บทที่ 2 ไม่ใช่สตรีดอกบัวขาว (2/4)

            หลังจากซับเหงื่อบริเวณหน้าผากให้เขาแล้ว นางก็ลงมือแกะผ้าที่พันบริเวณท้องออก เมื่อเห็นบาดแผลที่อยู่ภายใต้ผ้า คิ้วเรียวก็ขมวดเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว

            ‘เขาบาดเจ็บถึงเพียงนี้ยังมีใจช่วยเหลือข้า เห็นทีคงเป็นเพียงบุรุษหลงตัวเองหาใช่คนเลวร้าย’ เพราะด้วยวรยุทธ์ เขาสามารถฝ่าออกจากวงล้อมโจรป่าได้ง่ายดายหากไม่มีตัวถ่วงเช่นนาง

            “ขอบคุณนะเจ้าคะ ที่วันนี้ท่านช่วยชีวิตข้าไว้” วาจาของสตรีที่กำลังโรยยาลงบนบาดแผลของเขากล่าว

            “อืม ข้าเป็นคนรักษาคำพูด”

            “...” เมื่อเห็นเขาพูดเช่นนั้นนางก็ไม่ได้เอ่ยวาจาต่อ แต่ทำแผลให้เขาอย่างเงียบ ๆ

            ผ่านไปเพียงชั่วอึดใจเดียว การทำแผลทั้งหมดก็เสร็จสิ้น คุณหนูจางลุกขึ้นเก็บผ้าพันแผลที่เปื้อนเลือดขึ้นมา

            “เจ้าจะไปที่ใด” เขาเอ่ยถามสตรีที่ทำท่าจะเดินจากไป

            “ข้าจะไปเดินหาแหล่งน้ำเจ้าค่ะแล้วเอาผ้าเปื้อนเลือดของท่านไปทิ้งด้วย มันจะได้ไม่ล่อสัตว์ป่าดุร้ายมาหาเรา”

            “ไม่ต้องไป ไปคนเดียวเช่นนั้น ประเดี๋ยวเกิดไปเจอพวกคนไม่ดีอีก ข้าคงไม่อาจช่วยเจ้าได้”

            “แต่ว่าข้าอยากล้างมือ” นางชูมือข้างหนึ่งที่เปื้อนเลือดให้เขาดู

            “ข้ามีน้ำ แต่เจ้าต้องใช้อย่างประหยัด” กล่าวจบเขาก็ขยับกายหยิบถุงหนังใส่น้ำที่วางอยู่ข้าง ๆ ส่งให้นาง

            “ขอบคุณเจ้าค่ะ” นางรับมันมาก่อนจะเทน้ำใส่ผ้าเช็ดหน้าของตนที่เช็ดเหงื่อให้เขาเมื่อครู่ แล้วใช้ผ้าที่เปียกน้ำเช็ดมือ

            พอเช็ดมือเสร็จเรียบร้อยแล้วนางก็หยิบขนมที่ซุกซ่อนไว้ในช่องลับบริเวณอกออกมา มือเรียวข้างที่เช็ดสะอาดเรียบร้อยแล้วเปิดห่อก่อนจะยื่นขนมไปตรงหน้าเขา

            “กินขนมรองท้องก่อนหรือไม่เจ้าคะ” ประเดี๋ยวเขาคงปฏิเสธเช่นที่เคยทำ และขนมห่อนี้ทั้งหมดก็จะเป็นของนางเพียงผู้เดียว

            “อืม” ทว่าเขากลับตอบรับแล้วหยิบขนมออกไปจากห่อหนึ่งชิ้น ทำให้ยามนี้ขนมของนางเหลือเพียงสองชิ้นเท่านั้น

            ‘เหตุใดเขาไม่ปฏิเสธเช่นที่เคยทำเล่า ข้าเพียงแบ่งให้ตามมารยาทหาได้คิดอยากให้เขากินจริงไม่ ฮือ ๆ เซาปิ่งเลิศรสของข้า’ เพื่อขนมห่อนี้นางให้ผิงฟางไปต่อแถวรอซื้อนานเกือบหนึ่งชั่วยามเลยรู้หรือไม่

            “จะ เจ้าค่ะ” สีหน้าเจื่อนลงของสตรีตรงหน้าทำให้ในแววตาของบุรุษรูปงามมีประกายขบขันพาดผ่านก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

            “ดูแล้วคืนนี้เราอาจจะต้องพักที่กลางป่านี้”  

            “เช่นนั้นเราต้องไปเดินหาถ้ำหรือไม่” สิ้นเสียงกล่าวของนาง เขาก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยตอบ

            “ท้องฟ้าแจ่มใสฝนไม่น่าจะตก”

