14 การโต้เถียงของใจ

 

           รถม้าสีดำค่อย ๆ เคลื่อนผ่านประตูอู่สูงตระหง่านของราชวังต้องห้าม

           ใต้แสงยามเย็นนั้น แสงอุ่นเคลือบหลังคาของประตูเมืองจนเปล่งประกายราวเปลวเพลิงอันศักดิ์สิทธิ์ จงเจี๋ยทอดสายตามองประตูวังที่น่าเกรงขาม และมือเรียวก็เลื่อนม่านปิดลงช้า ๆ ปล่อยให้รถม้าเคลื่อนตัวไปในความเงียบ

           ในใจก็คิดถึงคำของเฒ่าถิงจง...ที่ปรามาสว่าเขาหลงใหลมีใจ และศิโรราบให้กับองค์หญิง แล้วตระหนักย้อนแย้งว่า มิอาจจะเป็นอย่างที่อีกฝ่ายพูด เพราะเขามิได้อยากจะผูกสัมพันธ์กับนางเช่นนั้น

           เพียงแต่อยากจะช่วยเหลือนางจากภัยอันตราย และไถ่โทษจากบาป ที่ทำให้นางสูญเสียความทรงจำเท่านั้น

           เพราะหากเขาจดจำอดีตได้ดีแล้ว

           เขาจะชอบนางลงได้อย่างไรกัน

           ครั้นนึกไปถึงวัยเด็ก...แล้วก็ยังคงเจ็บใจ ในวันนั้น ที่เขาจมลงสู่บ่อโคลนที่เย็นเฉียบเบื้องล่าง

.

.

.

.

           “พี่ใหญ่ ข้าจะจมแล้ว!!! ช่วยข้าด้วย!!!”

           เสียงจงเจี๋ยกึกก้องจนนกแตกรังบินขึ้นสู่ผืนฟ้า ร่างกายของเขากำลังจะจมสู่เบื้องล่าง ซึ่งยิ่งพยายามดิ้นเท่าไหร่ดินโคลนกลับโอบรัดเขาไว้แน่นมากขึ้นเท่านั้น ลมหายใจแทบขาดลง และในห้วงเวลาที่เงียบสงัด กลับมีใครอีกคนยื่นมือเข้ามา

           ในวันนั้นเป็นเฒ่าถิงจง... ที่ช่วยเขาขึ้นมาจากในบ่อ

           “หยุดดิ้น ค่อย ๆ เอียงตัวก่อน ทำตามที่ข้าบอก ถ้าอยากจะรอด” เสียงแหบ ๆ นั้นกล่าวกับเขาในวัยเด็ก และเขาก็ค่อยทำตามอย่างช้า ๆ ด้วยลมหายใจที่เหนื่อยหอบ และสติที่พร่ามัวยังคงเห็นภาพจาง ๆ ของเด็กสาวคนหนึ่งเบื้องหลังชายชรา ที่ยิ้มหัวเราะใส่เขา

           มันน่าขันอะไรกัน...

           ถึงได้หัวเราะเขาในสภาพนั้น

           และนั่นก็เป็นความประทับใจแรกที่ไม่น่าพิสมัย ระหว่างทั้งสอง

.

.

.

.

           “ท่านราชบุตรเขยถึงแล้วขอรับ” เสียงขันทีด้านนอกเอ่ยดังเข้ามา มือหนาจึงเปิดม่านออกไปดู จึงพบว่าเขามาถึงที่แล้ว

           จงเจี๋ยเงยหน้ามองกำแพงหินสูงที่ล้อมรอบเขตบัญชาการ

           เบื้องหน้านั้นประตูเหล็กกล้าหมุดทองแดงนั้นสูงตระหง่าน เขาบอกให้ขันทีช่วยไปตามพี่ชายของเขาออกมา จากในนั้น

           “ถึงจะไม่ชอบนางมาตั้งแต่เด็ก แต่เรื่องช่วยชีวิตก็ยังคงจำเป็น ใช่ไหมล่ะหลงจงเจี๋ย” เขาเอ่ยเสียงอ่อนถามตัวเอง ขณะมองไปยังเขตบัญชาการทหารใต้แดดเปรี้ยง

