เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่2 เพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน
วันที่เผยแพร่:
2026-09-18 22:45:39ตอนที่2 เพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน
กะทินอนหงายอยู่บนเตียง แสงไฟสีอุ่นจากโคมข้างหัวเตียงส่องเพดานเป็นเงาจาง ๆ เธอพลิกตัวไปมาเหมือนคนที่หาตำแหน่งสบายไม่ได้ ทั้งที่ร่างกายไม่ได้เจ็บป่วยอะไรเลย แต่หัวใจกลับกระสับกระส่ายจนแทบไม่เป็นสุข โทรศัพท์วางอยู่ข้างหมอน หน้าจอมืดสนิท เหมือนวัตถุไร้ความหมายชิ้นหนึ่ง แต่เธอกลับเหลือบมองมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า เวลากว่าห้าทุ่มแล้ว เสียงรอบตัวเงียบงันเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นดังอยู่ในอก ความคิดนั้นวนซ้ำไม่รู้จบเขาจะกลับหรือยัง? เขาอยู่กับใคร? เขา… จะอยู่กับผู้หญิงคนนั้นไหม? กะทิหลับตาลง พยายามห้ามตัวเองไม่ให้คิด แต่ยิ่งห้าม ความกังวลก็ยิ่งไหลทะลักออกมาเหมือนน้ำที่กั้นไม่อยู่ ‘โทรดีไหมนะ…’ คำถามนั้นดังขึ้นในหัวอีกครั้ง ดังจนเธอแทบจะได้ยินเสียงตัวเอง ถ้าโทรไป…เขาจะรำคาญไหมหรือเธอกำลังทำตัวน่ารำคาญเกินไปตั้งแต่แรก มือเล็กกำผ้าห่มแน่นหัวใจเจ็บจี๊ดขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุเธอไม่อยากเป็นคนงี่เง่าไม่อยากเป็นเด็กผู้หญิงที่ตามตื๊อจนอีกฝ่ายอึดอัด แต่ความเงียบของคืนนี้มันทำให้เธอกลัว กลัวว่า…เขาจะอยู่กับผู้หญิงคนอื่น กลัวว่า…ภาพที่เธอเห็นตอนกลางวันจะไม่ใช่แค่ภาพผ่านตา กะทิลืมตาขึ้นอีกครั้ง มือสั่นนิด ๆ ตอนเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ หน้าจอสว่างขึ้นรายชื่อผู้ติดต่อเรียงอยู่ตรงหน้า ชื่อหนึ่ง… ถูกติดดาวเอาไว้บนสุด นิ้วโป้งของเธอลังเลอยู่นานหัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ถึงจังหวะที่ไม่เป็นปกติ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก็กดโทรออก แล้วเสียงสัญญาณก็ดังขึ้นในหู ตึ้ด… ตึ้ด… ทุกวินาทีที่รอเหมือนยาวนานผิดปกติ หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก แล้วสักพักปลายสายกดรับ “ฮัลโหล” เสียงนั้น…ไม่ใช่เสียงของเขา!! หัวใจของกะทิร่วงวูบลงไปอยู่ตรงตาตุ่ม เหมือนถูกดึงอากาศออกจากปอดในเสี้ยววินาที เสียงผู้หญิงที่ฟังดูนุ่มและเป็นกันเอง มือที่ถือโทรศัพท์สั่นจนเธอต้องเอามืออีกข้างมากำไว้แน่น ริมฝีปากซีดเผือดดวงตาร้อนผ่าวขึ้นมาในทันที เธอเงียบไปพยายามกลั้นลมหายใจ พยายามไม่ให้ปลายสายได้ยินเสียงสั่นนั้น “คะ…” เสียงเธอเบาจนแทบไม่ได้ยิน “คือว่า… เจ้าของโทรศัพท์...” ยังพูดไม่ทันจบ เสียงปลายสายก็เอ่ยขึ้นมาเสียก่อน “น่านน้ำอาบน้ำอยู่ค่ะ” !! คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดลึกลงกลางอกโดยไม่ปรานี กะทิเงียบไป ลำคอจุกแน่น เสียงสะอื้นดันขึ้นมาอย่างไม่ขออนุญาต เธอพยายามกลืนมันกลับลงไป พยายามไม่ร้อง พยายามไม่แสดงอะไรออกไป “อ๋อ…” เธอพยายามทำเสียงให้ปกติที่สุด “ไม่มีอะไรค่ะ แค่จะโทรมาถามว่า… กลับห้องรึยัง” “อ๋อ ตอนนี้ก็อยู่ห้องน่านน้ำนะ” ปลายสายตอบกลับอย่างสบาย ๆ ประโยคนั้นทำให้สมองของเธอว่างเปล่าไปชั่วขณะ “...” อยู่… ห้องของน่านน้ำ? เขามีอีกห้องงั้นเหรอ? หรือว่า… ความคิดยังไม่ทันจะปะติดปะต่อความเจ็บก็ถาโถมเข้ามาแทน เหมือนมีมือมาบีบหัวใจเอาไว้แน่น แน่นจนหายใจไม่ออก “จะให้ไปเรียกเขาให้ไหมคะ?” กะทิอึ้งไปไม่รู้ควรตอบอะไรดี เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่ในที่ที่ไม่ควรอยู่ เหมือนคนที่เผลอเดินเข้าไปในโลกของคนอื่น “อะ อ่อ... ไม่เป็นไรค่ะ” เธอฝืนตอบ ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยแต่กลับแทงใจอย่างจัง “งั้นจะให้บอกไหมคะว่าใครโทรมา พอดีน่านไม่ได้เม้มชื่อไว้” ประโยคนั้น…คือฟางเส้นสุดท้าย น้ำตาที่กะทิพยายามกลั้นไว้ร่วงลงมาในทันที ภาพตรงหน้าเริ่มพร่า มือสั่นจนแทบจับโทรศัพท์ไม่อยู่เธอไม่ได้ตอบอะไรอีกก่อนจะกดวางสายไปในที่สุด เสียงตัดสายดังขึ้นทิ้งไว้เพียงความเงียบ กะทิปล่อยโทรศัพท์ตกลงบนที่นอน มือยกขึ้นปิดปาก เสียงสะอื้นหลุดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ หัวใจเจ็บ เจ็บจนเหมือนจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ เธอรู้สึกโง่ โง่ที่หวัง โง่ที่โทรไป โง่ที่คิดว่าตัวเองมีความหมายมากกว่านั้น และเธอก็เพิ่งเข้าใจอย่างชัดเจนว่าในโลกของเขาอาจไม่มีที่ว่างให้เธอตั้งแต่แรกแล้ว *** น่านน้ำเดินออกมาจากห้องนอนในเวลาต่อมา เสื้อยืดสีดำแนบกับแผ่นอกกว้าง กางเกงยีนสีซีดรับกับช่วงขายาวสมส่วน เส้นผมที่ยังหมาดน้ำทำให้ใบหน้าคมคายดูยิ่งเด่นขึ้น ดวงตาคมเข้มคู่นั้นนิ่งสงบ แต่แฝงบางอย่างที่อ่านไม่ออก แสงไฟในห้องนั่งเล่นสะท้อนแนวกรามคมชัด รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนเสียงหัวเราะของกลุ่มเพื่อนจะดังลั่นห้อง “ไอ้ห่า นึกว่าหายไปไหน” วายุเอ่ยทัก “ไปอาบน้ำชาตินึงเลยนะมึง” น่านน้ำเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างสบาย