เจ็บให้พอ

“แหวะ…”

“อ้าว มิวเป็นอะไรไป”

“ไม่รู้สิ อยู่ดีๆ ก็อยากอ้วก สงสัยคืนนี้จะดื่มหนักไปหน่อยมั้ง” มิวราเอ่ย หางตาแอบเห็นคนไม่มีแฟนขึงตาใส่ แต่ใครจะสน

“น้องใบชาครับ งั้นพวกเรากลับกันเถอะ รถพี่จอดอยู่ทางนั้น”

“ขอบคุณมากๆ นะคะ” ใบชากอดแขนเขาอย่างดีใจ ทำตัวน่ารักเกินเบอร์ใส่

“เมื่อกี้คุณดื่มเบียร์ไปตั้งหลายแก้วจะขับไหวเหรอคะ” เมื่อเห็นสายตาเย็นชาที่มองกลับมา มิวราก็อยากจะตบปากตัวเองที่สาระแนไม่เข้าเรื่องด้วยความเคยชิน

“ไหวสิ ดื่มแค่นี้ผมไม่เมาหรอก เราไปกันเถอะครับน้องใบชา ทุกคนกลับบ้านกันดีๆ นะ ใครเข้าเวรเช้าพรุ่งนี้ก็รีบกลับบ้านพักผ่อนด้วยล่ะ อย่ามาสาย”

ธรรศหันไปเอ่ยกับลูกน้องด้วยมาดหัวหน้าใจดี โดยแทบไม่มองหน้าคนต่างแผนกที่ยืนหัวโด่ ไม่คิดจะชวนติดรถกลับด้วยสักคำ ก่อนจะเดินเคียงข้างเด็กฝึกงานสาวไปที่รถ ใครไม่รู้คงคิดว่าทั้งสองเป็นแฟนกัน

หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนที่จะหันหลังเดินไปที่สถานีรถไฟฟ้า เดินไปยังไม่ทันไร รถของธรรศก็ขับผ่านหน้าเธอไป ด้านข้างคนขับมีเด็กฝึกงานสาวนั่งชูคอเคียงข้าง ส่วนคนขับนั้นไม่มองมาที่เธอแม้แต่นิดเดียว เธอเองก็ไม่มองเขาเช่นกัน แต่ในอกเหมือนโดนบีบรัดแน่นจนหายใจแทบไม่ออก

ฉันมาทำอะไรที่นี่

มิวราถามตัวเอง รู้สึกเหมือนถูกตบจนหน้าชาดิก ทั้งเจ็บใจ ทั้งโมโห รถนั่นเธอก็มีส่วนช่วยออกเงินดาวน์ให้ตั้งครึ่งหนึ่ง เพราะเขาบอกว่าต่อไปจะได้เอาไว้รับส่งเธอมาทำงานด้วยกัน หากแต่งงานก็จะได้มีรถไว้ใช้ในบ้าน เป็นทรัพย์สินของครอบครัว

แล้วยังไง คนพูดดันพาผู้หญิงอื่นนั่งชูคอ แต่กลับปล่อยให้คนที่ช่วยออกเงินดาวน์รถให้กลับเอง

ผีบ้าเอ๊ย! วาเลนไทน์ที่ควรจะเป็นวันของคู่รัก แต่ทำไมเธอต้องมาเห็นภาพบ้าบออะไรแบบนี้ด้วยวะเนี่ย

บางทีมิวราก็นึกสงสัยว่าความอดทนของตนจะไปสิ้นสุดที่ตรงไหน เมื่ออีกฝ่ายขยันทำลายความรักและความรู้สึกดีๆ ของเธอให้ลดน้อยลงไปทุกทีๆ

แล้วทำไมไม่เลิกกับเขาเสียล่ะ ในเมื่อเขาทั้งเห็นแก่ตัว และเห็นผู้หญิงคนอื่นดีกว่าเธอ แถมยังไม่เคยให้สถานะด้วย...

