บทที่2

"อยู่คนเดียว?" 

"อืม เพิ่งทำขนมเสร็จหน่ะ" 

"กำลังจะกลับคอนโด แต่ได้ยินเสียงปืนซะก่อน"

"ไม่ตกใจ?" 

"ก็ตกใจนะ แต่ไม่อยากให้ใครเป็นอะไรในพื้นที่ของฉันมากกว่า" นี่สินะ เหตุผลที่เธอตัดสินใจเรียกให้ผมเข้ามาหลบในร้านอย่างใจกล้า ถือว่าเก่งใช้ได้ เก่ง...สมกับที่จะได้มาเป็น 'เมียของผม' 

"แล้วนี่นายกินอะไรหรือยัง"

"ยัง"

ตากลมโตเหมือนตุ๊กตาช้อนขึ้นมามองหน้าตั้งตารอคำตอบอย่างใจดี ยิ่งทำใจแกร่งสั่นไหวในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ชวนให้ผมอยากคิดหาวิธีได้นั่งอยู่ตรงนี้ต่ออีกหน่อย เผลอตอบออกไปตามเสียงที่ดังอยู่ในสมอง ทั้งๆ ที่เวลานี้ไม่ใช่เวลากินข้าวของผมเลยสักนิด

"งั้นรอเดี๋ยวนะ"

"อืม"

ผมพยักหน้าเล็กน้อยตอบรับอย่างไม่เรื่องมาก มองตามหลังคนใจดีเดินหายเข้าไปหลังประตูบานเลื่อนสีขาวสะอาดตา ถ้าเดาไม่ผิดหลังประตูบานนั้นคงจะเป็นห้องแห่งความลับที่เธอเก็บสูตรความอร่อยเอาไว้นั้นแหละ 

ระหว่างนั่งรอชิมฝีมือเธอครั้งแรก ผมหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอีกครั้ง เพื่อเสิร์ชหาข้อมูลคร่าวๆ เกี่ยวกับเธอ อย่างน้อยก็ร้านนี้ที่พอจะมีอะไรอะไรน่าสนใจให้พอได้รู้จักเธอมากขึ้น จนกระทั่งไปเจอคอมเมนท์รีวิวร้านจากบรรดาลูกค้าที่แวะเวียนมาหลายต่อหลายข้อความที่พากันยืนยันสถานะเจ้าของร้านคนสวยว่า 'เธอโสด' ทำเอามุมปากได้รูปยกยิ้มขึ้นมาบางเบาเพราะเก็บความดีใจเอาไว้ไม่อยู่ แต่ถึงเธอ ไม่โสด ผมก็จะทำทุกวิถีทางให้ได้เธอมาอยู่ข้างกายกัน ไม่ว่าจะด้วยวิธีการใดก็ตาม เพราะอะไรที่เป็นของผม ก็คือ ของผม 'เธอคนนี้ก็เช่นกัน' 

ก่อนจะเก็บเครื่องมือค้นหาข้อมูลเมื่อครู่ลงกระเป๋ากางเกงตามเดิม นั่งกวาดสายตามองนั่นมองนี่ไปรอบๆ ตามประสาคนหูไวตาไว ทำให้รู้ว่าอีกหนึ่งเหตุผลที่เธอไม่มีทีท่าหรือแสดงอาการกลัวคนแปลกหน้าอย่างผมเลยสักนิด ก็คือ แสงไฟสีแดงเล็กๆ ของกล้องวงจรปิดที่กำลังทำหน้าที่สอดส่องเก็บหลักฐานอยู่ทั่วร้าน ไม่รู้ว่าป่านนี้กำลังลับมีดไว้ป้องกันตัวเองจากคนน่าสงสารในสายตาเธออย่างผมหรือเปล่า หึ...ผมอาจจะต้องระวังตัวเอาไว้หน่อย

"มาแล้วๆ" 

"..."

"ของในครัวมีเท่านี้ กินได้ใช่มั้ย" 

"ได้" มาม่าผัดจานใหญ่น่าตาน่ากินในมือคนตรงหน้าพร้อมกับกลิ่นหอมๆ ชวนให้ท้องของผมส่งเสียงประท้วงเบาเบา ด้วยความอยากลองชิมรสมือของคนใจดีว่าจะอร่อยสมกับที่เป็นเจ้าของคาเฟ่หรือเปล่า เอื้อมแขนข้างที่ไม่เจ็บไปช่วยรับจานร้อนมาวางลงบนโต๊ะตัวเล็กให้สามารถใช้จับส้อมม้วนเส้นเข้าปากได้ง่าย เพราะแขนอีกข้าง ถึงแม้จะเป็นเพียงแผลที่เกิดจากการโดนกระสุนถากเข้าเนื้อความยาวไม่กี่เซน แต่ก็พอให้รู้สึกเจ็บจนต้องนิ่วหน้าทุกครั้งที่เผลอขยับผิดจังหวะ 

"ไม่กิน?"

"ไม่อะ ดึกแล้ว เดี๋ยวอ้วน"

คนใจดีตอบด้วยท่าทางสบายๆ ดูน่ารักและเป็นธรรมชาติมาก มากเสียจนทำให้มาม่าผัดจานนี้จากที่อร่อยอยู่แล้วยิ่งอร่อยมากขึ้น และที่สำคัญ ยิ่งทำให้ผมรู้สึกเอ็นดูเธอมากกว่าเดิม เป็นเจ้าของร้านคาเฟ่ที่มีทั้งน้ำหวานทำทั้งขนมแต่กลับกลัวอ้วนซะอย่างนั้น

ดูดูแล้ว ก็ไม่เห็นจะอ้วนตรงไหน...

"แล้วคืนนี้นายจะกลับบ้านได้เหรอ"

"ทำไม"

"ไม่กลัวโดนดักยิงรึไง"

"มะ...เอ่อ ก็กลัว" กลัวไม่ได้เจอเธออีกมากกว่า​

"เอาอย่างนี้มั้ย พักที่นี่ก่อน จ่ายค่าเช่าโดยการมาเป็นคนส่งขนมให้ร้านฉัน"

"ว่าอะไรนะ" ผมไม่ได้มีปัญหาที่เธอจะใจดีให้ผมพักที่นี่ แต่ประโยคหลังที่เธอพูด ผมอาจจะฟังผิดเพี้ยนไป

"มาเป็นคนส่งขนมให้ฉัน"

"ใคร?"

"นายไง ฉันพูดกับนายอยู่นะ"

"ฉันให้ค่าจ้างวันละ 600 บาท"

"600?" แค่ค่ากาแฟหนึ่งแก้วกับข้าวหนึ่งจานก็ไม่พอแล้วหรือเปล่าวะ 

"ใช่ มากกว่าร้านอื่นเลยนะ ที่พักก็ฟรี พอนายเก็บเงินใช้หนี้ได้​ ค่อยว่ากันอีกที"

ถึงแม้ว่าภายในใจลึกๆ จะยังรู้สึกขัดแย้งอยู่นิดหน่อย เจ้าของธุรกิจพันล้านอย่างผม กินข้าวมื้อนึงไม่ต่ำกว่าหลักพัน จ่ายเงินเดือนมือซ้ายมือขวาเป็นตัวเลขกว่าหกหลัก เปลี่ยนรถเป็นว่าเล่น แต่เธอกลับให้ผมมาเป็นลูกจ้างรายวัน แถมใจดีมีที่พักให้ น่าตลกชะมัด แต่ก็เอาเถอะ! เพื่อให้ได้เห็นหน้าเธอทุกวัน ผมควรรู้สึกดีใจและตอบตกลงข้อเสนอดีดีจากเธอทันทีถึงจะถูก

"ว่าไง ตกลงไหม"

"ตกลง"

"แล้วนายชื่ออะไร"

"ภูผา เฮียภูผา" ผมให้สิทธิ์เธอในการเรียกชื่อผมแบบนี้ คำนำหน้าแบบนี้จะมีแค่เธอเท่านั้นที่เรียกได้

กว่ามาม่าผัดจานนี้จะหมด ผมได้ใช้เวลาไปนานกว่าครึ่งชั่วโมง เพราะต้องคอยคิดตอบคำถามที่เจ้านายคนใหม่สรรหามาถาม แต่ก็ไม่ผิดที่เธอจะถามให้หายสงสัย ไม่ผิดที่นายจ้างจะสัมภาษณ์พนักงานใหม่อย่างผม เพียงแต่ติดตรงที่บางคำถาม ผมอาจจะยังไม่มีคำตอบที่ชัดเจนให้เธอได้ในตอนนี้ และบางคำตอบ ผมก็ไม่สามารถบอกความจริงกับเธอได้เช่นกัน จำเป็นต้องปล่อยเลยตามเลยตามที่เธอเข้าใจไปก่อน เพราะถ้าเธอรู้ว่าผมเป็นใคร ไม่แน่ว่าเธออาจจะกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ผมแบบนี้ก็ได้

"ว่าแต่ นายมีมอเตอร์ไซค์ใช่มั้ย"

"มี"

"นอนห้องนี้ไปก่อนนะ" ห้องพักขนาดไม่ใหญ่มากของเธอที่อยู่ชั้นสอง​ กลายมาเป็นห้องพักชั่วคราวให้ลูกจ้างอย่างผม​ เป็นห้องสีขาวสะอาดตา​ ตกแต่งแบบง่ายๆ​ มีเพียงเตียงขนาดสามฟุตครึ่งพอดีตัวของเธอกับตู้เสื้อผ้าบานเลื่อนหลังเล็กให้พอมีชุดเปลี่ยนเวลาที่เธออยู่ทำขนมจนดึกและไม่อยากขับรถกลับคอนโด​ แน่นอนว่าหลังจากนี้​ เธอจะมีผมเป็นคนขับรถรับส่ง​ในทุกวัน​ เหมารวมอยู่ในค่าแรงรายวัน​หกร้อยบาทนั่นแหละ

"น้องมินิน" 

"หืม"

"ขอบคุณครับ"