ๆ เอนหลังพาดพนัก มือข้างหนึ่งหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาโดยไม่ต้องมองแฮม เพื่อนผู้หญิงออกห้าวหน่อยที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ยื่นโทรศัพท์มาให้ “มีคนโทรเข้า แต่ไม่มีชื่อขึ้นว่ะ” น่านน้ำรับมา นิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอดูเบอร์ที่โชว์ว่าโทรเข้า ตัวเลขคุ้นตาเกินไป คุ้นจนหัวใจสะดุดวูบแต่ใบหน้าคมคายของเขายังคงนิ่ง ไม่มีอาการใด ๆ หลุดออกมา เขาวางโทรศัพท์ลงข้างตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ ห้องกว้างถูกยึดครองด้วยเสียงหัวเราะ วายุ จอมทัพสองเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่มัธยม แฮม ส้มส้ม เทมป์ วาตะ นั่งกระจายกันเต็มพื้นที่ “ห้องมึงนี่โคตรดีเลยว่ะ” วายุเอนหลังพิงโซฟา มองไปรอบ ๆ “ซื้อไว้ทำไมวะ! อยู่คนเดียว” “ห้องนั้นกูจะให้อิง” น่านน้ำตอบแบบไม่ต้องคิดนานจนทุกคนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองหน้ากัน “ให้น้องสาว?” วายุเลิกคิ้ว “อืม” เขาตอบสั้น ๆ “อิงโตแล้ว อยากให้มีพื้นที่ของตัวเอง” “พี่ชายดีเด่นแห่งปีนะมึงเนี่ย” จอมทัพหัวเราะเบา ๆ “แล้วทำไมมึงไม่ยกห้องนี้ไปเลยวะ! ห้องนี้แม่งโคตรดี” วายุเหลือบมองรอบห้องอีกครั้ง น่านน้ำยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดก่อนจะตอบเสียงเรียบ “ห้องนั้นพ่อกับแม่กูซื้อไว้ให้” “อ่อ... เออ” คำตอบสั้น ๆ แต่ชัดเจนของเขาทำให้วายุพยักหน้าเข้าใจ “แล้วมึงไม่หวงน้องสาวแล้วเหรอวะ ปกติมึงแม่งหวงจะตายชัก!” จอมทัพหันมามองเขาอย่างจับผิด “หวงดิ” น่านน้ำยกแก้วขึ้นเติมเหล้าให้ตัวเอง “แล้วทำไมถึงจะยกห้องให้” “ยังไม่ได้ยก” เขาตอบทันที “รอให้โตกว่านี้ก่อน” น้ำเสียงนั้นจริงจังจนไม่มีใครกล้าแซวต่อ ส้มส้มที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ เอ่ยขึ้นบ้าง “แล้ววันนี้ที่ไปผับ มีล่านี่ใคร? เห็นติดมาด้วย” คำถามนั้นทำให้บรรยากาศในวงเปลี่ยนไปนิดหนึ่งสายตาหลายคู่หันมาทางน่านน้ำ เขาเอียงคอมองแก้วเหล้าในมือ “รุ่นเดียวกัน” “แค่นั้น?” เทมป์ถาม “อืม” “แต่เขาดูอยากได้มึงนะเว้ย!” วาตะยิ้มเจ้าเล่ห์ “อยากได้เหี้ยอะไร! กูไม่ได้คิดอะไรกับมีล่า” น่านน้ำหัวเราะในลำคอเบา ๆ “งั้นไม่ได้คบ?” วายุถาม “ไม่... ไม่เคยมีอะไรด้วย” เขาพูดเรียงกันเหมือนตั้งใจตัดประเด็นไม่มีช่องให้ซักต่อ “เออ กูว่ามึงไม่ใช่คนคบมั่วอยู่แล้ว” จอมทัพพยักหน้า เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง บทสนทนาไหลไปเรื่อย ไปจนถึงเรื่องไร้สาระตามประสาเพื่อนผู้ชาย แต่ระหว่างนั้น… สายตาของน่านน้ำกลับเผลอมองไปที่โทรศัพท์ข้างตัวเป็นระยะ หน้าจอมืดสนิท หัวใจเขากลับหนักขึ้นโดยไม่รู้สาเหตุ เขาจำเบอร์นั้นได้ จำได้แม่น ถึงจะไม่ได้เม้มชื่อไว้ “ไอ้น่าน!” วายุเรียก “มึงเหม่ออะไรของมึงวะ!” “มึงจะเสียงดังทำเหี้ยอะไร!” น่านน้ำตอบกลับทันควันเขายกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอีกครั้ง รสขมแล่นผ่านลำคอแต่ไม่ขมเท่าความรู้สึกแปลก ๆ ในอก เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะส่ายหัวกับตัวเอง “กูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” น่านน้ำเดินหายเข้าไปในห้องนอน ประตูปิดลงเหลือเพียงเสียงหัวเราะของเพื่อนด้านนอก เขายืนอยู่หน้ากระจกมองเงาตัวเองที่สะท้อนกลับมา ชายหนุ่มในกระจกดูนิ่ง ดูเหมือนคนที่ไม่แคร์อะไร แต่น่านน้ำรู้ดีว่าในอกตัวเอง… ไม่ได้สงบนิ่งอย่างที่แสดงออกมา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ปลดล็อกหน้าจอเลื่อนดูสายที่พึ่งรับไป เบอร์เดิมยังคงอยู่ตรงนั้น นิ้วเรียวหยุดค้างหัวใจเต้นหนักขึ้นโดยไม่ตั้งใจ “โทรมาทำไมวะ…” เขาพึมพำกับตัวเอง คำถามนั้นไม่มีคำตอบเหมือนกับหลายอย่างในใจเขาตอนนี้ น่านน้ำกดล็อกหน้าจอเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงแล้วหันกลับออกไป
บทล่าสุด
ไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ) ตอนพิเศษ กาลเวลาพิสูจน์คน
ตอนพิเศษ กาลเวลาพิสูจน์คนหนึ่งปีผ่านไปหลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้นน่านน้ำหายดีเกือบสนิท แผลภายนอกจางลง เหลือเพียงรอยบาง ๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้า เขากลับไปเรียนได้ตามปกติ กลับมายืนเป็นรุ่นพี่ขาโหดที่ใคร ๆ ก็เกรงใจ เสียงดุๆ สีหน้าเรียบขรึม ท่าทางนิ่งเย็นเหมือนเดิมแต่ทั้งหมดนั้น…ใช้ได้กับทุกคนยกเว้นกะทิเพราะเวลาที่อยู่กับเธอ เขาแทบจะกลายเป็นแมวตัวใหญ่เชื่อง ๆ ตัวหนึ่ง ซุกเก่ง อ้อนเก่ง หวงเก่ง และคลั่งรักแบบไม่ปิดบังเช้าวันนี้ ลานคณะเต็มไปด้วยรุ่นน้องกว่าห้าสิบคนที่กำลังเข้าแถวรับคำสั่งจากรุ่นพี่ น่านน้ำยืนอยู่ด้านหน้า แขนไขว้หลัง สีหน้าดุ ๆ ตามมาตรฐานแต่ถ้ามองดี ๆ จะเห็นว่าแววตาเขาไม่ได้ดุเท่าไรนัก มันดูเว้าวอนเสียมากกว่า สายตาคมเหลือบมองไปยังแถวด้านข้างกะทินั่งหอบเหนื่อยอยู่ในแถว แขนกอดอกแน่น ใบหน้าหวานบูดสนิท โทษที่เธอขอลายเซ็น “น้ารหัส” ไม่ได้ ซึ่งน้ารหัสคนนั้นก็คือน่านน้ำที่ยืนทำหน้าดุอยู่ตรงนี้ซึ่งเขายังไม่ยอมเซ็นให้ วายุที่ยืนข้าง ๆ เหลือบมองเพื่อนแล้วหลุดหัวเราะ“ไอ้เหี้ย มึงทำหน้าจะร้องไห้แล้ว”“เขาเรียกว่ากรรมตามสนอง” จอมพลพ่นลมหัวเราะเบา ๆ“หุบปากไปเลย” น่านน้ำหงุดหงิดแ
ไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ) ตอนที่41 สองเรา...ตลอดไป THE END NC🔞💦
ตอนที่41 สองเรา...ตลอดไป THE END NC🔞💦บรรยากาศอบอุ่นของห้องนอนค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนละมุนที่ค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่วผิวกาย ไม่ใช่ความเร่งรีบ ไม่ใช่ความหุนหัน แต่เป็นแรงดึงดูดของความคิดถึงที่สะสมมาหลายวันจนล้นเกินอ้อมแขนเล็กของกะทิสอดกอดแผ่นหลังน่านน้ำแน่นขึ้นโดยไม่ต้องมีคำพูดใด ๆ เป็นคำตอบจากจูบแผ่วเบากลายเป็นลึกซึ้งขึ้นทีละนิด ริมฝีปากของเขาแนบสนิทกว่าเดิม ลมหายใจอุ่นพัวพันกันช้า ๆ เหมือนทั้งโลกหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงเต้นประสานกัน“อยากให้หยุดมั้ย…” เขาถามชิดริมฝีปาก น้ำเสียงต่ำพร่า กะทิยังหลับตาอยู่ มือกำเสื้อเขาแน่นขึ้นเล็กน้อย“ไม่รู้ค่ะ… แต่เค้าไม่อยากให้หยุด”คำตอบนั้นเหมือนประกายไฟเล็ก ๆ ที่ถูกเป่าลมเข้าไปน่านน้ำก้มลงจุมพิตซ้ำ ลึกขึ้นแต่ยังละมุน ปลายลมหายใจอุ่นไล้ผ่านพวงแก้มเธออย่างอ่อนโยน เขาไม่ได้เร่งจังหวะ แต่ปล่อยให้ความรู้สึกค่อย ๆ ไหลไปตามแรงคิดถึงที่สะสมไว้จากนั้นจูบก็ยาวนานขึ้นอีก ละมุนเหมือนคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่ง ครู่หนึ่งอ่อนโยน ครู่หนึ่งแน่นขึ้นตามแรงหัวใจ ความเจ้าเล่ห์ของเขาแฝงอยู่ในจังหวะที่ชี้นำอย่างไม่เร่งร้อน แต่ชัดเจนพอให้เธอเผลอตามไปโดยไม่รู้
ไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ) ตอนที่40 ยอมแพ้แค่เธอคนเดียว
ตอนที่40 ยอมแพ้แค่เธอคนเดียว“แล้วก่อนหน้านี้ คือแกล้งหลอกพี่ใช่ไหม”น้ำเสียงน่านน้ำยังเจือความขบขัน ดวงตาคมที่ตอนนี้ไม่ได้ปิดบังอะไรอีกแล้ว มองเธออย่างจับผิดปนเอ็นดู“หนูหลอกยังไง ยังไม่ได้ทำอะไรเลย” กะทิสะบัดหน้าเล็กน้อย“ยังไม่ได้ทำอะไร?” เขาเลิกคิ้ว “ก็หนูแก้ผ้าต่อหน้าพี่ รู้ไหม…ว่าหนูทำให้พี่แข็งไปทั้งตัว”“พี่น่าน!” เธอร้องเสียงหลง หน้าแดงจัดจนลามไปถึงใบหู “ใครใช้ให้แอบมองก่อนละ ก็พี่บอกว่ามองไม่เห็นนี่”“นั่นไง ยอมรับแล้วใช่ไหมว่าแกล้งแก้ผ้าต่อหน้าพี่” เขาแกล้งจับคำกะทิอ้าปากจะเถียง