ตอนที่ 5 หวังดี...หรือหวังตอก

บัณฑูรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างกำยำของเขาพาดทับร่างอวบอัดจนดูเล็กลงไปถนัดตา เขายื่นมือหนาออกมาตรงหน้า รอยยิ้มหยักลึกที่มุมปากนั้นดูท้าทายและเต็มไปด้วยความมั่นใจของผู้ชนะที่รู้ดีว่าเหยื่อไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องก้าวเข้าสู่ความสัมพันธ์อันลึกซึ้งที่เขาได้สร้างเอาไว้

“เชิญครับ...คุณรัญ?” เสียงทุ้มต่ำของเขาแฝงไปด้วยอำนาจบางอย่างที่ยากจะปฏิเสธ ศรัญพัชญ์มองมือนั้นด้วยความรู้สึกขัดแย้งในใจลึกๆ

เธอรู้สึกถึงอันตรายที่รออยู่เบื้องหน้า รู้สึกถึงสายตาที่กำลังคุกคามความเป็นส่วนตัวอย่างรุนแรง รู้สึกถึงการที่จะต้องเริ่มต้นนอกใจแฟนหนุ่ม แต่การอยู่รอดของศรัญกรุ๊ป และการยอมรับให้เธอคบหากับเขาได้มันซ้อนทับขึ้นมาจนทำให้เธอต้องรีบตัดสินใจ

ศรัญพัชญ์รู้ดีว่าหากยอมไปต่อความสัมพันธ์นี้อาจจะถลำลึกไปไกลกว่าเรื่องของธุรกิจ แต่มันก็เป็นสิ่งที่เธอจะต้องแลก เพื่อให้ได้มาซึ่งการยอมรับจากผู้เป็นบิดา รวมไปถึงการอยู่รอดของโครงการที่เธอก้าวเข้ามาเป็นผู้ดูแล คิดได้ดังนั้นหญิงสาวจึงยอมเอ่ยปากตกลงทันที

“ค่ะ” สิ้นเสียงหวานมือเรียวเล็กก็ยื่นไปสัมผัสลงบนฝ่ามือหนาที่ร้อนผ่าวของเขา บัณฑูรย์กระชับมือเธอแน่นเล็กน้อย ก่อนจะพาเธอเดินออกไปจากห้องอาหาร ระหว่างทางเขาไม่เคยปล่อยมือเธอและจงใจใช้นิ้วโป้งไล้ไปตามหลังมือของเธอเบาๆ ราวกับจะประกาศชัยชนะในยกแรก

ทุกย่างก้าวที่เดินเคียงคู่กันไปตามโถงทางเดินอันเงียบสงบ บัณฑูรย์สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะท้านจากมือนุ่มที่เขากุมไว้ ความร้อนจากฝ่ามือหนาซึมลึกเข้าสู่ผิวเนื้อของหญิงสาว ปลุกเร้าฤทธิ์แอลกอฮอร์จากไวน์แดงที่แฝงอยู่ในกระแสเลือดให้เริ่มแผลงฤทธิ์รุนแรงขึ้น

กลิ่นหอมกรุ่นของไวน์แดงชั้นเลิศที่บัณฑูรย์เป็นคนเลือกให้เธอเมื่อสักครู่ มันไม่ได้เพียงแค่เจือรสหวานละมุนไว้ที่ปลายลิ้น แต่มันกำลังทำหน้าที่เป็นเครื่องกระตุ้นอารมณ์ชั้นเลิศ

ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่สูบฉีดไปตามกระแสเลือดเริ่มทำให้ร่างกายของศรัญพัชญ์ร้อนผ่าว ความขัดแย้งในใจเมื่อครู่ดูจะเลือนลงไป และถูกแทนที่ด้วยความซ่านสยิวที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ

ในจังหวะที่บัณฑูรย์กุมมือของเธอ เขายังคงใช้ปลายนิ้วโป้งลากผ่านผิวเนียนละเอียดอย่างแผ่วเบา มันกระตุ้นสัญชาตญาณความต้องการที่ซ่อนเร้นให้ตื่นตัวขึ้นมา ศรัญพัชญ์รู้สึกได้ถึงแรงวูบวาบที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย หน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจมันเริ่มติดขัดขึ้นมาดื้อ ๆ

สายตาที่เขาทอดมองมานั้นเต็มไปด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังจะละลาย ความร้อนรุ่มที่เกิดจากสัมผัสเพียงเล็กน้อยนี้ กำลังแปรเปลี่ยนเป็นความใคร่ที่ยากจะต้านทาน

ศรัญพัชญ์เผลอบีบมือตอบกลับเขาเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว ราวกับร่างกายของเธอกำลังต้องการอะไรที่มากกว่านั้น

“มือคุณเย็นมากเลย...เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?” เขาถามพลางกระตุกยิ้ม พร้อมกับรั้งร่างบางให้เข้ามาใกล้จนสีข้างเบียดชิดกับท่อนแขนแกร่ง

