ตอนที่ 6

ตอนที่ 6

ไม่ทนอีกต่อไป

ช่วงบ่ายวันนั้น...

อากาศร้อนอบอ้าวผิดปกติ ท้องฟ้าด้านนอกสีหม่นไม่สดใสเหมือนทุกวัน หากกลับดูขมุกขมัวราวกับพายุใหญ่กำลังจะเคลื่อนตัวเข้ามา นาฬิกาบนฝาผนังบอกเวลาสิบสามนาฬิกายี่สิบนาที หลังจากพี่เลี้ยงขอตัวไปพักรับประทานอาหารกลางวัน เจ้าเอยรับหน้าที่ดูแลลูกตามปกติ ช่วงเวลานี้คือเวลานอนกลางวันของเด็ก ๆ น้องพีทนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงใหญ่ ส่วนน้องเพลงหลับอยู่ในเปลข้างกัน เจ้าเอยรูดม่านปิดทึบเพื่อกันแสงแดดที่แม้จะหม่นกว่าทุกวันแยงตาเด็ก ๆ ก่อนเอนตัวลงนอนพักบ้าง มือบางลูบกลุ่มผมนิ่มของลูกชายเบา ๆ ด้วยความอบอุ่นอ่อนโยนอย่างที่เคย ขณะกำลังจะเคลิ้มหลับนั้นเอง เสียงครางต่ำคล้ายเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ดังครืดแว่วมา ความรู้สึกวิงเวียนเหมือนคนเมารถตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอ ทันใดนั้นเตียงนอนก็เริ่มโยกไหวซ้ายขวาอย่างน่าประหลาดใจ

"เกิดอะไรขึ้น"

เจ้าเอยผุดลุกขึ้นนั่ง เสียงของเหลวในแก้วน้ำบนโต๊ะสั่นกระเพื่อม โคมไฟระย้าคริสตัลกลางห้องเริ่มแกว่งไกวไปมาจนกระทบกันเสียงดังบาดหู แผ่นดินเบื้องล่างบิดตัว และโยกคลอนราวกับยืนอยู่บนเรือกลางคลื่นน้ำ

เสียงกรอบรูป และแจกันใบเล็กที่ตั้งอยู่บนชั้นวางริมระเบียงร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นจนแตกกระจายดังเพล้ง ตามด้วยเสียงสุนัขในหมู่บ้านที่พร้อมใจกันเห่าหอนอย่างตื่นตระหนก

แผ่นดินไหว … สิ่งเดียวที่แวบผ่านเข้ามาในเวลานั้น แม้แรงสั่นสะเทือนจะไม่ได้รุนแรงถึงขั้นทำให้ตึกถล่มทลาย แต่มันก็มากพอที่จะทำให้สัญชาตญาณความเป็นแม่พุ่งทะยานด้วยความหวาดกลัว

เจ้าเอยถลาไปคว้าตัวน้องพีทที่สะดุ้งตื่นร้องไห้จ้าเข้ามากอดไว้แน่น ก่อนพุ่งไปยังเปลช้อนร่างน้องเพลงขึ้นแนบอกอีกคน

"ไม่เป็นไรลูก แม่อยู่นี่"

เธอตะโกนปลอบลูกแข่งกับเสียงสั่นสะเทือนของบานกระจก แม้จะบอกตัวเองว่ามันไม่แรงขนาดตึกจะถล่มลงมาได้ แต่ถึงอย่างนั้น เจ้าเอยก็ไม่กล้าพอที่จะอยู่บนชั้นสองของบ้านอีก  เธออุ้มน้องเพลงด้วยแขนซ้าย และกระเตงน้องพีทเข้าที่เอวขวา วิ่งหลบเศษแจกันที่แตกกระจายลงบันไดมาอย่างระมัดระวังที่สุด

สภาพชั้นล่างของบ้านหลังใหญ่ ปรากฎข้าวของชิ้นเล็กชิ้นน้อยบางส่วนร่วงหล่นลงมา โคมไฟห้องโถงยังคงแกว่งไกว ด้วยความไม่ประมาท หญิงสาวพาลูกมุดหลบใต้โต๊ะรับประทานอาหารไม้โอ๊กแผ่นหนาเพื่อป้องกันสิ่งของร่วงหล่นใส่ น้องพีทกอดคอแม่แน่นด้วยตัวสั่นเทา ส่วนน้องเพลงก็แผดเสียงร้องจ้าด้วยความตกใจ

"ไม่เป็นไรนะลูก แม่เอยอยู่นี่แล้ว ปลอดภัยแล้วลูก"

เธอพึมพำปลอบลูก แขนสองข้างโอบรัดร่างเล็กไว้แน่น หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก แม้บ้านจะไม่พังทลาย แต่ความรู้สึกโยกคลอนเมื่อครู่ก่อนมันช่างน่ากลัวเหลือเกินสำหรับผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องปกป้องชีวิตเล็ก ๆ ถึงสองคนเพียงลำพัง

ในนาทีที่ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุม สิ่งเดียวที่เจ้าเอยนึกถึงคือพศิน ผู้ชายที่เป็นหัวหน้าครอบครัว และพ่อของลูก พี่ศิน มือสั่นเทาล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือที่โชคดีหยิบติดมือมาด้วย แสงจากหน้าจอคือความหวังเดียว เธอเลือกเบอร์โทรด่วนเบอร์แรกแล้วกดออกทันที รอสายเพียงไม่กี่วินาที

"หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ"

