บทที่3

"เอาจริงเหรอครับนาย"

"มึงมีปัญหา?"

"ไม่มีครับ"

เช้ามืดของวันรุ่งขึ้น ผมสั่งงานด่วนให้คู่แฝดชาลชาลีหาเสื้อผ้าราคาหลักร้อยมาสามสี่ชุด พร้อมกับมอเตอร์ไซค์ที่ราคาถูกกว่าบิ๊กไบค์คู่ใจถึงสิบเท่ามาเตรียมไว้ให้ ให้ผมพร้อมเริ่มงานใหม่ที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า แน่นอนว่างานแรกที่เจ้านายคนสวยสั่งไว้ตั้งแต่ก่อนเธอกลับคือ ขับรถไปส่งขนมที่เธออดหลับอดนอนทำเมื่อคืนให้ทันก่อนเวลาประชุมของลูกค้าที่จัดขึ้นในโรงแรมใจกลางเมือง ซึ่งมือซ้ายและลูกน้องอีกสองสามคนของผมคือหนึ่งในแผนสำรองที่ผมสั่งให้พวกมันคอยแสตนด์บายอยู่ใกล้ๆ เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน งานแรกจะได้ไม่พลาด ส่งอาวุธก็ส่งมาแล้ว จะลองส่งขนมสักหน่อย คงไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก และถ้าผมทำได้ดี บางทีเธออาจจะอยากขึ้นค่าแรงให้พอเป็นค่าเติมน้ำมันก็ได้

"แยกย้าย"

"เรื่องส่งของคืนนี้ละครับนาย"

"หลังร้านปิดหนึ่งชั่วโมง มึงค่อยมารับกู"

"ครับ"

ไหนๆ ผมก็เป็นลูกจ้างที่นี่แล้ว เพราะงั้นต้องทำตัวเป็นลูกจ้างที่ดีสักหน่อย เผื่อเจ้านายแอบเปิดกล้องวงจรปิดตรวจดูความเรียบร้อยจะได้มองเห็นความขยันของผม รีบขับรถมาให้ผมเห็นหน้าเป็นรางวัลที่ผมอยากได้ หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ผมก็รีบพาตัวเองลงมาตรวจดูความเรียบร้อยเตรียมช่วยเธอเปิดร้าน และค่อยๆ ทยอยยกขนมที่เธอทำออกมาวางเตรียมไว้รอเธอมาจัดลงกล่องพร้อมไปส่งต่อความอร่อยให้ลูกค้า

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

"ทำอะไรหน่ะ" 

"ยกมาไว้ให้"

"เดี๋ยวแผลก็อักเสบหรอก" 

รอไม่นานเสียงกระดิ่งตรงประตูก็ดังขึ้นส่งสัญญาณบอกให้รู้ว่ามีใครบางคนมา ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นคุณเจ้าของร้านคนสวย เจ้านายของผมนั่นแหละ มาพร้อมกับเสียงบ่นอุบที่เห็นผมใช้แขนข้างที่พันแผลเอาไว้ถือของ รีบก้าวเท้าเข้ามาใกล้แย่งของในมือใหญ่ไปวางบนโต๊ะแทน แล้วกลับมาสนใจแผลบนแขนแกร่งที่เวลานี้มีน้ำสีแดงซึมออกมาให้เห็น

"เลือดออกเลยเห็นมั้ย"

"หึ"

"ยังจะขำอีก" 

แน่นอนว่าเสียงเอ็ดดุก็ดังให้ได้ยินทันที ตามมาด้วยตากลมโตมองค้อนวงกว้าง ดูน่ากลัวกว่าลูกปืนเมื่อคืนเสียอีก ทำขนแขนผมลุกซู่ทั้งที่ไม่เคยกลัวอะไรแบบนี้มาก่อน และไม่เคยมีใครกล้าทำท่าทางแบบนี้ใส่ผมเลยแม้แต่ครั้งเดียว เธอคือคนแรก

"สงสัยวันนี้ ฉันต้องขับรถไปส่งเองก่อน" 

"ทำไม" คิ้วเข้มผูกเป็นปมทันที เมื่อได้ยินประโยคที่ฟังดูแล้วขัดใจ

"แผลอักเสบแบบนี้ เฮียภูผาจะยกของได้ยังไง"

"ฉันว่าไม่ได้หรอก" 

"ได้ เฮียทำได้" ก่อนจะคลายปมออกอย่างรวดเร็วเพียงแค่ได้ยินเสียงหวานเรียกชื่อในแบบที่ผมโคตรชอบ

"ฉันไม่อยากเอาเปรียบลูกน้อง" 

