ตอนที่ 6 แผนระยะสั้น

มือหนาโอบประคองหัวไหล่มนของเธอแน่นขึ้นระหว่างพาเดินไปจนถึงลิฟต์ส่วนตัว เขารู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงของเธอที่สะท้อนผ่านเนินอกอวบอิ่ม ดีลธุรกิจที่เธอเตรียมมาในคืนนี้กำลังจะถูกแปรเปลี่ยนเป็นดีลพิศวาสอย่างช้าๆ

ศรัญพัชญ์รู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่กองไฟตัณหาที่แสนเย้ายวน ยิ่งลิฟต์เคลื่อนตัวสูงขึ้นไปยังห้องพักของเขา หัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นระรัว หญิงสาวรู้ดีว่าในคืนนี้... เธออาจจะต้องเสียสละบางอย่างเพื่อบริษัท เพื่อให้ได้การยอมรับจากผู้เป็นบิดา เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก บัณฑูรย์โอบกระชับไหล่เธอแน่นขึ้น ก่อนจะเปิดประตูห้องแล้วประคองร่างเธอเดินเข้าไป

ประตูบานใหญ่ถูกปิดลงเบาๆ ภายในห้องสวีทส่วนตัวที่หรูหราของบัณฑูรย์ก็เต็มไปด้วยกลิ่นหอม เฟอร์นิเจอร์ภายในคุณภาพดีราคาแพง ก่อนที่เขาจะเปิดเสียงเพลง เพื่อสร้างบรรยากาศที่ชวนให้ลุ่มหลงและผ่อนคลายในคราวเดียวกัน

ระหว่างที่ศรัญพัชญ์นั่งรออยู่ที่โซฟา เธอก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ บัณฑูรย์เดินตรงไปที่ตู้แช่ไวน์ เขาหยิบไวน์แดงออกมาเปิดอย่างชำนาญ ก่อนจะรินของเหลวสีทับทิมลงในแก้วทรงสูงแล้วเดินมาหาเธอ

“แค่จิบ ๆ ก็พอครับคุณรัญ... ผมแค่อยากมีเพื่อนดื่มระหว่างที่เราคุยกัน” เขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นให้หญิงสาวที่นั่งจมอยู่กับความคิดบนโซฟากำมะหยี่หนานุ่ม ก่อนที่ตัวเองจะพลางหย่อนกายลงนั่งข้างๆ ร่างอวมอิ่มในระยะที่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่น ศรัญพัชญ์รับแก้วมาจิบ ความฝาดปนหวานของไวน์ชั้นดีเริ่มทำหน้าที่ออกฤทธิ์ต่อ

“คุณไม่มีแฟนเหรอคะ ถึงกล้าพาฉันมาที่ห้อง” ศรัญพัชญ์ถามออกไปเพื่อหยั่งเชิง แม้จะรู้ดีว่าคนระดับเขานั้นคงมีผู้หญิงล้อมหน้าล้อมหลังอยู่ไม่น้อย

“ผมโสดสนิทครับ” เขาตอบสั้นๆ อย่างมั่นใจ

“อืม!!...ดูยังไงคุณก็ไม่น่าจะโสดเลย มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ” เธอแค่นยิ้มบางๆ เขาพยักหน้าอีกครั้งเพื่อยืนยัน

“คุณดูมีพร้อมทุกอย่าง ทั้งรูปร่างหน้าตา ฐานะทางสังคม เงินทอง จะให้ฉันเชื่องั้นเหรอค่ะ....ว่าคุณไม่มีจริง ๆ!” บัณฑูรย์หัวเราะในลำคอ ถึงแม้เขาจะมีผู้หญิงที่ผ่านเข้ามาตามประสาคนโสดอย่างที่เธอเข้าใจ แต่เขาก็ไม่เคยมอบหัวใจให้ผู้หญิงคนไหนครอบครองเลย มีเพียงแค่สนุกกันชั่วครั้งชั่วคราว และเขาก็ไม่เคยต้องให้ผู้หญิงคนไหนเสียเวลา หากเธอคนนั้นไม่ใช่คนที่เขาต้องการจริง ๆ บัณฑูรย์ก็จะบอกไปตรง ๆ โดยไม่มีการอ้อมค้อม และพร้อมชดเชยค่าเสียหายรวมไปถึงค่าเสียเวลาจนพวกเธอพอใจ

“ถ้าผมพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมไม่มีล่ะครับ คุณจะยอมคบกับผมหรือเปล่า?” ศรัญพัชญ์ชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเริ่มเต้นผิดจังหวะกับคำถามตรง ๆ ของเขา

“อย่าเลยค่ะ....คุณจะทำให้ฉันนอกใจแฟนเปล่า ๆ ทุกวันนี้ฉันยังคิดไม่ตกเลยว่าจะเอายังไงดีกับชีวิต” คำพูดของศรัญพัชญ์ทำให้บัณฑูรย์ยกยิ้มมุมปาก เขารู้ดีเรื่องความสัมพันธ์ที่สั่นคลอนของเธอกับแฟนหนุ่มที่ครอบครัวไม่ยอมรับ และเขาก็รู้ว่าคุณศรัญบิดาของเธอพร้อมจะยกเธอให้กับลูกชายของหุ้นส่วนทางธุรกิจ

