บทที่5

"ติณว่า​ ติณคุ้นหน้า"

"คุ้นสิ​ เคยเห็นรูปแล้วไง"

"ไม่​ เหมือนติณเคยเจอ" 

"เหรอ​ ที่ร้านติณละมั้ง" 

"อืม​ คงงั้น" 

ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ผู้ชายคนนึงจะไปสังสรรค์​นั่งฟังเพลง​ตามร้านเหล้าบ้าง​ ยิ่งร้านของตริติณด้วยแล้ว​ ไม่ต้องพูดถึง​ เพราะบรรยากาศดี​ เพลงฟังเพลิน​ กับแกล้มก็อร่อย​ เครื่องดื่มก็ถูกคัดสรรมาอย่างดี เพราะฉะนั้นใครไม่เคยไปถือว่าพลาดมาก​ ขนาดฉันเองยังแอบไปทุกครั้งเวลาที่เจ้าของร้านขี้บ่นไม่เข้าไปดูงานเลย​ 

แหม...บางทีก็อยากเปลี่ยนจากชิมคาเฟอีนมาเติมแอลกอฮอล์​บ้างนี่นา​ จะได้ไม่เสียชื่อว่าเป็นฝาแฝดกับเจ้าของร้านเหล้า​ ซึ่งทุกคนเข้าใจเป็นอย่างดีมาก​ ยกเว้นตริติณพี่ชายของมินินคนเดียว! 

"แล้ววันนี้ว่างเหรอ"​

"รอไปรับโฟ" 

โธ่เอ้ย! ฉันก็นึกว่าเป็นห่วงเป็นใยกลัวว่าฉันจะพาคนอันตรายมาไว้ใกล้ตัว​ ที่ไหนได้​ คุณแฝดมานั่งดื่มกาแฟฟรีฆ่าเวลานี่เอง​ แต่ก็เอาเถอะ...ถ้าไม่ใช่น้องโฟ​ ฉันก็ไม่ให้ผ่านเหมือนกัน​ จะบังคับให้นั่งอยู่บนคานเป็นเพื่อนกันไปจนแก่เลย

"ฝากเบเกิ้ลไปให้น้องโฟด้วยสิ"​

"อืม​ เพิ่งแชทมาบ่นว่าหิวน้ำหวาน"

"งั้นรอเดี๋ยว​ มินินไปทำให้"

เหมือนสวรรค์​แกล้ง​ ทันทีที่ตริติณเดินออกจากร้านจนลับตาไป​ คนที่แฝดอยากเห็นหน้าที่สุดก็เดินเปิดประตูเข้ามาในเวลาห่างกันเพียงเสี้ยวนาที​ เหมือนบอกให้รู้ว่ายังไม่ถึงเวลาที่จะต้องทำความรู้จักกัน​ ต่างจากน้องอินที่ผ่านการคัดเลือกมาทุกด่านแล้ว​ ทุกด่านที่ว่าก็คือ​ มามี๊และตริติณที่ฉันชวนมานั่งชิมเครื่องดื่มที่น้องทำและพูดคุยด้วยกัน​ เพราะงั้นความเป็นห่วงเรื่องไว้ใจคนของฉันที่ตริติณมีจึงไม่มากเท่าไรเดอร์​คนนี้

"ร้อนเหรอ"​

"ร้อนมาก" 

"อเมริกาโน่น้ำส้มสักแก้วมั้ย​ ฉันชงให้" 

"​ครับผม" 

ระหว่างรอน้องอินเตรียมขนมให้เฮียภูผาไปส่งลูกค้า​ ฉันเลยรีบหมุนตัวไปยืนตรงเครื่องชงกาแฟลงมือทำอเมริกา​โน่น้ำส้มให้เขาไว้ดื่มระหว่างทางช่วงเวลารถติดไฟแดงเพื่อคลายร้อน​ เผื่อจะช่วยลดอาการผิวแดงบนใบหน้าที่เกิดจากแสงแดดร้อนที่อุณหภูมิสูงถึงเกือบสามสิบเก้าองศาลงได้บ้าง​ พร้อมกับหาผ้าผืนเล็กยื่นให้เขาซับเหงื่อที่ผุดให้เห็นตามกรอบหน้า​ บอกแล้วไงว่า...ฉันเป็นเจ้านายที่ใจดีที่สุด

"ได้แล้วค่ะ" 

"..."

และความใจดีของฉัน​ เลยทำให้เขาถือวิสาสะปีนเกลียวอย่างใจกล้า​ ก้มลงมาดื่มกาแฟในแก้วเก็บความเย็นทีี่มีหลอดเตรียมไว้ให้พร้อมในมือของฉันอย่างหน้าตาเฉย​ พลอยทำให้ภาพที่ออกมาตอนนี้​ เหมือนว่าฉันกำลังยืนป้อนน้ำเขาอย่างไรอย่างนั้น​ จนฉันเองจากที่ไม่ได้คิดเป็นอื่นใด​ กลับสัมผัสได้ถึงอาการเห่อร้อนบนใบหน้าที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ​ เมื่อตอนตาคู่คมดูกรุ่มกริ่มเหลือบขึ้นมาสบตากัน​ ดูเจ้าชู้ชะมัด! เจ้าชู้ซะจนฉันอยากจะลองใช้นิ้วจิ้มตาเจ้าเล่ห์​นั่นสักที

"เดี๋ยวเถอะ!" 

