยู่ในใจ ทว่า สายตาที่มองหน้าจอตอนนี้ก็เหมือนไม่เห็นอะไรบนหน้าจอโทรศัพท์อีกเลยเพราะสมาธิของผู้อำนวยการหนุ่มจดจ่ออยู่ที่ชื่อ พลอยใส และเพื่อเป็นการไขข้อข้องใจของตัวเองปณิธานจะยอมเงยหน้าขึ้นมามองคนที่ชื่อเหมือนเด็กสาวในวันนี้สักวินาทีก็ได้

“ได้ค่ะเจ้ โต๊ะ 7 นะคะ”

กึก! เป็นคนเดียวกันจริง ๆ ด้วย

“พลอยใส...” ปณิธานพูดชื่อพลอยใสด้วยน้ำเสียงที่เบามากเหมือนเขาพึมพำกับตัวเอง แต่สายตามองตามร่างบางที่ถือถาดขนาดใหญ่เดินไปเสิร์ฟที่โต๊ะของลูกค้า

ผู้หญิงตัวเล็กนิดเดียวอย่างพลอยใส ทำไมถึงได้ทำงานคล่องแคล่วขนาดนี้ สองแขนเล็ก ๆ นั้นที่มองดูก็เหมือนจะสามารถทำให้หักได้โดยง่ายแต่กลับจับยกถาดที่มีทั้งจานอาหารมีทั้งหม้อไฟได้ราวกับว่าถาดนั้นเบาหวิวอย่างนั้นแหละ

‘ต้องขยันทำงานสินะ’ หนักก็เอาเบาก็สู้แถมบนใบหน้าหวานยังมีรอยยิ้มสวยเจืออยู่ตลอดเวลา เธอทำเหมือนว่าไม่เหนื่อยเลยสักนิดและกำลังมีความสุขกับสิ่งที่ทำอยู่และปณิธานรู้ว่ามันไม่จริง

นั่นคือสิ่งที่พลอยใสคงอยากแสดงออกมาให้คนภายนอกได้เห็นแต่ไม่รู้ทำไมในสายตาของปณิธานกลับเห็นตรงกันข้าม รอยยิ้มสวยของพลอยใสเขากลับมองว่าเธอกำลังยิ้มให้กำลังใจตัวเอง สองขาที่ก้าวเดินอย่างกระฉับกระเฉงกลับเป็นการก้าวเพื่อการอยู่รอดของตัวเองและหลายชายตัวน้อย พลอยใสเป็นเด็กสาวที่สู้ชีวิตมากแต่มากเกินไปไหมที่ชีวิตของเธอต้องแบกรับมากขนาดนี้

“เจ้ ที่ร้านมีกาวตราช้างไหมคะ พลอยจะขอเอามาซ่อมรองเท้าหน่อยค่ะ”

คนที่กำลังยืนรอกับข้าวของตัวเองและแอบมองพลอยใสอยู่ห่าง ๆ จะว่าห่างมากไหมก็คงไม่มากเพราะเขาได้ยินทุกคำพูดของพลอยใสชัดเจน เห็นเธอชัดทุกสัดส่วนมีเพียงพลอยใสเท่านั้นที่เหมือนจะไม่รู้ตัวเลยว่าเขายืนห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว

“มี ๆ อยู่ที่ตู้เก็บของข้างเก้าอี้ด้านใน” เจ้คนนั้น ชะโงกหน้ามองที่รองเท้าของพลอยใสครู่หนึ่งแล้วหันกลับไปสนใจผัดอาหารในกระทะต่อ

ปณิธานมองตามหลังของคนตัวเล็กเห็นเธอเดินไปหยุดนั่งที่เก้าอี้สีแดงตัวหนึ่ง ในมือมีกาวที่ต้องการแล้วและกำลังถอดรองเท้าข้างขวาออกมา ‘พื้นรองเท้าเปิด’ เห็นสภาพของรองเท้าแล้วอดสงสารพลอยใสไม่ได้เพราะเธอต้องประหยัดเงินถึงได้อดทนใช้ของที่มันพัง ๆ อยู่แบบนี้

“ของหนุ่มได้แล้วจ้ะ” กำลังมองการซ่อมแซมรองเท้าของพลอยใสอยู่เพลิน ๆ ก็ต้องสะดุ้งเมื่อพนักงานในร้านเดินถือถุงกับข้าวและข้าวต้มมายืนบังตรงหน้าพอดิบพอดี ปณิธานจึงต้องรับมาถือไว้แล้วทำการจ่ายเงินค่าอาหารให้เรียบร้อยก่อนจะแอบมองไปที่พลอยใสอีกครั้งแล้วตัดสินใจเดินออกจากหน้าร้านไป

“พลอยใสส่วนสูงพอ ๆ กับคุณเอิร์น” มือจับพวงมาลัยรถ สตารท์รถไว้แล้วเรียบร้อยแต่สมาธิของปณิธานยังไม่พร้อมขับรถออกสู่ถนนในตอนนี้ เมื่อในสมองของเขากำลังคิดว้าวุ่นอยู่กับเรื่องรองเท้าของพลอยใส

‘จะเป็นอะไรไหม ถ้าเราอยากซื้อรองเท้าคู่ใหม่ให้’

:

:

“นาน ๆ ได้กินข้าวต้มกุ๊ยก็อร่อยดีเหมือนกันนะลูก ร้านเฮียโตรสชาติดีเหมือนเดิม อร่อยทุกอย่าง”

กานดาตักข้าวต้มที่อุ่นร้อนกำลังดีเข้าปาก ตามด้วยกับข้าวที่ลูกชายเป็นคนเลือกซื้อมากินเข้ากันกับข้าวต้มใบเตยหอม ๆ ทำให้วันนี้เธอเจริญอาหารมากเป็นพิเศษ นาน ๆ ทีลูกชายจะนึกอยากกินกับข้าวที่ซื้อจากนอกบ้าน ปกติปณิธานจะติดรสมือฝีมือของแม่มากที่สุด แต่ได้เปลี่ยนไปกินอย่างอื่นบ้างก็ดีเหมือนกันและวันนี้กานดาก็ยังคิดไม่ออกว่าจะเตรียมมื้อเย็นอะไรไว้ให้ลูกชายดี ปณิธานก็กินง่ายเสียด้วยทำอะไรให้ก็กินหมดทุกอย่าง

“ชิน...” เรียกชื่อลูกชายเมื่อกานดาพึ่งรู้สึกว่าเธอกำลังคุยอยู่กับตัวเอง ก็ตั้งใจคุยกับปณิธานนั่นแหละแต่ลูกชายใจเหม่อลอยไปที่ไหนก็ไม่รู้ แม่พูดอะไรไปก็เงียบไม่หือไม่อือ

“ตาชิน” เพิ่มน้ำเสียงให้เข้มขึ้นสักเล็กน้อย ย้ายมือไปเขย่าที่แขนของปณิธานเพื่อเรียกสติ ‘แปลกพิกล’ ปกติไม่เคยจะเห็นลูกชายทำหน้าเหม่อขณะที่กำลังกินข้าว หรือว่าจะมีเรื่องกลุ้มใจ?