ตอนที่ 1 พรหมลิขิต

ทิวเขาเขียวขจีทอดตัวสลับซับซ้อนสุดลูกหูลูกตา มวลอากาศยามเย็นอบอวลด้วยกลิ่นอายโอโซนบริสุทธิ์ ชวนให้สูดหายใจเข้าลึกจนชุ่มปอด สองข้างทางขนาบไปด้วยดอกไม้เมืองหนาวนานาพันธุ์ที่กำลังอวดสีสันสดใสล้อแสงตะวันรอน

หญิงสาวตัดสินใจขับรถฝ่าความห่างไกลมาที่นี่ เพียงเพราะคำขอร้องจากมารดาที่ขอร้องให้เธอมาช่วยงาน หลังจากที่เธอเพิ่งเรียนจบกลับมาจากเมืองนอกได้ไม่นาน นัยน์ตากลมโตคู่สวยฉายแววกังวล พลางนึกคาดโทษระบบจีพีเอสเฮงซวยที่พาเธอหลงทางอ้อมป่าอ้อมเขาอยู่เกือบทั้งวัน จนสภาพของเธอตอนนี้ไม่ได้พร้อมลุยเอาเสียเลย มินิเดรสสายเดี่ยวสีแดงสดตัวสั้นที่จงใจใส่มาเพื่อจะเช็คอินคาเฟ่เก๋ ๆ ในตัวเมือง กลายเป็นสิ่งแปลกปลอมท่ามกลางป่าเขาไปโดยปริยาย

เท้าเรียวชะลอความเร็วรถลงเมื่อสายตาสะดุดเข้ากับรั้วไม้ที่ทอดยาวเลียบแนวถนน เบื้องหน้าคือซุ้มป้ายไม้แกะสลักอย่างประณีต ถูกโอบล้อมด้วยไม้ดอกเมืองหนาวที่กำลังออกดอกสะพรั่ง สายตาของเธออ่านอักษรที่สลักไว้ได้ว่า ไร่ภูตะวัน ดวงตากลมโตประกายวับพลางคิดในใจว่าเธอมาถูกทางแล้ว

ในขณะที่รถของเธอเคลื่อนมาจอดสนิทอยู่หน้าประตูทางเข้าไร่ เงาร่างสูงใหญ่บนหลังม้าก็ควบทะยานเข้ามาขนาบข้าง แสงสีทองของอาทิตย์อัสดงสาดพาดผ่านกรอบหน้าคมเด่นชัด ผิวสีน้ำตาลคร้ามแดด จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากหยักได้รูปดูหล่อเหลาสมชายชาตรี

หวันยิหวาตาพร่าเลือนยามสบเข้ากับความหล่อเหลาไร้ที่ติของบุรุษตรงหน้า แต่นัยน์ตาคมกริบดุดันคู่นั้นกลับไม่ได้มองเธออย่างเป็นมิตรเลยสักนิด มันทั้งเย็นชาและแผ่รังสีความดิบเถื่อนออกมาจากเรือนกายกำยำ จนหัวใจดวงน้อยสั่นสะท้านด้วยความหวาดหวั่นผสมปนเปไปกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นริ้วเข้ามาในอก

หญิงสาวลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ อดไม่ได้ที่จะกวาดสายตามองสำรวจความเพอร์เฟกต์ของเขา กล้ามเนื้อแน่นตึงล่ำสันที่โผล่พ้นคอเสื้อเชิ้ตเนื้อดีซึ่งปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างหมิ่นเหม่ และท่วงท่าการบังคับม้าที่ดูทรงพลัง รูปลักษณ์ของเขาทำให้เธอนึกถึงคาวบอยในภาพยนตร์ไม่มีผิด

เธอพยายามข่มความประหม่าที่แล่นริ้วขึ้นมาจนใบหน้าร้อนผ่าว พลางเอื้อมมืออันสั่นเทากดลดกระจกรถลงเพื่อเอ่ยปากถาม

“สวัสดีค่ะ นี่ทางเข้าไร่ภูตะวันใช่มั้ยคะ” หวันยิหวาเอ่ยถาม เสียงหวานสั่นพร่าเล็กน้อย

“ครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจตอบกลับมาสั้น ๆ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าหวานของเธอผ่านกระจกรถอย่างจาบจ้วง

“ขับเข้าไปอีกไกลมั้ยคะ กว่าจะถึงที่พัก” หญิงสาวถามพลางขยับแว่นตาดำ

“ขอโทษนะครับคุณผู้หญิง... พอดีไร่ของเราปิดแล้ว” ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูร้ายกาจและเซ็กซี่ในเวลาเดียวกัน ก่อนจะขยับม้ามาขวางทางไม่ให้รถของเธอเข้าไป

“อ๋อ!!... ฉันเป็นแขกของพ่อเลี้ยงค่ะ แล้วก็เชิญเอาม้าของคุณหลีกทางฉันด้วย” หญิงสาวชะโงกหน้าออกมาบอกอย่างขัดใจ

