ตอนที่ 4

ตอนที่ 4

"เรามีลูกด้วยกันเถอะนะเอย พี่พร้อมจะดูแลเอยกับลูกให้ดีที่สุด เอยจะได้ไม่ต้องเหนื่อยออกไปทำงานข้างนอกด้วยไง เรื่องเงินทองไม่ต้องห่วงเลยนะพี่มีให้เอยใช้ไม่จำกัดแน่นอน พี่อยากให้ลูกของเราโตมาด้วยความรักจากแม่ มีแม่คอยดูแลใกล้ชิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เอยเข้าใจพี่นะ"

ด้วยคำมั่นที่พศินมอบให้ ด้วยความรักที่ล้นอก รวมถึงความเชื่อมั่นในตัวสามี เจ้าเอยยอมทิ้งตำแหน่งงานที่กำลังรุ่งโรจน์ เธอเขียนใบลาออกท่ามกลางเสียงคัดค้านของหัวหน้า และเพื่อนร่วมงานที่พากันเสียดายในฝีมือของเธอ เธอเลือกที่จะเก็บประกาศนียบัตร และถ้วยรางวัลแห่งความสำเร็จลงกล่องไม้ แล้วเปลี่ยนมาถือตะหลิวและขวดนมแทน เพื่อคำ ๆ เดียว คือ รัก และเพื่อคนๆ เดียว คือ พศิน

ความทรงจำตอนที่เธอตั้งครรภ์น้องพีท ลูกชายคนโต ยังคงชัดเจน พศินดูแลเธอเป็นอย่างดีราวกับเจ้าหญิง เขาประโคมของแบรนด์เนม เครื่องประดับราคาแพง และอำนวยความสะดวกทุกอย่างให้เธอ ทว่ายิ่งเขามั่งคั่งขึ้นเท่าไหร่ ตัวตนของเอยในฐานะผู้หญิงที่มีความคิด วิสัยทัศน์กว้างไกล และความฝันอีกมายกมายที่ยังเอื้อมไปไม่ถึง ก็ยิ่งจืดจางห่างไกลลงเท่านั้น

เขาเริ่มขอให้เธอหยุดการปรากฏตัวในงานสังคมของบริษัท โดยอ้างความเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัย และความเป็นส่วนตัวของลูกเป็นสิ่งสำคัญที่สุด

"เอยอยู่บ้านเถอะนะ งานพวกนี้มันมีแต่คนจ้องจะจับผิด พี่ไม่อยากให้ใครมาวุ่นวายกับครอบครัวของเรา พี่อยากเก็บเอยไว้เป็นสมบัติล้ำค่าที่เห็นได้แค่คนเดียว"

คำว่าสมบัติล้ำค่า คำที่ฟังดูสวยหรูที่สุด หากแท้จริงแล้ว มันก็แค่การกักขัง ยุติบทบาทของผู้หญิงแถวหน้าอย่างเธอ ให้กลายเป็นนกน้อยอยู่ในกรงทองของเขาเพียงลำพังเท่านั้น

จากหนึ่งปี กลายเป็นสองปี จากสามปี ก้าวสู่ปีที่ห้า สังคมของเจ้าเอยหดแคบลงเรื่อย จนแทบเหลือเพียงรั้วคฤหาสน์หรู และโรงเรียนอนุบาลของลูก เพื่อนฝูงที่เคยคบหาก็ค่อย ๆ ห่างหายไปตามกาลเวลา เพราะเธอไม่มีเรื่องราวในวงการธุรกิจไปพูดคุยกับใครได้อีก สิ่งเดียวที่เธอรอบรู้คือราคาแพมเพิส ตารางฉีดวัคซีนของลูก และเมนูอาหารเย็นที่สามีอาจจะกลับมาทานหรือไม่ทานก็ไม่อาจคาดเดาได้

ยิ่งพศินก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของวงการธุรกิจ เขาก็ยิ่งมองเห็นเธอเป็นเพียงส่วนประกอบหนึ่งในชีวิต ที่มีหน้าที่ดูแลหลังบ้านให้เรียบร้อย เขาเริ่มมองข้ามความรู้สึกของเธอ มองข้ามความเหนื่อยล้าจากการเลี้ยงลูกคนเดียวทั้งวันทั้งคืน

เขาลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าผู้หญิงที่ใส่ชุดนอนย้วย ๆ ปล่อยผมกระเซิงให้นมลูกในตอนนี้ คือคนเดียวกับอดีตดาวคณะบริหารที่เขาเคยเฝ้าตามจีบอย่างสุดความสามารถ เพื่อให้ได้หัวใจของเธอมาครอบครอง

เขาลืมไปแล้วว่าเจ้าเอยเคยมีสมองที่เฉียบแหลม เคยมีความเห็นที่น่าฟัง และเคยมีความภูมิใจในตัวเองมากกว่าที่เป็นอยู่มากมายแค่ไหน

น้ำตาของเจ้าเอยหยดลงกระทบหลังมือ กลิ่นน้ำหอมของมินตราบนเสื้อสูทในมือเตือนให้เธอรู้ว่า พศินไม่ได้ต้องการสมบัติล้ำค่า ที่จะเก็บไว้ชื่นชมคนเดียวอีกต่อไปแล้ว แต่เขากำลังต้องการเครื่องประดับชิ้นใหม่ ที่คู่ควรกับบารมีในปัจจุบันของเขา

เครื่องประดับที่สวยงาม โดดเด่น และพร้อมจะยืนเคียงข้างเขาภายใต้แสงแฟลช... ซึ่งไม่ใช่เธอ

ห้าปีที่ผ่านมา ความรักของเธอถูกใช้เป็นข้ออ้างในการลบตัวตนของเธอออกไปจากโลกใบนี้จนหมดสิ้น เธอสละทั้งชื่อเสียง อนาคต และอิสระ เพียงเพื่อจะได้รับคำว่า น่ารำคาญ เป็นรางวัลตอบแทนในวันที่เธอเรียกร้องขอเพียงแค่ให้ได้คุณค่าในตัวกลับคืนมา

เจ้าเอยกำผ้าสูทแน่นจนสั่นสะท้าน เธอหลับตาลงนึกถึงสัญญาที่เขาเคยให้ไว้ริมแม่น้ำในวันนั้น... สัญญาที่ว่าเขาจะเป็นคนดูแลเธอไปตลอดชีวิต

ใช่... เขาดูแลเธอจริง ๆ ดูแลจนเธอเกือบจะลืมไปแล้วว่าเธอก็เป็นมนุษย์ที่มีชีวิตจิตใจ ไม่ใช่แค่เงาที่ไม่มีตัวตนในบ้านหลังนี้ และถ้าเลือกได้ คงไม่มีผู้หญิงคนไหน อยากเป็นเพียงแค่เงาในหัวใจของคนที่ตัวเองรักหรอกนะ

เช้าวันใหม่ผ่านมาถึงด้วยความหนักอึ้งจนแทบไม่อยากขยับร่าง...

เจ้าเอยลืมตาขึ้นอีกครั้ง กระพริบถี่ ๆ กวาดมองไปรอบตัว เธอยังคงมีลมหายใจ ภายในบ้านหลังใหญ่ที่เปรียบเสมือนกรงทองเหมือนเช่นเคย สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปคือแววตาที่เคยหม่นแสงเพราะความเศร้า กลับเริ่มมีความนิ่งสงบอย่างประหลาดชัดเจนขึ้น ความรักที่เคยมีให้พศินจนล้นปรี่ดูเหมือนจะถูกแช่แข็งด้วยความเย็นชาของเขาในคืนที่ผ่านมาไปแล้ว

ถ้านี่คือกรงทองที่เขาสร้างไว้เพื่อกักขังเธอไว้ในฐานะเมียที่ไร้ตัวตนในโลกธุรกิจของเขา เธอก็ควรจะสำนึกได้เสียทีว่ากรงนั้นแม้จะวิจิตรสวยงามเพียงใด มันก็คือกรงอยู่วันยังค่ำ

มันถึงเวลาแล้ว...ที่นกตัวหนึ่งซึ่งเคยถูกหักปีกตัวนี้ จะต้องหาวิธีรักษาแผลใจที่บาดเจ็บ เพื่อที่จะกลับไปโบยบินในโลกกว้างที่เธอเคยจากมาอีกครั้ง