            “เอ่อ...แล้วพวกสัตว์ป่า” กลิ่นเลือดของเขาจะล่อพวกมันมาหรือไม่

            “แค่ก่อกองไฟ แล้วเติมไฟไม่ให้มอด พวกมันก็ไม่กล้าเข้าใกล้แล้ว” สัตว์ร้ายที่อยู่ในป่านี้อย่างมากก็คงเป็นพวกงู ตะขาบ หรือไม่ก็หมูป่า ป่าใกล้เมืองหลวงเช่นนี้ไม่มีพวกจิ้งจอกหรือเสือถูกถลกหนังนำไปทำเป็นเสื้อคลุมหมดแล้ว

            “เช่นนั้นประเดี๋ยวข้าจะไปหากิ่งไม้มาก่อกองไฟนะเจ้าคะ”

            “ไปด้วยกัน!” คุณชายหานกล่าวเสียงเข้ม

            “ท่านบาดเจ็บหลายแห่งอย่าเพิ่งขยับกายเลยเจ้าค่ะ ข้าจะไปเก็บกิ่งไม้รอบ ๆ นี้ ไม่เดินไปไกลแน่นอน” นางก็รักชีวิตนะ ไม่คิดไปรนหาที่ตายแน่นอน

            “เช่นนั้นก็อย่าเดินไปไกล ข้าไม่อยากผิดคำพูดที่ให้ไว้กับคุณชายใหญ่จาง” เขาเป็นคนรักษาคำพูดมาก แม้จะเป็นเพียงบางครั้งก็ตาม

            “เจ้าค่ะ” นางตอบรับก่อนจะส่งขนมคำสุดท้ายเข้าปาก

            “กินน้ำก่อนไปเถิด ข้ายกให้เจ้า” เขากล่าวก่อนจะใช้แขนข้างที่ไม่เจ็บส่งถุงใส่น้ำให้นาง

            “ขอบคุณเจ้าค่ะ” ไม่คิดว่าเขาจะใจดีเช่นนี้ หรืออาจจะเป็นเพราะร่วมเป็นร่วมตายกันมาก่อนหน้านี้เขาจึงคล้ายจะดูเป็นมิตรและไม่แยกเขี้ยวใส่นางเช่นวันแรกที่พบหน้า

            จางซีถิงยกถุงน้ำขึ้นดื่มอึกหนึ่งก่อนจะปิดมันและวางไว้ข้างตัวเขาดังเดิม น้ำมีจำกัดต้องใช้เท่าที่จำเป็น มิเช่นนั้นมันจะหมดลงก่อนที่จะมีคนมาช่วย

            “ข้าจะรีบกลับมาเจ้าค่ะ” นางกล่าวก่อนจะส่งยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตรขึ้น

            คล้อยหลังที่สตรีผู้นั้นจากไปได้ไม่นาน คุณชายหานก็ยกถุงน้ำที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมาจิบก่อนจะวางมันไว้ตามเดิม

            ‘หึ! แท้จริงเป็นข้าที่ดูคนผิดไป’ มุมปากหยักของบุรุษรูปงามยกยิ้มบางเบา นัยน์ตาคมหลับลงเพื่อฟังการเคลื่อนไหวรอบด้าน

           

            สตรีผู้นี้ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจยิ่งนักนอกจากขนมและยาที่เขาเห็นนางหยิบมันใส่ช่องลับในอาภรณ์แล้ว เขายังไม่คิดว่านางจะซ่อนฮว่าเจ๋อจึ[1]ไว้ด้วย

            “เจ้าบาดเจ็บที่ข้อมือหรือ” เขาเอ่ยถามเมื่อเห็นนางนิ่วหน้าคล้ายเจ็บปวดตอนที่หยิบฟืนเมื่อครู่

            “ตอนที่ลุกจากตัวท่านมันคงเคล็ดเล็กน้อย”

            “ข้าขอดูหน่อย”

            “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

            “ส่งข้อมือมา”

            “ไม่เป็นไรจริง ๆ เจ้าค่ะ”

            “หากไม่อยากโดนทิ้งไว้กลางป่าจงเชื่อฟังข้า” เมื่อได้ยินวาจาเช่นนั้น นางจึงจำใจยื่นข้อมือให้เขาแต่โดยดี          

            “หากไม่รีบรักษา ประเดี๋ยวใช้การไม่ได้ ข้าก็ต้องมารับผิดชอบอีก” เขาบ่นพลางฉีกผ้ามาพันข้อมือให้นางพร้อมกับสอดไม้ดามไว้ไม่ให้เคลื่อนไหวมาก

[1] เครื่องมือที่สามารถใช้จุดไฟได้ด้วยการเป่าเพียงครั้งเดียว