แต่คำพูดดันสะดุดอยู่ตรงริมฝีปาก เธอทั้งอายทั้งขำในเวลาเดียวกัน“ฮือ… ก็ใครมาแกล้งก่อนละ ถ้าไม่โกหกว่ามองไม่เห็น หนูก็ไม่ทำแบบนั้นหรอก”น่านน้ำหัวเราะเบาๆ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความพอใจความจริงแล้ว ตอนนั้นเขาแทบต้องกลั้นหายใจ กลั้นอาการทุกอย่างไม่ให้หลุดพิรุธ ทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนคิดว่าเธอคงได้ยิน เขาเอื้อมมือไปกอดเธอแน่นขึ้น ดึงร่างบางเข้ามาซบอก“ขอโทษที่โกหกนะครับ” เขากระซิบใกล้ขมับบาง แล้วกดจูบลงอย่างรักใคร่ “พี่แค่…อยากอยู่ใกล้หนูนานๆ”น้ำเสียงเขาอ่อนลงอย่างที่ไม่ค่อยมีใครได้ยินเขารักเธอเหลือเก
ไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ) ตอนที่39 จับพิรุธเด็กโกหก
ตอนที่39 จับพิรุธเด็กโกหกเวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้วตั้งแต่กะทิออกจากห้องไปคอนโดทั้งห้องเงียบผิดปกติน่านน้ำนอนแผ่หลาอยู่บนเตียง แขนพาดหน้าผาก สีหน้าเหมือนคนถูกโลกทั้งใบทอดทิ้ง ทั้งที่ความจริงแฟนเขาแค่ไปงานเลี้ยงคณะ“แค่ครึ่งชั่วโมงเอง…” เขาพึมพำกับตัวเอง “ทำไมแม่งนานขนาดนี้วะ”สุดท้ายความคิดถึงก็ชนะ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนหน้าจอเข้าแอปพลิเคชันหนึ่ง เช็กความเคลื่อนไหวในสตอรี่ เช็กว่ามีใครแท็กเธอบ้าง เช็กว่ามีผู้ชายหน้าไหนโผล่มาใกล้ๆ เธอหรือเปล่ารูปแรกที่เห็นคือภาพหมู่หน้าเวที รูปถัดมาคือเธอยืนยิ้มอยู่กลางกลุ่มเพื่อน เดรสสีขาวลายดอกเล็กๆ พริ้วเบาๆ ใต้แสงไฟสวยเกินไปแล้ว น่านน้ำกัดกรามเบาๆ“แต่งตัวสวยขนาดนี้ไปให้ใครดูวะ…”ยังไม่ทันจะไถหน้าจอต่อ เสียงออดหน้าประตูก็ดังขึ้นติ๊งต่องเขาหลับตา ถอนหายใจยาวอย่างเบื่อหน่ายพวกมันอีกแล้ว ถึงจะสบถในใจแบบนั้น แต่เจ้าตัวก็ลุกขึ้นไปเปิดประตูอยู่ดี ทันทีที่บิดลูกบิดเปิดออก“เฮ้ยย!! ไอ้คนตาบอดดดด!”เสียงโวยวายดังลั่นทางเดิน วายุผลักประตูเข้ามาก่อนใครเพื่อน เดินยิ้มกว้างอย่างคนไม่เกรงใจเจ้าของห้อง“ตอนนี้มึงหายตาบอดแล้วเนาะ?” เขาแซวเสียงกวน
ไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ) ตอนที่38 ชายตาบอดและผู้หญิงของเขา