-

-

-

-

-

-

           ไม่นานหลังจากนั้น

           เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของทหารองครักษ์ดังก้องประสานกันในยามสวนสนาม ก็เห็น เจิงหู่ ในชุดเกราะสีเหล็กสาวเท้าไว ๆ มายังเขาด้วยท่าทางไม่พอใจ

           “เจ้าเรียกข้าออกมาในเวลาฝึกเช่นนี้ เหล่าทหารมองข้าเป็นสายตาเดียว จะให้ข้าถูกหาว่า ใช้อำนาจของว่าที่ราชบุตรเขยอู้งั้นรึ!!” นั่นคือคำแรกของเจิงหู่ที่ทักทายเขา

           สาบานว่าเหมือนเขาจะเห็นเขี้ยวเล็ก ๆ แยก ราวกับจะขย้ำเขาเสียให้เป็นชิ้น

           “ข้าจริงจังนะ... พวกเราจะทำอย่างไร จึงจะช่วยให้นางรอดชีวิตจากเนื้อมือมังกรที่ดุร้ายอย่างฮ่อง...อุบ” จงเจี๋ยพูดยังไม่ทันจบ หัวหน้าหน่วยทหารก็เข้าตะคลุบเขาทันควัน และบีบด้วยกล้ามแขน มิให้อีกคนได้ส่งเสียงพูดในสิ่งที่อันตรายต่อชีวิตออกมา ก่อนจะลากให้ไกลออกห่างจากหน้าเขตบัญชาการ

           “ชี่.... พูดมา” นายทหารผลักน้องกระแทกหลังไปที่ต้นไม้สูงใหญ่

           “ข้าว่าฮ่องเต้ต้องการจะฆ่านางอีกแน่ ๆ ในเมื่อมีครั้งที่หนึ่งแล้ว ย่อมมีครั้งที่สอง!”

           จงเจี๋ยเผยความในใจที่กังวลออกมา ทันทีกับที่พี่ชายแทงศอกเข้าซี่โครงอย่างแรง

           ปั่ก

           “บอกแล้วว่าอย่าหาเรื่องใส่ตัว เจ้าควรจะวางความคิดนี้ทิ้งลงไปเสีย เจ้าจะเอาข่าวลือนอกวังของฝ่าบาทมาคิดเป็นจริงเป็นจังไปไม่ได้ ลองถามใครเขาดูก็ได้ คนในวังต่างก็รู้ว่าพระสนมจื่อเสวียน มารดาของเซียนเซียนทรงประชวรหนักก่อนสิ้นพระชนม์ เพราะเช่นนั้นแล้ว เจ้าจะมาเหมาเอาว่าฮ่องเต้เป็นคนทำร้ายเซียนเซียนไม่ได้”

           เจิงหู่เอ่ยเสียงลอดไรฟัน แต่น้องชายกลับยิงฟันกลับมา

           “นอกจากเขา จะเป็นใครไปได้อีก หรือองค์หญิงหย่งจูที่ไม่ถูกกับนางหรือไม่” ร่างสูงผลักแขนกำยำของเจิงหู่ออก

           “เจ้ายังสรุปไม่ได้เลยว่าเป็นใครกันแน่ จะใช่ทั้งสองพระองค์หรือไม่ยังไม่รู้เลย อย่างเจ้ามันเรียกคิดเอาลอย ๆ แล้วยังหาเรื่องให้ข้ามารับรู้ด้วยอีก! บอกไว้เลยนะ ต่อให้เป็นฮ่องเต้แล้วอย่างไร เจ้าจะฆ่าฮ่องเต้เรอะ นั่นกบฏเลยนะ” นายทหารกดเสียงต่ำ และกระชากชายเสื้ออีกฝ่ายอย่างอยากให้รู้สติ  “อีกอย่าง... หากเป็นฮ่องเต้น่ะ ถ้าจะฆ่า! ก็สั่งตัดหัวไปเลยไม่ดีกว่าหรือไง ทำไมถึงต้องทำให้ยุ่งยากอย่างไปลอบฆ่าที่ตรอกเงาสุนัขด้วย แล้วยังให้พวกไปให้เบาะแสจับคนร้ายด้วยเนี่ยนะ!”

