ตอนที่ 5

ตอนที่ 5

แรงสั่นสะเทือน

แสงตะวันแรกของเช้าวันใหม่...

คฤหาสน์หลังใหญ่ยังคงปกคลุมด้วยความเงียบงันชวนให้รู้สึกอึดอัด แสงแดดอ่อนสาดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาในห้องรับประทานอาหาร ทว่าไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศบนโต๊ะอบอุ่นขึ้น พศินในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มเนี้ยบกริบนั่งจิบกาแฟดำ พลางเลื่อนอ่านข่าวเศรษฐกิจบนไอแพดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับพายุอารมณ์เมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้น

เจ้าเอยในชุดลำลองที่ดูสุภาพกำลังง่วนกับการป้อนข้าวโอ๊ตบดให้น้องเพลง เธอยังคงทำหน้าที่ของตัวเองเช่นเคยทำอย่างเงียบเชียบ ไม่ปริปากพูด หรือแม้แต่จะปรายตามองสามี ดวงตาที่แดงช้ำที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก บัดนี้กลับแห้งผากและว่างเปล่า

"พี่ต้องบินไปเชียงใหม่เช้านี้"

พศินทำลายความเงียบ เขาเอ่ยขึ้นลอย ๆ โดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ เป็นคำพูดที่ราบเรียบปกติ ราวกับเขาไม่เคยทำร้ายเธอด้วยคำพูดเจ็บแปลบเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาได้ทำลายหัวใจดวงหนึ่งให้แตกสลายลงไปแล้วเมื่อค่ำคืนก่อน

"มีเจรจาโปรเจกต์คอมมูนิตี้มอลล์ คงไปสักสามสี่วัน"

"ค่ะ"

เจ้าเอยตอบรับสั้น ๆ น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น สั้นๆ เพียงเท่านั้น ไม่มีคำพูดหรือคำถามใดๆ ต่อมา นอกจากหันไปป้อนข้าวลูกสาวต่อ ราวกับประโยคเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงลมพัดผ่าน

พศินชะงักไปเล็กน้อย เขากดล็อกหน้าจอไอแพดแล้วเงยหน้ามองภรรยา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ปกติหากเขาต้องเดินทางกะทันหัน เจ้าเอยจะคอยถามไถ่เรื่องเสื้อผ้า จัดกระเป๋า หรือเดินไปส่งที่หน้าประตูพร้อมคำอวยพร แต่เช้านี้เธอกลับทำตัวหมางเมินราวกับเขาเป็นธาตุอากาศ

เจ้าเอยคงจะงอนเขาเรื่องเมื่อคืนนี้...

ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปนิดหนึ่ง แต่กลับไม่มีความรู้สึกผิดติดค้างในใจ แค่เพียงพ่นลมหายใจออกท่เบา ๆ เขาไม่มีเวลามานั่งเอาใจคนไร้เหตุผลอย่างเธอ กับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ดูหยุมหยิมแบบนั้น ในแต่ละวัน เขามีเรื่องสำคัญระดับพันล้านมากมายที่ต้องดูแลใส่ใจรออยู่แล้ว

"พี่ให้เลขาโอนเงินเข้าบัญชีเอยเพิ่มแล้วนะ อยากได้อะไรก็ซื้อเอา"

เขาขยับตัวลุกขึ้นยืน หยิบกระเป๋าเอกสาร และสูทพาดแขน ปรายตามองหญิงสาวที่ยังคงสาละวนอยู่กับการป้อนข้าวลูกโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองหรือเอื้อนเอ่ยประโยคโต้ตอบใด ๆ กลับมา

"อยู่บ้านก็ดูแลลูกให้ดี อย่าคิดฟุ้งซ่าน แล้วก็เลิกทำตัวมีปัญหาเสียที พี่เหนื่อย"