"หึ​ ก็คิดว่าอยากป้อน" 

"หักเงินซะดีมั้ย" 

"ใจร้ายไปรึเปล่าครับเจ้านาย" 

ถึงจะทำเหมือนว่ากลัวโดนฉันหักเงินค่าแรง ยกมือขึ้นทั้งสองข้างเหมือนยกธงขาวยอมแพ้แล้ว​ แต่ความเป็นจริงนั้น​ ดูสวนทางกับความเจ้าเล่ห์​และความร้ายกาจที่ถ่ายทอดออกมาผ่านแววตาเสือโคร่งคู่นั้นมาก​ มากเสียจนทำฉันอยากจะฟาดเข้าให้สักที​ แต่ใจก็กลัวจะเผลอไปตีซ้ำตำแหน่งเดิมที่เป็นแผล​เหมือนรอบก่อน เลยทำได้แต่ถลึงตาใส่มองเขาอย่างคาดโทษ​ เพื่อให้เขานึกกลัวเจ้านายอย่างฉันบ้าง​ 

แต่เชื่อเถอะ...เขาหน่ะ​ ไม่กลัวไม่เกรงฉันหรอก​ มีแต่จะกวนประสาทกันมากขึ้นเสียมากกว่า

"เฮียรีบไปรีบกลับ" 

"เอาค่าน้ำมันมั้ย"

"อยากเอาอย่างอื่น" 

"เฮีย​ ภู​ ผา!" 

เห็นไหมหล่ะ? ​ ที่ฉันพูดคือเรื่องจริง! ต่อไปฉันคงต้องระวังคำพูดที่ใช้พูดกับตาเฮียภูผานี่ให้มากกว่านี้​ เขาจะได้ไม่เอามาเป็นโอกาสหยอกกลับฉันได้ง่าย​ 

"เวลาพี่ภูผายิ้มเนี่ย​ เหมือนพระเอกในซีรีย์​เลยนะคะ" 

"น่าจะแค่กับน้องอินนะพี่ว่า" เพราะกับฉัน​ ฉันเริ่มรู้สึกว่าเขาเหมือนตัวโกงมากกว่า

"กับอิน​ พี่ภูผาไม่เคยยิ้มให้เลยค่ะ" น้องอินพูดไป​ ทำหน้าครุ่นคิดไปราวกับกำลังนึกว่าเคยเห็นรอยยิ้มร้ายๆ​ แบบที่เฮียภูผายิ้มใส่ฉันหรือเปล่า​ แต่มือคู่เล็กก็ยังคงจัดเค้กในตู้อย่างรู้การรู้งานไม่มีขาดตกบกพร่อง

"อีกอย่าง​ ถามคำก็แค่ตอบ​คำ​ ดูหวงคำพูดมาก ไม่เหมือนเวลาพูดกับพี่มินิน​ ดูใส่ใจทุกคำเลย" 

"คงอยากให้ขึ้นค่าแรงนั่นแหละ" ถึงได้ทำเนียนตีสนิทอย่างที่เห็น

"งั้นอินต้องมีพี่ภูผาเป็นไอดอล​ เผื่อจะได้ค่าขนมกับเขาบ้าง"

"พี่จะหักเงินทั้งคู่หน่ะสิไม่ว่า"

"โห​ อินเศร้าเลยค่ะ"

ฉันถึงกับเอื้อมไปหยิบกระปุกยาดมทันทีเมื่อคิดตามที่น้องอินพูด​ ขอรับมือกับแค่คุณไรเดอร์คนเดียว​ก็พอ​ ขนาดเพิ่งรู้จักกันเพียงไม่กี่วันยังกล้าต่อปากต่อคำฉันได้ขนาดนี้​ แล้วถ้าพากันมาเป็นทีมรุมฉันพร้อมกันสองคน​ มีหวังฉันคงได้ปวดหัวทุกวันแน่​ 

"พี่มินิน​ อินกลับก่อนนะคะ" 

"จ๊ะ​ กลับดีดีนะ​ ถึงแล้วอย่าลืมแชทมาบอกพี่นะ" 

"รับทราบค่ะ" 

ฉันมองตามหลังพนักงานคนเก่งของร้าน​ จนขับมอเตอร์ไซค์ออกไปเรียบร้อย​ ก็หันกลับมาเช็คของในตู้ทำหน้าที่แทนเจ้าตัวที่รีบกลับไปเฝ้าคุณยายที่โรงพยาบาล​ นี่คงเป็นอีกหนึ่งเหตุผล​ ที่ฉันตัดสินใจรับน้องอินมาทำงานด้วย​ เพราะอยากจะช่วยเงินค่ารักษาพยาบาล​ของคุณยายที่ป่วยด้วยโรคหัวใจรอรับการผ่าตัดอยู่ที่โรงพยาบาล​ และฉันก็ปรึกษาตริติณ​แล้ว​ ว่าอยากจะช่วยออกเงินค่าผ่าตัดให้​ เพื่อน้องอินจะได้หมดกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายก้อนใหญ่​ และกลับไปเรียนอย่างที่ตัวเองฝันเอาไว้

 

 

#เหงาๆน้า