           เจิงหู่หรี่เสียงลง พลางมองไปรอบด้านอย่างระวังภัย

           “ก็เพราะว่าบางที อาจจะไม่อยากให้เป็นขี้ปากประชาก็เป็นได้ หากไม่เกี่ยวข้องได้ ก็ดีที่สุดไม่ใช่รึ แล้วการที่สนับสนุนให้หาตัวคนร้ายก็อาจเสแสร้งก็ได้”

           ราชบุตรเขยอ้างเหตุผล

           “เจ้าจะพูดคำว่า ‘บางที’ กี่ครั้งกันแน่ ก่อนจะมาหาทางรอดให้นาง รู้ให้แน่ชัดก่อนดีกว่าว่าผู้ประสงค์ร้ายที่จริงแล้วคือใคร แบบที่ไม่ใช่ข้อสันนิษฐานแต่เป็นข้อเท็จจริง”

           “เรื่องนั้น...”

           “อีกอย่าง...! เรื่องนี้ข้าไม่ขอยุ่ง ข้าขอทำงานในวังหลวงอย่างสงบดีกว่า ไม่ต้องมาหาข้าเพราะเรื่องนี้อีก ข้าแค่จะช่วยให้เจ้าหลุดจากสถานะราชบุตรเขยเท่านั้น เรื่องอื่นอย่าเอามาเหมารวม!” มือสากผลักน้องคอน้องชายเต็มแรง อยากจะบีบซะให้รู้แล้วรู้รอด แต่อย่างไรสถานะของหลงจงเจี๋ยในตอนนี้ ก็ใช่ว่าเขาจะเข้าไปยุ่มย่ามได้ จึงปล่อยออกก่อนจะถอยออกมา

           “....” จงเจี๋ยสะบัดเล็กน้อย ก่อนจะลูบอาภรณ์ให้เรียบ เขาตระหนักขึ้นมาได้ว่าพี่ชายต่างมารดาคงไม่อาจช่วยเขา และ...เขาทั้งสองไม่อาจจะสนิทกันถึงขนาดที่จะช่วยเหลือกันทุกเรื่อง “นั่นสินะ... ข้าลืมไปท่านแค่ช่วยข้าเฉพาะเรื่องนั้น”

           เขาจ๋อยลงเล็กน้อย เจิงหู่เห็นแล้วก็ชะงักไป

           “เอาจริง ๆ ก็ไปสืบมาก่อน... แต่ภาวนาดีกว่า ให้ไม่ใช่ฝ่าบาท เพราะถ้าเป็นคนอื่นนั่นแปลว่าเรายังมีทางออก เดี๋ยวยังไงข้า จะคอยสอดส่องความคืบหน้าที่ศาลให้แล้วกัน” เจิงหู่กอดอก ก่อนเขาจะหันหลังกลับและเดินจากไปเงียบ ๆ

           ใบหูจงเจี๋ยกระดิกน้อย ๆ และมองอีกฝ่ายตามหลัง

           ‘เขาว่าอะไรนะ...’

           เรางั้นเรอะ!

           จงเจี๋ยกำหมัดและชูขึ้นฟ้า เขาเผลอยิ้มออกมา แม้อาจจะแค่ได้เข้าขากันชั่วคราว (แต่อย่างน้อย ๆ หนนี้เขาก็ไม่ได้ตัวคนเดียว)

-

-

-

-

-

-

           ด้านหน้าตำหนัก ฮู่เมิ่ง

           “ข้ามาหาองค์หญิงเสวี่ยเซียน” ว่าที่ราชบุตรเขยเดินเข้าไปกระซิบขันทีซงเป่าที่หน้าตำหนัก ทำเอาร่างเล็ก ๆ นั้นสะดุ้งโหยง

           ขันทีซงเป่ากลืนน้ำลายดังเอือก และหันไปมา เพื่อจะเตรียมประกาศการมาของร่างสูงให้กึกก้อง แต่ดันถูกกระชากคอเสื้อเอาไว้เสียก่อน

           หมับ!

