บทที่6

ผมไม่ลืมที่จะพาเธอไปเดินซื้อกระโปรงนักศึกษาตัวใหม่ซึ่งตอนแรกเธอก็งอแงไม่ยอมอยากใส่แค่ที่มีเพราะอีกไม่กี่เดือนก็จะถึงปีสุดท้ายของเธอแล้ว แต่ผมก็ยังดื้อที่จะพาเธอไปให้ได้ทำเธอหน้างอปากเชิดแอบงอนกับความเอาแต่ใจของผม ไม่เป็นไรเกิดมาผมก็ยังไม่เคยลองง้อผู้หญิงคนไหนมาก่อนเหมือนกัน น้องลลิลจะเป็นคนแรกที่ผมยอมเธอ

"หนูใส่ไซต์อะไรคะ"

"..."

"อ๊ะ"

"เอวประมาณยี่สิบสอง"

"ไซต์เอสครับ ความยาวประมาณนี้"

"ห้าตัวครับ"

"..."

เพราะเธอไม่ยอมพูดกับผม ทำให้ผมต้องวัดขนาดเอาเองโดยการโอบเอวเธอมายืนด้านหน้าผมใช้สองมือหนาจับเข้าที่เอวเธอเพื่อวัดขนาดเอื้อมมือข้างหนึ่งไปหยิบกระโปรงตัวอย่างที่แขวนไว้มาทาบที่ตัวเธอเพื่อวัดความยาวโดยที่แขนอีกข้างยังไม่ปล่อยจากการโอบกอดเธอที่ยืนแก้มแดงเป็นลูกตำลึงแต่ยังคงบึ้งตึงใส่ผมอยู่ทำผมอดอมยิ้มอย่างเอ็นดูเธอไม่ได้ เหมือนว่าผมจะเจอเด็กดื้อซะแล้วสิ

ฟอด

"พี่นาวา!"

"ครับผม"

หลังจากได้ของครบเรียบร้อยผมก็จูงมือเด็กดื้อที่พึ่งเพิ่มข้อหาให้ผมอีกหนึ่งข้อเพราะการกระทำอันอุกอาจของผมที่ก้มลงไปหอมแก้มเธอท่ามกลางสายตาพนักงานในร้านที่พากันมองยิ้มกรุ่มกริ่มมาที่เราสองคนจนเธอหันมาถลึงตากลมโตเหมือนน่ากลัวใส่ผม  แล้วผมก็พาเธอไปซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตต่อเพราะอยากจะทำสเต็กง่ายๆ ให้เธอลองชิมฝีมือผมเย็นนี้และเพื่อง้อเด็กน้อยของผมด้วยที่ผมเอาแต่ใจกับเธอไปนิดหน่อย ซึ่งเธอก็ยอมมากับผมแต่โดยดีคอยช่วยเลือกผักสำหรับทำสลัดและเนื้อสเต็กแบบที่เธออยากกินมีผมคอยเข็นรถเข็นเดินตามหลังแอบมองสาวร่างบางตรงหน้าพูดเจื้อนแจ้วด้วยสายตาหลงไหล มันเป็นช่วงเวลาที่ผมคิดว่าไม่น่าจะได้ใช้กับใครแต่ได้มาใช้กับเธอ

"พี่นาวาชอบทานเนื้อแบบไหนคะ"

"คะ"

"ชอบเนื้อสันหรือทีโบนคะ"

"เนื้อสันค่ะ"

"ผักสลัดแค่นี้พอมั้ยคะหรือจะไปตักตรงบาร์ดี"

"ลลิลว่ามีให้เลือกเยอะกว่า"

"ก็ได้ค่ะ"

"งั้นเดี๋ยวลลิลเอาอันนี้ไปเก็บก่อนค่ะ"

"หนูเอาขนมขบเคี้ยวด้วยมั้ย"

"ไว้กินตอนดูหนังกัน"

"ลลิลเอาห่อสีเหลืองค่ะ"