“ผมก็ไม่ได้หมายความอย่างนั้นสักหน่อย เพียงแค่อยากขอโอกาส... ให้คุณรับผมไว้พิจารณาอีกคนก็เท่านั้น”

“เล่าเรื่องราวชีวิตที่ผ่านมาของคุณหน่อยสิ...ผมอยากรู้ เรื่องของคุณกับแฟนหรือว่าเรื่องครอบครัวคุณก็ได้...ผมอยากรู้จักคุณให้มากกว่านี้ แล้วผมจะเซ็นต์สัญญาฉบับนี้ให้คุณทันทีเลย” ศรัญพัชญ์เงยหน้าสบตากับเขาด้วยความรู้สึกสับสนปนเปกับความประหลาดใจ

“บอกตามตรงนะคะ...ว่าฉันไม่อยากจะเชื่อเลย!” เธอเอ่ยเสียงแผ่ว พลางลูบไล้ขอบกระดาษสีน้ำตาลที่ภายในมีแผ่นสัญญาอยู่

“ผมไม่โกหกคุณหรอกครับ...คุณรัญ”

“หมายความว่า... คุณจะยอมเซ็นสัญญาโครงการมูลค่าเกือบพันล้านนี่ เพียงเพราะฉันเล่าเรื่องราวชีวิตของฉันให้คุณฟังเนี่ยนะ?” เธอยกสัญญาฉบับนั้นขึ้น ราวกับว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ บัณฑูรย์ยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูผ่อนคลายมากกว่าการกดดัน

“ก็ประมาณนั้นแหละครับคุณรัญ สำหรับคนอื่น ผลตอบแทนอาจจะสำคัญที่สุด แต่สำหรับผมมันไม่ใช่”

“คุณยังมีสติอยู่ครบมั้ยคะเนี่ย!”

“ครบสิครับ...และผมก็ไม่ได้เมาด้วย”

“เพื่ออะไรเหรอคะ?” เธอถามย้ำด้วยความสงสัยที่ยังไม่คลาย

“การที่ผมจะร่วมธุรกิจกับใครสักคน ผมก็ต้องการที่จะรู้จักคนคนนั้นให้มากพอเสียก่อน”

“แต่คุณจะต้องเสียเงินไปเกือบพันล้านเพื่อเรื่องเล่าของฉัน ซึ่งมันดูไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย!”

“เพื่อที่ผม...จะได้รู้จักคุณมากขึ้นยังไงล่ะครับ เป็นไง...เหตุผลแค่นี้พอมั้ยครับ” น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและจริงใจจนเธอสัมผัสได้ แต่นั่นก็ไม่มากพอที่จะทำให้เธอเชื่อเขาได้

“ฉันไม่เชื่อ... ยังไงฉันก็ไม่เชื่อ บอกเหตุผลที่แท้จริงของคุณมาเถอะค่ะ”

“เชื่อเถอะครับ ผมไม่ได้ต้องการรู้จักคุณแค่เพียงผิวเผิน แต่อยากรู้ไปถึงเบื้องหลังครอบครัวของคุณ และคนรอบข้างที่ทำให้คุณเป็นศรัญพัชญ์อย่างทุกวันนี้ ผมต้องการรู้ว่าคุณแบกอะไรไว้บ้าง และผมต้องสู้กับอะไรบ้างหากผมคิดจะร่วมธุรกิจกับคุณจริงๆ”

“ที่คุณพยายามพูดมาทั้งหมดเนี่ย มันรวมไปถึงตัวฉันด้วยใช่มั้ยคะ...” น้ำเสียงของศรัญพัชญ์แผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่มันกลับชัดเจนสำหรับเขา หญิงสาวช้อนสายตาขึ้นสบกับดวงตาคมคู่นั้น หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความสับสนรุมเร้าอยู่ภายในใจอย่างบ้าคลั่ง ทั้งความซาบซึ้งในความใจกว้างของเขา และความโหยหาในสัมผัสที่เขามอบให้ก่อนหน้านี้

“คุณจะหมายความอย่างนั้นก็ได้ ผมไม่ปฏิเสธหรอกว่า...ผมต้องการคุณ แต่ผมจะไม่ใช้สัญญาร่วมธุรกิจมาเป็นเครื่องต่อรองเพื่อครอบครองร่างกายของคุณอย่างเด็ดขาด เพราะสำหรับผมแล้ว... สิ่งที่ล้ำค่ากว่านั้นคือการได้ครอบครองหัวใจของคุณต่างหากล่ะ คุณรัญ!”

“กรุณาเชื่อใจผมเถอะครับ” เขาเอ่ยคำสัตย์ที่ฟังดูเป็นสุภาพบุรุษ แต่สายตาของเขาเนี่ยสิ!...ดูยังไงก็ไม่น่าไว้ใจเอาซะเลย เขาจ้องมองเรือนร่างของเธอราวกับจะกลืนกิน ดูยังไงก็เห็นว่า....มันเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ยากจะสะกดกั้น ศรัญพัชญ์พลางนึกในใจ

ในหัวของบัณฑูรย์ต่อให้เขามีโอกาส เขาก็จะไม่ใช้กำลังหรือสัญญามาบีบบังคับเธอ แต่เขาจะใช้เสน่ห์และความเห็นอกเห็นใจ ความซาบซึ้งใจต่างหาก....ที่มาทำให้เธอยอมเป็นของเขาแต่โดยดี