           “ขนมหงโต่วซาเปี๋ยง นาง...กินหรือยัง” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงกดต่ำข้างใบหูเหมือนขู่กรรโชก ทำอีกฝ่ายตกใจเป็นครั้งที่สอง

           “อะ.. เอ่อ ทรงกำลังเสวยอยู่ขอรับ” ซงเป่าหน้าซีดเผือด แต่คำตอบของเขากับทำให้จงเจี๋ยกลายเป็นหนูเริงร่า

           “จริงรึ!!” แววตาคมฉายประกายวาบ ใบหน้าหล่อเผยรอยยิ้มกว้างเห็นซี่เขี้ยว ว่าที่ราชบุตรเขยปล่อยมือที่กระชากคอเสื้ออีกฝ่าย และเดินผ่านประตูตำหนักตัวปลิว ทำเอาขันทีประกาศการมาของเขาแทบไม่ทัน

-

-

-

-

-

           จงเจี๋ยเข้าไปภายในแต่ไม่เห็นใครสักคนที่กลางโถง จึงชะโงกมองทั้งซ้ายขวา ก่อนจะได้ยินเสียง ก๊อกแก๊ก เบา ๆ จากทางห้องทรงอักษร

           เขาเลี้ยวไปตามที่มาของเสียง

           และเข้าไปแอบมองนางอยู่มุมอับของริมบานประตูที่เปิดอยู่ 

           องค์หญิงเสวี่ยเซียนทรงกำลังจดจ่ออยู่กับหนังสือปกสีน้ำเงินเข้มเล่มหนึ่ง ที่โต๊ะทรงพระอักษร

           ดวงเนตรคู่งามคู่นั้นฉายความตั้งใจที่แน่วแน่ ท่าทีสงบและอ่อนโยน... สมเป็นองค์หญิงที่อยู่เหนือความวุ่นวายทั้งปวง ราวกับว่าเรื่องที่ถูกปองร้ายนั้น เป็นเพียงเรื่องของหมู่แมลงตัวเล็กที่นางไม่ใส่ใจ

           สายตาคมแอบลอบมองนั้นจ้องไปที่ขนม ‘ขนมหงโต่วซาเปี๋ยง’ ที่วางเรียงสวย อยู่ในจานกระเบื้องเคลือบสีฟ้าข้างพระหัตถ์บาง แล้วยิ้มออกมาน้อย ๆ

           นาทีนั้นเขาก็ตัดสินใจก้าวเข้าไปด้วยท่าทีผ่าเผย

           “ขนมนั่น! กระหม่อมไปซื้อมาอย่างยากเย็น ต่อแถวยาวเป็นลี้ รอจนเหงื่อแห้งกว่าจะได้มาเชียว”

           จงเจี๋ยยืดอก

           ร่างบางเงยใบหน้าละมุนขึ้นมามองเขาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนจะเอ่ย

           “หวาน..” เซียนเซียนเอ่ยสั้น ๆ พระขนงขมวดและมองไปที่ในจาน

           ทำจงเจี๋ยหน้าเสีย และหุบยิ้มทันควัน

‘           ไม่น่าซื้อให้นางเชียว’ จงเจี๋ยบ่นอุบอยู่ในใจ

           ที่เห็นนางอ่อนโยนเป็นบางเวลานั้นคงเป็นภาพลวงตากระมัง รอยยิ้มเยาะในวัยเยาว์ต่างหากที่เป็นของจริงแน่แท้

           “ก็ไม่ได้อะไรมาก แค่..ว่าง” จงเจี๋ยขมวดคิ้ว

           “..อื้อ.” นางตอบสั้น ๆ

           และเขาหันหลังควับก่อนไปลากเก้าอี้มานั่งใกล้โต๊ะทรงอักษรที่นางนั่งอยู่ “กระหม่อมแวะมาอยู่เป็นเพื่อนองค์หญิงสักแวบ เผื่อว่าระหว่างที่กระหม่อมไม่อยู่ จะมีใครมาลอบทำร้ายองค์หญิงเอาได้ อ้อ ไม่ได้เป็นห่วงนะ แค่...”

