บทที่ 4

กระจกรถสะท้อนเงาสองร่างที่ทาบทับกัน เหลือช่องว่างเพียงแค่นิ้วเดียว

เฉิงเฟิงเหยียนกดร่างเฉินชิงชิงลงกับเบาะคนขับ ปลายนิ้วลูบไล้หน้าผากเธอเบา ๆ “เมื่อกี้เจ็บไหม”

เฉินชิงชิงเงยหน้าขึ้นประกบริมฝีปากเขา แววตาฉายรอยยิ้มเอาใจ

“ไม่เจ็บหรอกค่ะ ฉันไม่ควรเข้ามารบกวนพี่กับพี่สะใภ้เอง สมควรโดนแล้ว”

เฉิงเฟิงเหยียนขมวดคิ้ว ก้มลงขบแก้มเธอไม่เบาไม่แรงนัก

“อย่าพูดเหลวไหลน่า เธอกับเขาเป็นที่รักของพี่ทั้งนั้นแหละ”

เขาบีบเอวเธอ น้ำเสียงติดจะหยอกเย้าแบบแบดบอย “ยังปากดีได้อีกนะ สงสัยจะโดนไม่พอ”

สิ้นเสียง เขาก็ใช้มือข้างหนึ่งรวบเอวเธอไว้ อีกข้างเชยคางขึ้น แล้วจูบลงไปอย่างรุนแรง

เฉินชิงชิงดิ้นขัดขืนเล็กน้อยแล้วผลักเขาออก น้ำเสียงเจือความน้อยใจ “นี่รถที่พี่ให้เขานะคะ ฉันไม่อยากทำตรงนี้...”

“อีกอย่างพี่ถังจินยังรอพี่อยู่ที่ห้องพัก พี่บอกว่าสองสามนาทีจะกลับไปนี่คะ”

เฉิงเฟิงเหยียนรวบข้อมือเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียว มืออีกข้างไล้ไปตามส่วนเว้าโค้งของเอวลงไปด้านล่าง น้ำเสียงแหบพร่าทุ้มต่ำ “เวลานี้ยังจะห่วงคนอื่นอีก จัดการเธอคนเดียวไม่กี่นาทีก็พอแล้ว”

ไม่นานนัก เสียงหอบหายใจของเฉินชิงชิงก็เริ่มกระเส่า สองแขนโอบไหล่เขาอย่างอ่อนระทวย

เสียงอันคลุมเครือเหล่านั้นลอยมาตามลม ถังจินยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับที่ เลือดในกายเย็นเฉียบ ขาอ่อนแรงจนเกือบทรุดลงกับพื้น หัวใจเหมือนถูกเจาะเป็นรูโหว่สด ๆ ความเจ็บปวดทำเอาหน้ามืดตาลาย

จู่ ๆ เธอก็นึกถึงวันที่ก่อตั้งสโมสร เฉิงเฟิงเหยียนทำตัวเหมือนเด็กที่รอคำชมเพื่อแลกกับลูกอม แต่ตอนนั้นเธอตื่นเต้นเกินไปจนเอาแต่ร้องไห้พูดอะไรไม่ออก

เขาเลยอุ้มเธอเข้าไปที่เบาะหลังรถแข่ง ลมหายใจร้อนผ่าวขณะดึงทึ้งเสื้อผ้าเธอ แม้เธอจะหวั่นไหวอย่างหนัก แต่ก็ยังกัดฟันผลักเขาออกไป

“เฟิงเหยียน การแข่งรถคือความฝันสูงสุดของฉัน ฉันอยากให้มันบริสุทธิ์ที่สุด”

วินาทีนั้นเฉิงเฟิงเหยียนชะงักไป เธอนึกว่าเขาจะโกรธ แต่เขากลับจัดเสื้อผ้าของทั้งคู่ให้เรียบร้อย นั่งตัวตรงชูสามนิ้ว แววตาเป็นประกายเจิดจ้า

“ผมขอสาบาน ต่อไปนี้สิ่งนี้จะเป็นความฝันของผมเช่นกัน ทุกภพทุกชาติ ผมจะเคารพต่อการแข่งรถ และจะไม่มีวันทำเรื่องอย่างว่าในรถ...”