คำถามร้ายกาจผุดขึ้นมาในหัวโดยไร้คำตอบ ขอบตาร้อนผ่าวจนทำให้ภาพตรงหน้าพร่าเลือนเหมือนความรักของเธอในตอนนี้ เลือนลาง ไร้อนาคต จนบางทีก็อยากถามตัวเองว่า...

ยังไหวไหมมิว!

หญิงสาวหอบสังขารเดินขึ้นสถานีรถไฟฟ้าอย่างอ่อนล้า ราวกับเธอยังเจ็บไม่พอ เมื่อมองไปทางไหนก็เห็นคนรักกัน ไม่กอดกันหวานชื่นก็จูงมือเดินเคียงข้าง ในมือมีกุหลาบสีแดงที่มอบให้กัน ในขณะที่เธอกลับเดินคนเดียวอ้างว้างในวันแห่งความรักนี้

ความเหงาแล่นเข้าเกาะกุมหัวใจ มีคนรักแต่ก็เหมือนไม่มี น้ำตาที่พยายามอดกลั้นร่วงเผาะลงมาโดยไม่ทันรู้ตัว คงเพราะดื่มหนักไปหน่อยเลยเมาแล้ว ความสะใจที่ได้มาชั่วครู่นั่น ตอนนี้เปลี่ยนเป็นเสียใจและเสียดายเวลา

ถ้ารู้ว่าจะเป็นอย่างนี้ วันนั้นเธอคงไม่ตกลงคบกับผู้ชายห่วยๆ อย่างธรรศให้เสียเวลา แต่ตอนแรกเขาไม่ได้เป็นแบบนี้ ธรรศเมื่อสี่ปีก่อนเป็นคนอ่อนโยนใจดี ยิ้มเก่ง เขาชอบช่วยเหลือทุกคน รวมถึงเธอด้วยที่มักได้รับความใจดีของเขา จนเกิดเป็นความประทับใจและยอมคบหากับเขาแบบลับๆ เพราะเขาขอร้องไว้ด้วยเหตุผลว่าเพิ่งเริ่มทำงานเลยอยากโฟกัสแต่งานให้ฐานะการงานมั่นคงเสียก่อนค่อยเปิดตัวเธอในฐานะแฟน เธอก็เชื่อ

แต่มาช่วงปีหลังๆ ที่เขาเริ่มเลื่อนตำแหน่งสูงขึ้น นิสัยของเขาก็เปลี่ยนไป ทว่าเธอก็ทำตัวเป็นคนรักที่แสนดีพยายามเข้าอกเข้าใจคนที่ตัวเองรัก ตำแหน่งสูงขึ้น งานเยอะขึ้น ความเครียดก็ย่อมมีมากขึ้น หลายครั้งเขาอารมณ์เสียใส่เธอทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคย

ฉากหน้าเขาคือเจ้านายใจดีของลูกน้อง แต่ฉากหลังเขากลายเป็นคนจู้จี้ขี้บ่น เยอะสิ่ง แถมยังงกกับเธอกว่าเดิม มิวราพยายามประคับประคองความสัมพันธ์เรื่อยมา เพียงเพราะหวังสร้างอนาคตและแต่งงานกับธรรศ

แต่มาวันนี้เธอเริ่มมองไม่เห็นอนาคตที่ว่านั่นเสียแล้ว เวลาเปลี่ยน คนเปลี่ยน ใจคนก็คงเปลี่ยน ป่านนี้หมอนั่นคงไปเริงรื่นกับยัยเด็กฝึกงานนั่นมีความสุขไปถึงไหนต่อไหน ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจ

“ร้องไห้ทำไมเนี่ย ร้องไห้ให้ไอ้คนบ้านั่นทำไม ฮือๆ ตัดใจได้แล้วมั้ง” หญิงสาวพึมพำสั่งตัวเอง พลางเช็ดน้ำตา แต่ยิ่งเช็ดมันก็ยิ่งไหลอาบแก้มจนสุดท้ายเลิกเช็ด

ช่างหัวมัน ร้องให้พอ เจ็บให้พอ จากนั้นก็เลิกรักคนที่ไม่เห็นค่า แล้วกลับมารักตัวเองเสียที