로그인หลังจากแวะทำบุญที่วัดเนื่องในโอกาสครบรอบวันตายให้ตากับยายเสร็จ จันทร์นิลก็พาสามีและลูกๆ กลับมาพักผ่อนที่บ้านเกิดในอำเภอปากช่องหลายปีที่ผ่านมาบ้านหลังนี้เปลี่ยนแปลงไปเยอะมาก จอมพลให้ช่างเข้ามาปรับปรุงและตกแต่งภายในใหม่ทั้งหมด เพื่อความสะดวกสบายของคนในครอบครัวยามต้องแวะเวียนมาทำบุญและค้างคืนที่นี่เป็
5 ปีผ่านไป...หลังเลิกงานจอมพลก็ตรงไปรับลูกที่โรงเรียนตามปกติ ทว่าวันนี้ท่าทีของสองแฝดกลับผิดแปลกไป ทั้งคู่นั่งเงียบปากมาตลอดทางไร้เสียงเจื้อยแจ้วเหมือนอย่างเคยคนเป็นพ่อจึงได้แต่สงสัยเก็บงำความอยากรู้อยากเห็นไว้ในใจ เพราะถามอะไรไปลูกชายก็ไม่ยอมตอบกระทั่งมินิเวนคนหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าประตูคฤ
“คุณเจ้านาย คุณเจ้าขุน บอกผมมาเดียวนี้นะ ต้องทำยังไงแม่ของพวกคุณถึงจะยอมใจอ่อน”ร่างสูงในชุดสูทพอดีตัวเพราะเพิ่งกลับจากที่ทำงาน จ้องเขม็งมาที่ลูกชายวัยหนึ่งขวบทั้งสองคนอย่างคาดคั้น “ถ้าไม่ยอมบอกผมจะปล่อยให้พวกคุณอด!” ไม่ทำพูดเปล่า จอมพลชักช้อนในมือออกห่างจากปากเล็กๆ ของลูกชาย พร้อมยกถ้วย
‘หิวน้ำจัง’ นั่นเป็นความรู้สึกแรกที่จันทร์นิลรับรู้หลังลืมตาขึ้นมาจากห่วงนิทราอันยาวนาน “นิล! นิลเป็นยังไงบ้าง” หญิงสาวพยายามปรับโฟกัสสายตาแล้วมองหาเจ้าของเสียงเรียก และเมื่อความพร่ามัวนั้นจางหายไป เธอก็มองเห็นใบหน้าหล่อเหลาอันแสนคุ้นเคยลอยเด่นหลาอยู่ห่างจากระดับสายตาเพียงแค่
เช้ามืดในวันถัดมาเหตุการณ์ที่ทุกคนต่างเป็นกังวลก็มาถึง เป็นเรื่องน่ายินดีที่ทายาทรุ่นต่อไปของตระกูลพณิชพัทร์กำลังจะถือกำเนิด แต่นั่นไม่มากพอที่จะลดทอนความหวาดหวั่นถึงความปลอดภัยของคนเป็นแม่ได้ กลางดึกของเมื่อคืนจันทร์นิลมีอาการปวดช่วงล่างบริเวณเอว ซึ่งนั่นเกิดขึ้นอยู่เป็นนิจนับตั้งแต่ครร
ผิดกับเขาที่เอาแต่วิ่งหนี ทั้งๆ ที่รักเธอไปหมดทั้งใจ นึกแล้วก็เสียดายเวลา... จอมพลแยกตัวออกจากเพื่อนเมื่อลิฟต์ลงมาถึงชั้นที่ต้องการ เขากวาดสายตามองหาร่างอุ้ยอ้ายของคนรัก เพียงไม่กี่วิเขาก็เจอเธออย่างง่ายดาย จันทร์นิลอยู่ในสายตาเขาตลอด ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหน แล้วทำไม... ทำไม
รถเอชยูวีสัญชาติยุโรปแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านพักตากอากาศในเวลาถัดมา สภาพแววล้อมรอบบ้านดูผิดตาจากที่เธอเคยเห็นคราวก่อนไปมาก ดอกนกยูงสีสวยบนต้นร่วงโรยไปตามฤดูกาล ซึ่งนั่นไม่ได้ทำให้บรรยากาศน่าอยู่ลดลงไปเลยแม้แต่นิด เพราะมันถูกทดทนด้วยต้นไฮเดรนเยียที่ออกดอกบานสะพรั่งรับหน้าหนาวไล่ยาวไปจนสุดขอบรั้วบ้าน
“ฉันเข้าใจเพราะฉันเป็นแม่ แต่ฉันจะไม่ยัดเยียดสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกหากมันทำให้ลูกต้องทุกข์ ฉันจะเลือกความสุขให้ลูก แม้มันจะไม่ถูกต้องที่สุดในสายตาของใครก็ตาม” สโรชายอมรับว่าไม่พอใจกับคำพูดของสามีที่ตัดสินนางแบบนั้น มีแม่ที่ไหนบ้างไม่อยากให้ลูกได้ดี แต่ถึงกระนั้นนางก็เข้าใจหัวอกของคนเป็นสา
คิดแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวอย่างปลงตก คราแรกตั้งใจว่าจะเรียกมาคุยแล้วไล่กลับ แต่จากสภาพที่เห็นคงทำได้แค่ปล่อยเลยตามเลยว่าทีคุณแม่ถอนลมหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะลงมือจัดแจงท่านอนให้คนเมาเสียใหม่ เพราะหากทิ้งไว้แบบนี้มีหวังคงคอหักตายคาเตียง จากนั้นก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำแล้วกลับมาพร้อมผ้าขนหนูผืนบาง“อื้อออ น
ท่ามกลางความเงียบสงัดยามค่ำคืน จันทร์นิลยังคงลืมตาโพลงในความมืด ซึ่งสาเหตุไม่ใช่เพราะไม่คุ้นชินกับบรรยากาศดั่งคำกล่าวอ้างอย่างเมื่อวาน แต่เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวันต่างหาก ที่ทำให้เธอหยุดครุ่นคิดไม่ได้ คนบ้า! เข้ามาทำให้สับสนแล้วก็เดินหายเงียบไปเฉยๆ มันน่าทุบสักทีดีไหม!และใ