เขาเดินออกจากห้องไปโดยไม่แม้แต่จะแวะหอมแก้มน้องพีทหรือดูหน้าลูกสาวคนเล็ก เจ้าเอยมองตามแผ่นหลังกว้างจนกระทั่งได้ยินเสียงรถยนต์แล่นลับออกจากคฤหาสน์ไปอย่างเงียบ ๆ หากในท่ามกลางความเงียบ คือความเย็นชาในหัวใจที่เริ่มกลายเป็นหนาวเหน็บ

คำว่าอย่าทำตัวมีปัญหาดังก้องอยู่ในหัว สำหรับเขา เธอและลูกคงเป็นแค่ภาระที่ต้องใช้เงินฟาดเพื่อแลกกับความสงบก็เท่านั้น

ช่วงบ่ายขณะที่น้องเพลงหลับ และน้องพีทเล่นอยู่กับพี่เลี้ยง เจ้าเอยนั่งพับเสื้อผ้าเด็กอยู่หน้าทีวีในห้องนั่งเล่น รายการข่าวบันเทิงกำลังรายงานข่าวที่ทำให้มือของเธอชะงักค้าง

หน้าจอทีวีปรากฏภาพหน้าโรงแรมหรูในเชียงใหม่ พศินก้าวลงจากรถตู้ผู้บริหารด้วยท่วงท่าสง่างาม วินาทีต่อมา มินตรา นางเอกสาวสวยก็ก้าวตามลงมาในชุดเดรสสีขาวเรียบหรู เธอส่งยิ้มหวานให้กล้อง และเดินเคียงคู่กับพศินเข้างานแถลงข่าว จากนั้น เสียงบรรยายข่าวดังมาจากนักข่าวสาวเจื้อยแจ้ว ก็ผ่านมาเข้าหูชนิดที่ต่อให้ไม่ตั้งใจฟัง ก็ชัดเจนจนกระจ่างใจ

"เรียกว่าเป็นคู่พาร์ทเนอร์ที่ปังที่สุดในเวลานี้เลยนะคะ สำหรับซีอีโอหนุ่มไฟแรง คุณพศิน กับนางเอกสาวสุดฮอต มินตรา ที่ล่าสุดบินลัดฟ้าไปเปิดตัวเมกะโปรเจกต์ถึงเชียงใหม่ งานนี้สาวมินตราบอกว่ามาช่วยทำ PR ให้ฟรีเพราะสนิทกันมาก สนิทระดับบินตามกันไปแบบนี้ แฟนคลับฟินกระจายเลยค่ะ"

เจ้าเอยนั่งนิ่ง สายตาจับจ้องรอยยิ้มของสามีที่มอบให้ผู้หญิงอื่น รอยยิ้มที่เขาไม่เคยมีให้เธอกับลูกมานานนับปี เธอกดปิดทีวีปล่อยให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยดเดียว ความเจ็บปวดมันลึกเกินกว่าจะกลั่นออกมาได้ มันกลายเป็นความเย็นชาที่เริ่มแช่แข็งหัวใจทีละน้อย ไม่ใช่ความอดทนที่รอเวลาระเบิดอีกต่อไป หากเป็นรอยแตกร้าวที่กัดกินลึกไปกว่านั้น แค่รอเวลาอันเหมาะสม ที่เธอจะเลือกเส้นทางชีวิตใหม่ ให้ห่างไกลจากความเจ็บปวดทุกอย่างที่ผ่านเข้ามา

นี่คือผู้ชายที่เคยบอกรักเธอสุดหัวใจ ในวันนี้ที่มีแต่คำโกหกหลอกลวงไปวันๆ เขาเพิ่งบอกเธออยู่เมื่อเช้านี้เอง ว่าจะเดินทางไปเจรจาธุรกิจ แต่แท้ที่จริง เขากลับหนีบผู้หญิงคนนั้นไปด้วยอย่างเปิดเผย หยามเกียรติภรรยาที่ดูแลลูกอยู่ข้างหลังจนย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี นี่คือสิ่งที่เขาเลือกแล้วที่จะทำมันสินะ !