เขาเอี้ยวตัวลงมาจากหลังม้าตัวใหญ่ และก้าวเข้ามาหยุดอยู่ที่ข้างประตูรถของเธอ ใบหน้าคมอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ

“ผมบอกว่าไร่ปิดแล้ว คุณหูตึงรึยังไง”

“นี่นาย!!! กล้าพูดจาแบบนี้กับฉันงั้นเหรอ”

“แล้วคุณยิ่งใหญ่มาจากไหนไม่ทราบ”

“แต่ฉันเป็นแขกของเจ้าของไร่” หวันยิหวาเริ่มมีน้ำเสียงตระหนก ผสมปนเปไปกับความโกรธที่ถูกกวนประสาท

“คุณจะเป็นใครก็ช่าง ผมไม่อนุญาตให้คุณเข้าไป”

“แต่ฉันมีธุระด่วนจริง ๆ ถ้าไม่เชื่อก็โทรไปถามเจ้าของไร่ได้เลย”

“แล้วคุณเป็นอะไรกับเจ้าของไร่ไม่ทราบ”

“ฉันเป็นลูกสาว”

ชายหนุ่มหรี่ตาลง มองดวงตากลมโตคู่สวยที่ส่องประกายสู้สายตาเขาอย่างพิจารณา หัวใจของเขากระตุกวูบด้วยความรู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาด แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอแววตาคู่หวานนี้ที่ไหน เขาก้มลงมาเกาะรถน้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหูเล็ก

“คุณชื่ออะไร”

“ธุระอะไรของนาย ทำไมฉันต้องบอกด้วย!” เธอตวาดแหว เชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี ทั้งที่หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

“ก็ถ้าคุณไม่บอก... ผมก็ไม่ให้คุณเข้าไป” ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบกวาดมองหน้าอกอวบขาวผ่องที่โผล่พ้นออกมาอย่างจาบจ้วง

“ยิหวา... ฉันชื่อหวันยิหวา! แม่ฉันชื่อดวงใจ เป็นภรรยาของพ่อเลี้ยงแสนคำ... เจ้าของไร่ที่นี่! รู้ไว้ซะ” เสียงหวานกระแทกเสียงใส่หน้าเขาอย่างเหลืออด

คำประกาศนั้นทำให้คิ้วเข้มขมวดมุ่น ชายหนุ่มนิ่งไปอึดใจ สายตาที่เคยมองอย่างยั่วยวนกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเคลือบแคลงระคนดุดัน เขาก้มลงมาจนชิดแก้มเนียน คล้ายจะจับผิด

“แต่น้าดวงใจไม่เคยบอกนะ... ว่ามีลูกสาว”

“มี! ถ้านายไม่เชื่อ... ก็โทรไปถามดูสิ!” หญิงสาวโต้กลับทันควัน

ชายหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่แฝงความพยศ ก่อนจะหัวเราะในลำคอ

“โอเค... ผมจะให้คุณเข้าไปก็ได้ แต่ไม่ใช่เพราะว่าผมเชื่อคุณหรอกนะ แล้วคุณก็ต้องนั่งม้าไปกับผมเท่านั้น”

“อ้าว!... แล้วรถฉันล่ะ!” หวันยิหวาเบิกตากว้าง

“ก็จอดทิ้งไว้ตรงนี้แหละ” เขาตอบหน้าตาย ราวกับมันเป็นเรื่องเล็กน้อย

“ไม่ได้! ถ้ารถฉันหายขึ้นมาจะทำยังไง!”

“ผมรับประกัน... ว่ารถของคุณจะไม่มีทางหายในเขตไร่ของผมแน่นอน” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“แล้วถ้ารถฉันหายขึ้นมา... น้ำหน้าอย่างนายมีปัญญาชดใช้รึไงห้ะ!” เธอพ่นคำประชดประชันออกไปทันที ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ

“งั้นก็เลือกเอา ว่าจะอยู่เฝ้ารถที่นี่แล้วรอไร่เปิดพรุ่งนี้ หรือจะนั่งม้าไปกับผม”

คำพูดตัดรอนกวนอารมณ์นั้นทำให้หวันยิหวาลอบสูดหายใจลึก นึกฉุนอยู่ในใจ มองไปรอบ ๆ ฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีอับแสงลงทุกที ขืนอยู่ตรงนี้คนเดียวเธอคงกลัวจนบ้าแน่

“งั้นขอขับรถเข้าไปจอดด้านในได้มั้ย ฉันเป็นห่วงรถ”

“เสียใจด้วยครับ ผมคงให้คุณทำแบบนั้นไม่ได้” เขาตอบ สายตาคมดุกวาดมองริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อของเธอ จนหวันยิหวารู้สึกวูบวาบขอบตาร้อนผ่าว

“นายคงเป็นคนงานที่ไร่นี้สินะ”