บทที่6

"ทำไมกลับมาช้าหล่ะ​" 

"รถติดเหรอ"

"รถติด" 

รถติดจริง​ แต่นั่นเป็นเพียงหนึ่งเหตุผลที่ผมเลือกบอกไปเท่านั้น​ เพราะหลังจากที่ปฏิบัติภารกิจที่คุณเจ้านายสั่งเสร็จ​ ผมก็แอบแวะเข้าไปบริษัทเพื่อเซ็นต์​เอกสารด่วน​ที่ต้องอ่านรายละเอียดและตัดสินใจด้วยตัวเอง​ รวมถึงคุยเรื่องส่งของคืนนี้กับไอ้ชาลชาลีด้วย​ เลยทำให้เวลาล่วงเลยไปกว่าสองชั่วโมงกว่าจะกลับมาถึงร้าน​ โดยไม่ลืมจอดแวะซื้อบะหมี่เกี๊ยวหมูแดงร้านทางผ่านตามที่ไอ้ชาลบอก​ หวังจะกลับมาชวนเธอกินมื้อเย็นด้วยกัน

"จะกลับแล้ว?" 

"อ่าฮะ" 

"อย่าเพิ่ง" มือใหญ่ชูถุงบะหมีี่ในมือขึ้นให้เธอดู​ บอกเป็นนัยให้รู้ว่าอยากขอให้เธอช่วยอยู่เป็นเพื่อนกินข้าวเย็นด้วยกัน​สักมื้อ​ เป็นสิ่งหนึ่งที่ผมแอบขำด้วยความรู้สึกตลกตัวเองอยู่เหมือนกัน​ คนที่เคยนั่งกินข้าวคนเดียว​ มีลูกน้องคอยดูแลหามาให้​ วันไหนอยากจะมีเพื่อนนั่งกินด้วยก็ไม่ใช่เรื่องยาก​ แต่วันนี้...สิ่งเหล่านั้นกลับยากมาก​ หวังว่าเธอจะช่วยทำเรื่องเหล่านี้ให้มันง่ายขึ้น​ในทุกๆ​ วัน

เจ้านายคนสวยคงไม่ใจร้ายเลือกปฏิเสธกันหรอกมั้ง​

"กินด้วยกัน​ ซื้อมาเผื่อ" 

"ซื้อมาเยอะเชียว​ แทนที่จะเก็บเงินไว้ใช้หนี้"

"เหลือ​ เหลือ" 

แล้วก็ไม่ผิดหวัง​ เพราะเจ้านายคนสวยวางกระเป๋าสะพายลงที่เดิมทันทีไม่บอกปัดปฏิเสธให้ใจห่อเหี่ยว​ คงจะหิวเหมือนกันนั่นแหละ​ ก่อนจะเดินนำเข้าไปในห้องครัวที่เธอใช้ทำขนมและมีโต๊ะ​กินข้าวไว้สำหรับให้ตัวเธอและน้องพนักงานมาหลบพักกลางวัน​ ปล่อยให้ผมเดินตามหลังฟังปากเล็กๆ​ น่าจูบนั่นบ่นเงียบๆ

"​บ่นเก่ง"

"ห๊ะ?"

"​เปล่า" เกือบไปแล้วมึง​ ไอ้ภูผา! 

เพื่อไม่ให้คนขี้สงสัยมองหาคำตอบจากผม​ จนจับสังเกตความพิรุธ​ที่ผมพยายามปกปิดสิ่งที่พูดออกไปตามเสียงในหัวเมื่อครู่่ได้​ เพราะงั้นผมจริงรีบเดินผ่านเข้าไปหยิบอุปกรณ์​ใส่อาหารมาจัดการเทใส่บะหมี่เกี๊ยวลงไป​ วางพร้อมเสิร์ฟ​ พร้อมกับเทน้ำเย็นๆ​ ลงแก้วทั้งของเธอและของผมอย่างรู้หน้าที่​ 

คิดอยากจะเป็นพ่อบ้านใจกล้า​ มันก็ต้องฝึกตั้งแต่วันนี้หล่ะวะ

"กินด้วย​ได้​ แต่ฉันขอจ่ายเงินนะ" 

"จ่ายเป็นอย่างอื่น"

"อะไร"​

"ยังไม่อยากบอก" 

"จิ๊​ หลายเรื่องมาก" 

"เรื่องเดียว​ แต่หลายรอบ" 

"นี่! กินไปเลยนะ" 

ตากลมโตถลึงตาใส่เป็นรอบที่สิบของวัน​ ถือว่าผมก็เก่งใช้ได้​ ที่สามารถทำให้เธอเผยท่าทางน่ามันเขี้ยวนี้ให้เห็นอยู่บ่อยครั้ง​ และยิ่งได้นั่งมองแก้มขาวใสเปลี่ยนเป็นสีชมพูๆ​ แบบนี้ใกล้ๆ​ ด้วยแล้ว​ ก็ยิ่งรู้สึกอยากแกล้ง​มาก แต่ก็ต้องแลกกับการโดนเธอใช้ส้อมจิ้มลูกชิ้นหมูลูกใหญ่ถึงสองลูกป้อนเข้ามาในปากโดยที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว​ จนต้องเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำมาดื่มบรรเทาอาการสำลัก​ และคาดโทษคนหน้าระรื่นอยู่ในใจ

เมื่อไหร่จะได้เอาคืนให้หายมันเขี้ยวสักทีวะ!​

"ไม่ชอบ?" 

