บทที่4

"เฮียภูผา สิบเอ็ดโมงมีออเดอร์ไปส่งที่สุขุมวิทนะ"

"ครับ"

"แล้วก็ช่วงบ่ายมีอีกสามที่ค่ะ"

"ครับน้องมินิน"

เกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วที่คาเฟ่ของฉันมีไรเดอร์ประจำร้านทำหน้าที่คอยส่งขนมและเครื่องดื่มให้กับลูกค้าที่สั่งเข้ามาผ่านช่องทางโซเชียลของร้าน ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะเป็นลูกค้าประจำและพนักงานออฟฟิตที่ชอบออเดอร์เข้ามาจำนวนมากเพื่อไปจัดประชุมบ้างงานวันเกิดบ้าง รวมถึงพวกเพื่อนๆ ที่แวะเวียนสับเปลี่ยนกันมาอุดหนุนไปเลี้ยงพนักงานที่บริษัท หรือบางทีก็สวมบทบาทเป็นประชาสัมพันธ์ของร้านสั่งไปให้ลูกค้าและผู้ถือหุ้นได้ชิม ล่าสุดก็คือพาย ลูกชายคุณอากายช่วยสั่งไปรับรองลูกค้าที่มาเช่าห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมเพื่อจัดประชุม 

และวันนั้นคืองานแรกของเขา 'เฮียภูผา' ไรเดอร์ที่ฉันรับเข้ามาทำงานแบบงงๆ คงเป็นเพราะความสงสารของตัวเองนั่นแหละ และอีกอย่างเขาก็ดูไม่มีพิษมีภัยจนน่ากลัว ถึงอย่างไร ทั้งร้านก็เต็มไปด้วยกล้องวงจรปิด สเปรย์พริกไทยก็มี ที่ช็อตไฟฟ้าตริติณก็เพิ่งซื้อมาให้ใหม่ ฉันเลยวางใจในระดับหนึ่ง ที่สำคัญเขาก็ดูสะอาดสะอ้านเอาการเอางานด้วย ฉันจึงลองรับเขาเข้ามาทำงานซะเลย 

ได้ช่วยคน แถมยังได้คนช่วยงาน ไม่ต้องรอลุ้นเวลากดหาไรเดอร์ผ่านแอพลิเคชั่นว่าจะมีใครรับงานหรือเปล่า ฉันว่าคุ้มนะ และฉันก็ใช้งานเขาคุ้มค่าแรงรายวันที่ฉันให้มากๆ วิ่งวันละสิบงานทั้งใกล้ทั้งไกล ให้เขาไปส่งให้หมด จนสองสามวันมานี้เริ่มมีสาวๆ เข้ามาคอมเมนท์รีวิวให้คะแนนไรเดอร์ในเพจของร้านมากกว่ารสชาติของเครื่องดื่มและขนมที่ฉันทำซะอีก ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือต้องรู้สึกอย่างไรดี 

"เฮียภูผา"

"ว่าไงครับเจ้านาย" 

ลูกค้ารอบเช้าเริ่มเบาลงแล้ว​ ฉันสามารถปล่อยให้น้องอินพนักงานอีกคนของร้านดูแลเคาน์เตอร์รอรับออเดอร์​คนเดียวได้​ ส่วนตัวเองก็เดินถือแก้วกาแฟเย็น​ อีกหนึ่งสวัสดิการให้พนักงานได้ดื่มเครื่องดื่มฟรีมาให้คนส่งขนมที่นั่งรอเวลาอยู่มุมลับของร้าน​ อยากลองพูดคุยถามไถ่ให้คุ้นชินกันมากอีกหน่อย

"เวลาเฮียภูผาไปส่งของ ใส่หมวกกันน็อคหรือเปล่า"

"ใส่"

"เหรอ แล้วถอดมั้ย"

"ถอด?"

"อื้ม​ ถอดมั้ย"

"ถอดได้?" 

เพี๊ยะ!

"โอ๊ย!"

บ่อยครั้งที่เขาชอบทำสายตากรุ่มกริ่มมองกัน​ พูดจาที่ฟังดูแล้วชวนให้คิดไปไกลแบบนี้​ จนฉันนึกหมันไส้เผลอฟาดมือลงไปที่ต้นแขนแกร่งตรงตำแหน่งที่ยังคงมีรอยแผลให้เห็น​ รอยแผลที่ฉันเป็นคนทำให้ทุกวัน​ เพราะเข้าใจความรู้สึกของคนที่กลัวโรงพยาบาล​เป็นอย่างดี​ ฉันเองก็คือหนึ่งในนั้น

"ฉันหมายถึงถอดหมวกกันน็อค" 

"ถอดบ้าง​ ไม่ถอดบ้าง" 

"แล้วทำไมถึงถอดบ้างไม่ถอดบ้างละ" 

"แล้วแต่​ ว่าลูกค้าสวยรึเปล่า" 

เจ้าชู้อย่างนี้เองสินะ​ สาวๆ​ ถึงได้พากันหลงชวนกันสั่งผ่านเดลิเวอรี่เพราะอยากจะให้เขาขับรถไปส่ง​ ได้แต่แอบหันหลบมาเบะปากกลอกตามองบน​ เพราะขืนทำให้เขาเห็น​ จะหมดความน่าเชื่อถือเอาได้

"ถามทำไม?"​

"ถามไม่ได้เหรอ"

"นี่เจ้านายนะ​ อยากรู้อะไรต้องได้รู้สิ"