คำพูดท้ายประโยคเขากระซิบที่ข้างหูเธอด้วยลมหายใจแผ่วเบา แต่กลับทำให้หน้าเธอร้อนผ่าวดั่งไฟลวก

เพราะคำสัญญาประโยคนั้น ทำให้เธอปักใจว่าชาตินี้ต้องเป็นเขาเท่านั้น

แต่ตอนนี้ เขากำลังอยู่กับผู้หญิงอื่นในรถแข่งของเธอ เหยียบย่ำสิ่งที่เธอหวงแหนที่สุดจนป่นปี้

ถังจินเจ็บปวดจนยืนไม่อยู่ กุญแจรถในมือร่วง ‘เคร้ง’ ลงพื้น เธอได้สติขึ้นมาทันที อยากจะหันหลังวิ่งหนี แต่กลับพบว่าคนในรถไม่ได้รับรู้ถึงความเคลื่อนไหวภายนอกเลย

เธอฝืนยิ้มที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ กัดข้อนิ้วตัวเองแน่น กลั้นเสียงสะอื้นไห้ไว้ในลำคอ

ฝนเริ่มตกลงมาในตอนนั้นเอง ช่องว่างของกระจกรถเลื่อนปิดลงดัง ‘คลิก’

ถังจินมองรถที่ยังคงสั่นไหวเบา ๆ เป็นครั้งสุดท้าย ก้มลงเก็บกุญแจ แล้วหันหลังโยนมันทิ้งลงท่อระบายน้ำข้างทาง

เฉินชิงชิงที่อยู่เบาะหลังเงยหน้าขึ้นพอดี มองผ่านกระจกมองหลังเห็นแผ่นหลังของเธอที่เดินจากไป มุมปากยกยิ้มอย่างผู้ชนะ

ฝนไล่ช้างมาเร็วไปเร็ว

ตอนที่เฉิงเฟิงเหยียนผลักประตูห้องพักเข้ามา ถังจินยังคงนั่งอยู่ในท่าเดิมเหมือนเมื่อครู่

เขาถอนหายใจโล่งอก ขยับปกเสื้อเล็กน้อยแล้วนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าเธอ “อาจิน กลับบ้านกันเถอะ”

จังหวะที่ถังจินก้มหน้าลง สายตาก็เหลือบไปเห็นรอยแดงสดใหม่ที่ข้างคอเขาพอดี

ที่น่าแปลกคือ ในใจกลับไม่รู้สึกอะไรอีกเลย

เธอไม่ยอมให้เขาแบก แต่พยุงตัวเกาะผนังเดินกะเผลกไปที่รถเอง ทว่าพอดึงประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับเปิดออก กลับเห็นเฉินชิงชิงนั่งอยู่ที่เบาะคนขับ

เฉิงเฟิงเหยียนรีบตามมาอธิบาย “ชิงชิงลงสมัครแข่งรายการเล็ก ๆ ไว้ ระยะทางช่วงนี้ให้เธอลองฝึกมือหน่อย คุณช่วยแนะนำเธอหน่อยได้ไหมอาจิน”

ถังจินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า

ต่อให้เธอจะเกลียดเฉินชิงชิงแค่ไหน แต่เธอก็ให้เกียรติทุกคนที่รักการแข่งรถจากใจจริง

แต่ถ้าเธอรู้ก่อนว่า เฉินชิงชิงไม่มีแม้แต่ใบขับขี่เกรด E ขั้นพื้นฐาน ให้ตายยังไงเธอก็ไม่มีวันเปิดประตูรถบานนี้เด็ดขาด

ทันทีที่รถพุ่งออกไปแบบส่ายไปส่ายมา หัวใจของถังจินก็เต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก เธอยื่นมือไปแย่งพวงมาลัย แต่กลับถูกเฉินชิงชิงผลักออกอย่างแรง

“ถ้าไม่อยากตายก็ปล่อยมือเดี๋ยวนี้” ถังจินตาแดงก่ำตะโกนเตือน

แต่เฉินชิงชิงกลับไม่ยอมปล่อยมือแม้แต่น้อย เท้าเหยียบคันเร่งจนมิด

เสียงดังสนั่นหวั่นไหวปะทะเข้ามาพร้อมกับเสียงตะโกนของเฉิงเฟิงเหยียน

“อาจิน!”