"เอาไว้กินทีหลังหน่ะ"

หมูแดงเนื้อนุ่มสามสี่ชิ้น​ ถูกคนตัวเล็กใช้ส้อมจิ้มแยกรวมกันเอาไว้ข้างๆ​ และเอาแต่เลือกเส้นบะหมี่แบนกับเกี๊ยวหมูใส่ปากเคี้ยวจนแก้มป่องน่างับ​ จนผมแอบคิดว่าผู้หญิงตัวเล็กอย่างเธออาจจะกลัวอ้วน​ หรือไม่​ คงไม่ชอบเพียงแต่ไม่ได้แสดงอาการเรื่องมากออกมาให้ดูยุ่งยากจนผมรู้สึกรำคาญ​ก็เท่านั้น แต่ที่ไหนได้กลับตรงกันข้ามซะอย่างนั้น​ หึ​ โคตรน่ารัก

"แล้วนี่ได้กลับบ้านบ้างมั้ย" 

"อยากให้กลับ?" 

"ฉันถามก่อนนะ" 

"..."

"ก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้อยู่จนใช้หนี้หมด" 

พอเห็นผมทำเป็นหูทวนลมไม่ตอบคำถามเธอ​ ปากเล็กๆ​ ก็ยู่เข้าหากันให้ได้เห็น กลับไปสนใจหมูแดงในชามต่อคนเดียวเงียบๆ​ ไม่ยอมปริปากพูดตั้งคำถามเหมือนก่อนหน้าอีก​ จนสัมผัสได้ถึงความผิดปกติและเป็นผมเองที่ทำพลาด​ เคยได้ยินมาบ้างว่า​ เวลาที่ผู้หญิงเงียบคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด​ เพิ่งเริ่มเข้าใจความหมายก็ตอนนี้​ แบบนี้ใช่ไหม?​ ที่เรียกว่า​ โดนงอน

ถามว่าผู้ชายดิบๆ​ อย่างผม​ ผู้ไม่เคยง้อใครเพราะไม่มีความจำเป็นอะไรที่ต้องแคร์คนอื่น​ จะง้อเธอหรือเปล่า​ ตอบเลยว่า...ง้อสิวะ!​ 

คิดได้อย่างนั้น​ ผมก็รีบใช้ส้อมจิ้มลูกชิ้นหมูในชามตัวเอง​ ไปจ่อตรงปากเล็กๆ​ ให้เธอได้ชิมความอร่อยที่ในชามเธอไม่มี​ ซึ่งคนใจร้อนอย่างผมก็ใจเย็นมากพอที่จะรอเธอยอมใจอ่อนอ้าปากงับลูกชิ้นที่ผมถือวิสาสะป้อน​ ทั้งๆ​ ที่สถานะตอนนี้ไม่ควรกล้าคิดทำอะไรอย่างนี้​ แต่ผม...เฮียภูผา​ อยากทำอะไรต้องได้ทำ​ ทำเธองอน​ เพราะตัวเองเป็นฝ่ายเริ่มก่อนก็ต้องเป็นคนง้อ​ แม้จะเพิ่งรู้จักกันเพียงไม่กี่วัน​ แต่ผมรู้สึกเหมือนเห็นอนาคตตัวเองที่มันเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ​ อนาคตที่ผมล็อคทุกอย่างเอาไว้

...ถ้าได้เธอเป็นเมีย​ คงต้องใส่เกียให้สุด! 

"เฮียช่วย" 

"นี่! เฮียภูผา​ ขยับไปหน่อยได้มั้ย" 

"อยากยืนตรงนี้" 

"กวนนักนะ" 

มุมปากผมยกยิ้มขึ้นอีกครั้ง​ เมื่อพาตัวเองมายืนข้างๆ​ ใกล้คุณเจ้านายที่กำลังยืนล้างชามสองใบอย่างขยันขันแข็ง​ และที่ว่าใกล้​ ​อาจจะดูไม่จริงนิดหน่อย​ เพราะเวลานี้ผมแทบจะยืนซ้อนหลังบางเลยก็ว่าได้​ แถมยังใช้แขนแกร่งแทรกเข้าไปตรงช่องว่างระหว่างแขนเล็กเพื่อช่วยเธอล้างจาน​ในมือ​ จนอยู่ในท่าที่ยืนคล้องแขนกัน​ เป็นระยะที่ใกล้มากพอให้ได้สัมผัสผิวเนียนนุ่มและกลิ่นหอมอ่อนๆ​ ชวนหลงใหล​ พาให้ใจอยากจะลองดีสักหน่อย

"เฮีย..."

ฟอด

"..."

"..."

แกล้งโน้มหน้าเข้าไปใกล้​ รอจังหวะให้เธอเผลอหันหน้าพาแก้มนุ่มๆ​ มาชนปลายจมูกจนคนรอได้สัมผัสความหอม​ฟอดใหญ่​ ก่อนจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แย่งชามในมือเล็กมาใช้ผ้าเช็ดให้แห้งวางกลับเข้าชั้นเรียบร้อย​ แกล้งทำเป็นไม่สนใจคนที่กำลังยืนหน้าแดงอยู่ตอนนี้

ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันว่าอาการแบบนี้​ เรียกว่า​ 'เขิน​ หรือ​ โกรธ' แต่จากที่โดนถลึงตาใส่มาตลอดทั้งวัน​ คงจะเป็นเหตุผลหลังไม่มีผิดหรือแปรเป็นอื่นแน่

 

 

 

#อิพี่ใจดีสู้เสือตลอดดดด​ 🤭

#อ่านสบายๆ​ ก่อนน้า