"หึ​ เป็นห่วง​ หรือว่า​ หวง" ทำไมนะ​ ทำไมฉันถึงพึ่งจะรู้ว่าเขาพูดมาก​ ช่างต่อปากต่อคำขนาดนี้​ ถ้าวันนั้นเขาเผยความช่างพูดแบบนี้ออกมา​ ฉันไม่รับเขามาทำงานแน่​ 

จากที่ตั้งใจจะมานั่งชวนคุยเล่นๆ​ เพื่อละลายพฤติกรรมเพราะกลัวว่าเขาจะเหงา​ กลับกลายเป็นโดนเขาต้อนกลับจนคิดคำพูดคำถามต่อไปไม่ออก​ แต่...เจ้านายจะเป็นห่วงลูกน้อง​ก็ไม่แปลกไม่ใช่เหรอ? หรือว่าแปลกกัน? 

"ห่วง​ กลัวว่าต้องไปเสียค่าปรับ" ยิ่งช่วงนี้มีข่าวรณรงค์​ให้ใส่หมวกกันน็อค​ และกฎหมายก็เข้มงวดมากด้วย​ ฉันไม่อยากแบ่งกำไรที่ยืนชงกาแฟมาทั้งวันไปเสียค่าปรับหลักพัน​ ​ข้อหาที่เขาไม่ใส่หมวกกันน็อคหรอกนะ​ ถ้าเป็นอย่างนั้นจะหักเงินค่าแรงเสียให้เข็ดเลย​ คอยดู!​

"หึ​ ก็ยังดี" 

"ลุกไปส่งของเดี๋ยวเลย" ดีด้วยหน่อย​ ได้ใจใหญ่แล้วนะ! 

"ครับผม" 

ส่งขนมรอบนี้เขาคงต้องเหนื่อยหน่อย​ เพราะนอกจากระยะทางจะไกลเกือบสิบกิโลเมตรแล้ว​ เขายังต้องทำเวลาเพื่อจะกลับมารับขนมและเครื่องดื่มไปส่งอีกที่ให้ทันเวลาช่วงบ่าย​ เวลาที่ใครหลายๆ​ คนต้องการเครื่องดื่มไปช่วยปลุกตัวเองให้ตื่นจากอาการเหนื่อยล้าเพื่อพร้อมทำงานต่อในช่วงบ่าย​ ซึ่งเขาก็ทำหน้าที่ได้ดี​ ส่งความสดชื่นถึงมือลูกค้าได้ตรงเวลาทุกครั้ง​ ถึงจะกวนกันไปบ้าง​ แต่ถ้าเป็นเรื่องงาน​ ฉันกดไลค์​ให้ห้าดาวเลย

กริ๊ง​ กริ๊ง​กริ๊ง

"อ้าว​ ตริติณ" 

"เป็นไง​ ทำทัน?" 

"ทันนะ" 

"แล้วไหน​ ไรเดอร์​ที่รับมา" 

"ไปแล้ว"​

"ลาออก?" 

"ไม่ใช่สิ​ ไปส่งขนมต่างหาก" 

คุณแฝดของฉันก็พูดซะจนฉันแทบอยากจะยื่นมือไปหยิกเข้าให้สักที​ ฉันออกจะเป็นเจ้านายที่ใจดีมากขนาดนี้​ ลูกน้องจะอดทนอยู่ด้วยกันเพียงไม่กี่วันได้อย่างไรกัน​ 

"อย่าบอกนะว่าแวะมาสแกนคนส่งขนมหน่ะ"

"อืม"

"ไว้ใจได้?"

"ก็ได้นะ​ ยังไม่มีของหาย"

"มันแอบจีบรึเปล่า"

"ถ้าแอบ​ มินินจะรู้ได้ยังไง" 

"หึ"

ความเป็นห่วงของแฝด​ พาให้ฉันรู้สึกอบอุ่นหัวใจทุกครั้งที่ได้เจอกัน​ ถึงจะอยู่คอนโดเดียวกันแต่เห็นหน้ากันนับครั้งได้​เลย เพราะรายนั้นยุ่งกับธุรกิจที่รับช่วงต่อจากคุณป๊า​ ไหนจะร้านเหล้าของตัวเองอีก​ พอมีเวลาหน่อยก็คอยไปรับไปส่งสาวที่เฝ้าจีบมาเป็นพี่สะใภ้ให้ฉัน​ ซึ่งฉันก็เข้าใจและสนับสนุนทุกอย่างที่ตริติณทำมากๆ​ มีแฝดกับเขาหนึ่งคนนี่นะ​ 

ตริติณเองก็คงไม่ต่างกัน​ อาจจะมีความเป็นห่วงที่มากกว่านิดหน่อย​ ไม่อย่างนั้นคงไม่นั่งเช็คภาพกล้องวงจรปิดเพื่อดูหน้าไรเดอร์​ที่ฉันรับมาแบบนี้

"มินินเคยส่งรูปให้ดูแล้วนี่" 

"ไม่เหมือนกัน" 

"ต่างตรงไหน" 

"ภาพนิ่งกับภาพเคลื่อนไหว​ ไม่ต่าง?" 

โอเค​ ต่อไปฉันจะแอบถ่ายเป็นคลิปส่งให้​ หรือไม่ก็วิดีโอ​คอลให้คุยกันไปเลยแล้วกัน​ ตริติณจะได้สบายใจ