           ที่จริงแค่คิดถึง...

           แต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา และรีบกลืนคำลงไปอย่างตกใจในความคิดของตัวเอง เขาคิดถึงนางงั้นรึ... ได้อย่างไรกัน

           “ยังคิดว่า คนที่ปองร้ายข้าเป็นคนในวังอีกหรือ” เซียนเซียนแสดงความเห็น พลางก้มลงอ่านหนังสือต่อเงียบ ๆ

           “มิเห็นด้วยก็มิเป็นไร กระหม่อมสืบเองได้! ว่าแต่ พระองค์อ่านอะไรอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ?” จงเจี๋ยสงบลงเล็กน้อย และเปลี่ยนเรื่องเพื่อชวนคุย

           องค์หญิงวางหนังสือลงที่โต๊ะ ปิดมันลง และเอ่ยออกมาด้วยสีหน้านิ่ง

           “วรรณกรรมวาบหวิวน่ะ” นางขมวดคิ้วน้อย และเริ่มอธิบายต่อ “ข้ายังสงสัยเรื่องการร่วมรักของชายหญิง แต่เท่าที่หาอ่านมันก็มักจะตัดฉากไปยังม่านปลิว หรือโคมเทียนเสียอย่างนั้น ท่านพอจะอธิบายให้ข้าฟังได้หรือไม่”

            จงเจี๋ยผงะเล็กน้อย คิ้วได้รูปขมวดเป็นปม

           “องค์หญิงจะศึกษาไปเพื่อกระไร เพื่อกระหม่อมงั้นรึ...” น้ำเสียงจงเจี๋ยสั่น ๆ แต่เขาก็พยายามเก็บทรง

           “เป็นเช่นนั้น” นางไม่ปฏิเสธแถมทำสีหน้าจริงจัง ก่อนจะพูดต่อ “จะรักษาโรคนกเขาไม่ขันของเจ้า ก็จำต้องศึกษาไว้บ้าง”

           “...ขอบพระทัย...” จงเจี๋ยแทบอยากบีบคอตัวเองตายให้รู้แล้วรู้รอด นางช่างเป็นหญิงป่วนกว่าที่คิด และมีท่าทีที่หลากหลาย มีความคิดแบบที่เขาตั้งรับไม่ทันเสมอ ...ร่างสูงถอนใจออกมาน้อย ๆ... ซึ่งความป่วนของนางก็ทำให้เขาต้องมานั่งร้อนรนถึงความเป็นความตายของนางขนาดนี้

           “ถอนหายใจเรื่องกระไรหรือ” นางถามเรียบ ๆ

           “เรื่องความเป็นความตายขององค์หญิง แต่ดูเหมือนกระหม่อมจะร้อนใจไปฝ่ายเดียว”

           “รู้ไปแล้วอย่างไร ต่อให้เป็นเสด็จพ่อแบบที่เจ้าว่า ข้าก็ฆ่าบุพการีไม่ได้นี่ นั่นโค่นราชวงศ์เชียวนะ” นางขำออกมาราวกับเรื่องที่พูดอยู่เป็นเรื่องขำขันในโรงละครหุ่นกระบอกยามบ่าย

           “งั้นตอนนี้ทรงคิดอย่างไรกับชีวิต” ร่างสูงเอ่ยถามออกไปอย่างไม่ได้คาดหวังคำตอบนัก

           "แค่เข้าพิธีอภิเษก...กับเจ้า... กับคนที่ข้าชอบ และอยู่ด้วยกันตลอดไปกระมัง”

           นางยิ้มออกมาบาง ๆ ก่อนจะสบตาอีกฝ่ายอย่างมีความหมาย