“เปล่าค่ะ...” หญิงสาวรีบปฏิเสธทันควันเพราะกลัวคนตรงหน้าจะรู้ถึงความต้องการที่เกิดขึ้นในร่างกาย ทั้งที่ความจริงแล้วข้างในกลับร้อนรุ่มสวนทางกับอากาศภายนอกอย่างสิ้นเชิง

เพียงแค่สัมผัสแผ่วเบาจากเขาในตอนนี้มันก็ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นซาบซ่านอย่างบอกไม่ถูก จากนั้นเพียงไม่นานความต้องการทางกายก็ขึ้นอย่างรุนแรงจนเธอข่มอารมณ์เอาไว้แทบไม่อยู่

บัณฑูรย์ก้มลงมองใบหน้าสวยที่บัดนี้แดงระเรื่อด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอร์และอารมณ์สวาทที่ถูกจุดติด เขาไม่ได้มองเธอเป็นเพียงนักธุรกิจสาวผู้มาเจรจาผลประโยชน์อีกต่อไป เพราะความปรารถนาอันแรงกล้ามันปะทุอยู่ในอก ตอนนี้เขาอยากจะอุ้มเธอตรงไปที่เตียงนุ่ม ๆ แล้วบดขยี้เรือนร่างอวบอิ่มนี้ให้สมกับที่เธอพยายามทำตัวเย่อหยิ่งมาตลอดหลายเดือน และอยากจะเห็นดวงตาคู่นี้ฉ่ำปรือไปด้วยไฟเสน่หาที่เขาเป็นคนมอบให้

“บาร์ที่คุณว่า...อยู่ชั้นไหนเหรอคะ” ศรัญพัชญ์ถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มจะอู้อี้คล้ายคนเมา ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัดและร้อนผ่าวขึ้นทุกขณะ ร่างกายที่เคยตั้งตรงอย่างสง่างามบัดนี้กลับโอนเอนเข้าหาอ้อมแขนแกร่งอย่างไม่รู้ตัว

“ชั้นห้าครับ ขึ้นลิฟต์ไปนิดเดียวก็ถึงแล้ว” บัณฑูรย์ตอบก่อนจะเปลี่ยนจากการกุมมือเธอมาเป็นการโอบกระชับที่เอวคอดกิ่วแทนเพื่อประคองร่างอวบอิ่ม สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่แนบชิดทำเอาหญิงสาวสะดุ้งเฮือก ความร้อนจากตัวเขาทำให้เธอรู้สึกถึงเลือดที่สูบฉีดในร่างกาย

“คุณเดินไหวมั้ยครับ...คุณรัญ” เขาถามอีกครั้งจนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดลำคอระหง มันทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหว

“พอไหวค่ะ... แค่รู้สึกมึนๆ คงจะดื่มเยอะไปหน่อย เดี๋ยวได้นั่งพักก็คงจะหาย” เธอพึมพำตอบ ก่อนจะพยายามข่มอารมณ์ที่วูบไหว

บัณฑูรย์พาเธอเดินผ่านแมกไม้ในโรงแรมหรูมาตามโถงทางเดินที่เงียบสงัดลงทุกที ทว่าความร้อนระอุในร่างกายกลับพุ่งสูงขึ้นทุกขณะ เมื่อมือหนาของบัณฑูรย์ยังคงประคองที่เอวคอดของเธอไม่ห่าง

“ถ้าคุณรัญเดินไม่ไหว... ให้ผมอุ้มก็ได้นะครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขากระซิบชิดใบหู ท่าทางคุกคามแต่แฝงไปด้วยความห่วงใยที่แสนอันตรายนั้นทำให้เธอรีบปฏิเสธทันควัน

“อย่าเลยค่ะ ฉันพอเดินไหว” เธอตอบเสียงแผ่ว พยายามรักษาระยะห่างที่แทบจะไม่เหลืออยู่เลย

“งั้น...เราเปลี่ยนไปนั่งฟังเพลงต่อที่ห้องผมดีมั้ยครับ ผมว่าน่าจะสะดวกกว่าไปที่บาร์” บัณฑูรย์รุกฆาตด้วยข้อเสนอที่เธอรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไรมากกว่าการฟังเพลง สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เริ่มปรือปรอยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์และความเหนื่อยล้า

“ก็ดีเหมือนกันค่ะ ถ้าไปที่บาร์ฉันคงดื่มไม่ไหวแล้วจริง ๆ จะเป็นภาระคุณเปล่า ๆ”

“อย่าคิดอย่างนั้นสิครับ ผมไม่เคยมองว่าคุณรัญเป็นภาระของผมเลย ตรงกันข้าม... ผมอยากจะดูแลคุณด้วยซ้ำ” เขากระชับอ้อมแขนให้ร่างระหงแนบชิดขึ้นไปอีก จนเธอสัมผัสได้ถึงความร้อนจากแผ่นอกกว้าง