เสียงตอบรับอัตโนมัติดังขึ้น เจ้าเอยระบายลมหายใจแรง แต่เธอยังไม่ยอมแพ้ เธอเลือกที่จะกดวางแล้วโทร.ใหม่ มือบางสั่นไหวด้วยความหวั่นกลัวจนแทบจับโทรศัพท์ไม่อยู่

"รับสิพี่ศิน รับสายเอยสิ ขอร้อง"

เสียงสะอื้นดังจนร่างบางสะท้านไหวแข่งกับเสียงไซเรนเตือนภัยจากภายนอกหมู่บ้าน สายที่สองถูกตัดเข้าสู่ระบบฝากข้อความ สายที่สามไม่มีคนรับ สายที่ห้าถูกตัดสายทิ้ง

เจ้าเอยกอดน้องเพลงแน่น กดโทรศัพท์ซ้ำราวกับคนเสียสติ สิบสาย สิบห้าสาย ยี่สิบสาย ทุกครั้งมีเพียงเสียงผู้หญิงในระบบอัตโนมัติที่ไร้ความรู้สึกตอบกลับมา มันบาดลึกเข้าไปในใจราวกับเข็มแหลมนับพัน

"พี่อยู่ไหนพี่ศิน เอยกับลูกตกใจจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว พี่มัวทำอะไรอยู่"

เจ้าเอยพึมพำขณะจูบกระหม่อมลูกชายที่ซุกหน้าสะอื้นอยู่กับอก ในท่ามกลางความหวาดกลัวที่เธอแทบลืมความปวดร้าวที่ติดค้างอยู่ในใจเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา สิ่งเดียวที่บอกตัวเองคือพ่อของลูก ควรจะปกป้องเธอและลูกได้บ้างในสถานการณ์แบบนี้ มันคือเหตุผลเดียวที่เธอเลือกที่จะโทร.หาผู้ชายคนนั้น พศิน...

"แม่ขอโทษลูก แม่ขอโทษที่ต้องให้หนูต้องเผชิญกับความหวาดกลัวแบบนี้"

เธอบอกลูกพลางมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ค่อยดับแสงลงพร้อมกับความหวังที่มอดดับลงไปพร้อมกับหน้าจอนั่นด้วย

โทรศัพท์เครื่องที่เธอใช้เฝ้ารอข้อความจากเขา เครื่องที่ใช้ทนดูภาพเขากับผู้หญิงคนอื่น และในยามที่เธอกำลังหวาดกลัว และต้องการที่พึ่งพิงมากที่สุด เขาก็ยังเลือกที่จะเพิกเฉย ความกลัวเริ่มถูกแทนที่ด้วยความสมเพชตัวเอง เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังหวังสิ่งใด หวังให้ผู้ชายที่มองเธอเป็นความรำคาญมารับรู้ความเจ็บปวดอย่างนั้นหรือ

เสียงทบทวน คำถามสารพัดวนเวียนอยู่ในหัวใจดวงร้าวของเจ้าเอย...

นิ้วเรียวเลื่อนเปิดหน้าฟีดข่าวในโทรศัพท์เพื่อเช็กสถานการณ์ แถบข่าวด่วนสีแดงปรากฏขึ้นหน้าจอระบุว่าแผ่นดินไหวขนาด 6.8 ศูนย์กลางอยู่ที่เชียงใหม่ แรงสั่นสะเทือนรับรู้ได้ถึงกรุงเทพมหานคร

เชียงใหม่ ... ดวงตาของเจ้าเอยเบิกกว้าง หัวใจหล่นวูบ เขาอยู่ที่นั่น ศูนย์กลางแผ่นดินไหว ถ้าเมืองหลวงยังสั่นจนข้าวของตกแตก ที่นั่นจะรุนแรงขนาดไหน

ความโกรธเมื่อครู่มลายหายไป สัญชาตญาณความเป็นห่วงพุ่งขึ้นมาแทนที่ แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะกดโทร.หาเขาอีกครั้ง ภาพในรายการทีวีที่เขาเดินลงจากรถเคียงคู่กับมินตราด้วยรอยยิ้มหวานชื่นเมื่อเช้าก็ซ้อนทับขึ้นมาในห้วงความคิด ใช่ เขาไม่ได้อยู่คนเดียว เขามีคนให้ปกป้อง มีคนให้ดูแลอยู่ข้างกายแล้ว และคนคนนั้นไม่ใช่เธอและลูก

ใต้โต๊ะไม้โอ๊กที่อับทึบ เจ้าเอยกอดลูกน้อยทั้งสองไว้แน่น เธอค่อยวางโทรศัพท์มือถือลง ปิดหน้าจอมันไปพร้อมกับความหวังสุดท้าย หญิงสาวหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาสายสุดท้ายไหลรินผ่านพวงแก้ม เสียงสะอื้นเบาบางถูกกลืนหายไปในความเงียบงันของคฤหาสน์ที่กลับมานิ่งสงบอีกครั้ง

แผ่นดินไหวครั้งนี้ไม่ได้รุนแรงพอที่จะทำลายโครงสร้างของคฤหาสน์หรู แต่มันได้สั่นสะเทือน และพังทลายความรัก ความอดทน และความเชื่อใจตลอดห้าปีของเธอจนแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดีไปแล้ว

ถ้าวันนี้เขาปลอดภัยกลับมา ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ผู้หญิงที่ชื่อเจ้าเอย เมียในเงาที่โง่เขลา และยอมตกเป็นของตายตลอดเวลาหลายปีของพศิน ได้ตายจากไปพร้อมกับรอยร้าวของความสัมพันธ์ในบ่ายวันนี้แล้ว