แล้วผมก็พาเธอไปยังรถสปอร์ตหรูที่จอดไว้ที่โซนซุปเปอร์คาร์ของห้างขับตรงไปยังคอนโดของผมกับเธอทันทีแถมยังมัดมือชกพาเธอขึ้นมาห้องของผมเลยไม่ต้องแวะห้องเธอเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เสียเวลา เพราะผมให้คนนำเสื้อผ้าที่ร้านสำหรับเธอมาไว้ในห้องแต่งตัวผมเรียบร้อยแล้วซึ่งเธอก็งอแงไม่ยอมเปลี่ยนเพราะกลัวว่าจะเป็นของคนอื่นหรือแฟนของผมทำผมต้องงัดหลักฐานขึ้นมายืนยันว่าไม่มีแฟนและเอาสลิปโอนเงินค่าเสื้อผ้าของเธอเมื่อเช้าให้เธอดูทำเธอตาค้างอ้าปากกว้างไม่ห่วงสวยเพราะตกใจกับตัวเลขที่เห็นผมเลยอาศัยจังหวะที่เธอช๊อกอยู่นี้ก้มลงไปอุ้มเธอที่นั่งอยู่ที่โซฟาด้วยท่าเจ้าสาวพาไปส่งที่วอคอินโครเซทให้เธอได้ใช้เวลาส่วนตัวได้ตามสบาย และปลีกตัวมาเตรียมของในครัวรอเธอ

"ลลิลช่วยมั้ยคะ"

"หนูหายงอนพี่แล้วหรอ"

"ลลิลไม่ได้งอนสักหน่อย"

"ไม่งอนก็ไม่งอนค่ะ"

"ไหน ใส่ได้พอดีมั้ย"

"พอดีเลยค่ะ"

"ขอบคุณนะคะ"

"ขอบคุณแค่นี้เอง?"

"..."

จุ๊บ

แล้วเขาก็ยื่นหน้าหล่อหล่อมามองฉันใกล้ใกล้เอียงหน้าเล็กน้อยทำแก้มป่องข้างหนึ่งเหมือนรออะไรบางอย่าง มาถึงขนาดนี้แล้วฉันเลยทำใจกล้าใช้ปากเล็กเล็กจุ๊บเข้าไปที่แก้มสากกลมกลมหนึ่งทีเป็นการขอบคุณเขาอีกหนึ่งครั้ง ก่อนจะรีบเฉไฉแทรกตัวเข้าไปในแขนแกร่งที่กำลังเตรียมเนื้อสำหรับหมักเครื่องเทศมีฉันทำหน้าที่โรยเกลือสีชมพูกับพริกไทยดำตามที่เขาบอกอย่างเคร่งครัด เนื้อสเต็กจานนี้ต้องอร่อยมากแน่แน่เพราะเราสองคนช่วยกันทำ ระหว่างรอเวลาให้เนื้อเข้าที่ เราสองคนก็พากันมานั่งรอที่โซฟาตรงห้องนั่งเล่นมีเขานั่งเช็คอีเมล์ในไอแพดอยู่โดยที่แขนข้างหนึ่งยังคงโอบกอดเอวบางของฉันเอาไว้ให้เข้าหาตัวเขาจนฉันเกือบจะได้นั่งเกยตักแกร่งส่วนฉันก็นั่งอ่านการ์ตูนรอเพราะกลัวว่าถ้าดูรายการโปรดในยูทูปจะทำเสียงรบกวนเขา โชคดีที่พรุ่งนี้ฉันมีเรียนบ่ายเลยไม่เป็นห่วงเรื่องเวลามากแต่คงไม่อยู่จนดึกเพราะไม่อยากรบกวนเวลาพักผ่อนของพี่เขา

พอนาฬิกาที่เราตั้งเวลาไว้ส่งเสียงเตือนว่าเนื้อใช้ได้แล้วพี่เขาก็รีบลุกขึ้นเดินไปเปิดเตาไฟฟ้าเหยาะน้ำมันมะกอกลงกระทะเล็กน้อยรอกระทะร้อนแล้วนำเนื้อสเต็กลงไปย่างทันที ส่วนฉันก็ช่วยเตรียมตักสลัดแบ่งลงจานสองใบสำหรับเราสองคน แล้วพากันมานั่งกินที่หน้าทีวีเพราะพี่นาวาอยากดูหนังที่เข้าใหม่ด้วย ระหว่างที่พี่เขาเปิดหนังในจอยักษ์ฉันก็นั่งหั่นเนื้อสเต็กเป็นชิ้นลูกเต๋า และคอยใช้ส้อมจิ้มป้อนใส่ปากพี่เขาอย่างเอาใจสลับกับป้อนเข้าปากฉันจนหมดจาน

"หืม อร่อยมากมากเลยค่ะพี่นาวา"

"ฉ่ำมาก"

"ดีใจจังที่หนูชอบ"

"เหมือนไปทานที่ร้านดังดังเลยนะคะ"

"งั้นถ้าวันหลังหนูอยากทานบอกพี่นะ"

"พี่ทำให้หนูได้ทุกวันเลย"

 

 

#อ่านเพลินๆ อินไปกับความน่ารักของพี่นาวาและน้องลลิลกันนะคะ