"ใครรู้เข้า จะว่าฉันใจร้ายใจดำได้" ใครกล้าว่า ก็ยิงทิ้งแม่งให้หมด เสียงในหัวเถียงเธอกลับไปทันที โดยที่เธอไม่ได้ยิน

สุดท้าย ผมก็ใช้ความเอาแต่ใจของตัวเองยืนยันจะเป็นคนไปส่งขนมให้ ด้วยเหตุผลที่ว่า อยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย มีเจ้านายคนสวยใจดีก็ต้องตั้งใจทำงานให้เต็มที่ เธอถึงยอมให้ผมเริ่มงานตั้งแต่วันนี้ตามที่ตกลงกันไว้ตั้งแต่แรก เปลี่ยนจากขับมอเตอร์ไซค์ มาเป็นขับรถยนต์สไตล์ญี่ปุ่นของเธอแทน มีเธอคอยเปิดแผนที่บอกทางให้อยู่ข้างๆ ให้ความรู้สึกเหมือนขับรถพาแฟนไปเที่ยวดีเหมือนกัน 

อยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆ แล้วหว่ะ...

"อีก 500 เมตรเลี้ยวซ้ายนะ" 

"ครับผม" 

"ใช่ ที่นี่แหละ" 

"จอดตรงนี้"

"ครับเจ้านาย" รถญี่ปุ่นเปิดไฟกระพริบจอดรถตรงตำแหน่งที่เธอบอกอย่างว่าง่าย รอเธอกดโทรศัพท์หาลูกค้าคนแรกของวันมารับขนมหลายสิบกล่อง ส่วนผมก็หยิบแก้วกาแฟเย็นที่เธอลงมือชงให้เมื่อเช้ามาจิบเงียบๆ หวังปลุกตัวเองที่นอนเพียงไม่กี่ชั่วโมงให้ตื่นเต็มตา

"ฮัลโหลพาย พี่มาถึงแล้วนะ" แล้วก็ตื่นเต็มตาจนตาสว่างทันที ไม่ใช่เพราะฤทธิ์ของคาเฟอีนที่อยากให้เป็น แต่เป็นเพราะชื่อของคนปลายสาย​

พาย? ชื่อผู้ชายหรือผู้หญิงวะ? 

ความสงสัยอยู่กับผมเพียงไม่นาน คำเฉลยก็เดินออกมาจากประตูโรงแรม ตรงเข้ามาช่วยถือของในมือจากเจ้านายคนสวยที่ลงไปยืนรอเมื่อครู่ เป็นผู้ชายหน้าจืดดูก็รู้ว่าทั้งรูปร่างหน้าตาเป็นรองผมอยู่มาก แต่ที่ทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดอยู่คนเดียวก็ตรงที่ดูสนิทสนมกับเจ้านายจนน่าหมันไส้ ผมว่า...ไอ้หน้าอ่อนนี่ ไม่ใช่คนดี ยิ่งสายตาที่มันใช้มองมินินด้วยแล้ว ทำผมแทบอยากจะหาปืนมายิงลูกตามันทิ้งมาก ถ้าไม่ติดว่าสถานะของผมตอนนี้ยังไม่พร้อมจะทำอะไรอย่างนั้น ชะตาของไอ้หมอนี่ขาดกระจุยไปแล้ว​ ไม่มีทางได้ยืนยิ้มหน้าระรื่นแบบนี้แน่ ได้แต่เอื้อมมือไปปรับอุณหภูมิของแอร์ หวังให้ความเย็นช่วยดับความร้อนที่เกิดขึ้นข้างในให้คงที่เร็วที่สุด

ปึก! 

"ป่ะ กลับร้านกัน"

"อืม" 

"???"

แต่อารมณ์ที่มันขึ้นเกินขีดเส้นสีส้มไปแล้ว จะให้ลดลงมาถึงเส้นสีเขียวในเวลาไม่กี่นาทีคงเป็นไปได้ยาก เลยเผลอตอบเสียงห้วนกลับไป มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงแอร์ดังกว่าเสียงเจื้อยแจ้วต่างจากขามาจนผิดสังเกต สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่พอเหลือบมองในกระจกแล้ว ก็ต้องสะดุดกับสายตาแมวดุที่กำลังจ้องเขม่น ทำเอาใจที่เคยแข็งแรงเหมือนหินผาร่วงหล่นลงไปอยู่ตาตุ่ม จนต้องคลี่คลายสถานการณ์ที่ตัวเองเป็นคนก่อพัดพาพายุที่ค่อยๆ ก่อตัวให้สงบลงเร็วที่สุด

"มองทำไม?"

"นี่เจ้านายนะ แค่ อืม เฉยๆ ได้เหรอ"

"ครับ"

"..."

"กลับร้านกันครับเจ้านาย"

หึ...เจ้ายศเจ้าอย่างซะด้วย!