ตอนที่38 ชายตาบอดและผู้หญิงของเขาสองอาทิตย์ผ่านไปกลิ่นยาฆ่าเชื้อจางลงจากความทรงจำ เหลือเพียงรอยแผลสีชมพูอ่อนที่หน้าอกของน่านน้ำ และผ้าพันแผลที่เล็กลงเรื่อยๆ ทุกวันอาการเขาดีขึ้นมากแล้ว หมอบอกว่าปอดฟื้นตัวได้ดี การหายใจเป็นปกติ แขนขาขยับได้คล่องกว่าเดิม ส่วนเรื่องการมองเห็น…ยังต้องติดตามอาการซึ่งแน่นอนว่า...คนไข้บางคนก็ “ติดตามอาการ” แบบมีเล่ห์เหลี่ยมนิดหน่อยตอนนี้กะทินั่งอยู่บนโซฟาในคอนโดตัวเอง กองหนังสือเรียนวางเต็มโต๊ะกลาง เธอกำลังง่วนกับการบ้านวิชาหนักที่ต้องส่งพรุ่งนี้และบนตักของเธอ มีศีรษะของแฟนหนุ่มวางหนุนอยู่น่านน้ำกำลังนอนตะแคง ซุกหน้าเข้ากับหน้าท้องแบนราบของเธอ เสื้อยืดตัวบางถูกเขาเลิกขึ้นสูงอย่างไม่เกรงใจ ก่อนจะมุดหน้าเข้าไปด้านใน“พี่น่าน!” กะทิสะดุ้ง “อยู่นิ่งๆ สิ ตัว!”“ไม่นิ่งตรงไหน” เสียงเขาอู้อี้อยู่ใต้เสื้อ “พี่แค่หาที่อุ่นๆ นอน”“ตัวอย่าขยับสิ เค้าเขียนไม่ถูกแล้วเนี่ย”เขาขยับยุกยิกอีกเล็กน้อย จงใจเอาจมูกไล้ผิวเธอเบาๆ แล้วสูดลมหายใจยาว“หอม…”“บ้า!” เธอเขินจนแก้มร้อน “อย่ามาดมแบบนี้นะ”“มองไม่เห็น ก็ต้องใช้จมูกแทนสิครับ” คำตอบหน้าตายทำเอากะทิพูดไม่ออกน้ำอิงเ
ไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ) ตอนที่37 โลกที่มืดมิด
ตอนที่37 โลกที่มืดมิดเช้าวันถัดมา กะทิฝืนตัวเองลุกจากเตียงทั้งที่แทบไม่ได้นอนเต็มอิ่ม ใบหน้าในกระจกซีดกว่าปกติ ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้สองคืนติดกัน ภายในเวลาเพียงสองวัน เธอดูซูบลงไปมากอย่างเห็นได้ชัดไม่ใช่ว่าเธออยากอดอาหารแต่มันกลืนไม่ลงต่างหากทุกครั้งที่พยายามตักข้าวเข้าปาก มันเหมือนมีก้อนอะไรสักอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ ต่อให้ฝืนกลืนลงไป มันก็เจ็บแปลบเหมือนกลืนเศษแก้ว น้ำเปล่าที่เคยดื่มง่ายๆ ก็ขมจนฝาดคอเธอรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังประท้วงความเจ็บปวดในใจกะทิขับรถมาถึงตึกคณะในช่วงสาย ลมเช้าอ่อนๆ พัดผ่านลานกว้าง นักศึกษากลุ่มเล็กๆ นั่งคุยกันตามม้าหินอ่อน เสียงหัวเราะบางๆ ดังเป็นระยะ ชีวิตคนอื่นยังคงปกติแต่ของเธอ…เหมือนโลกหยุดหมุนไปตั้งแต่คืนนั้นโดนัทกับอคินนั่งรออยู่ที่ม้าหินอ่อนตัวเดิม ทันทีที่ทั้งสองเห็นเธอ โดนัทก็ลุกพรวดขึ้นมาแทบจะทันที“ทิ! ทำไมเป็นแบบนี้!”กะทิพยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นบางเบาจนแทบมองไม่เห็น“เราไม่ได้เป็นไรนิ่…”“ไม่เป็นไรอะไรเล่า!” โดนัทเดินเข้ามาจับไหล่เธอ “ทิผอมลงไปเยอะมากเลยนะ”“เมื่อคืนได้นอนไหม” อคินเองก็ลุกขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใยกะทิส่ายหน้าเบาๆ“นิ
บางทีคุณอาจจะชอบ
BAD GUY ex-husband แหวนของดิน
Tiwa130.9K viewsวิศวะเสือร้ายพ่ายรักยัยเฉิ่มเนิร์ด
นิพานัน22.0K viewsอคิณ พี่ชายโคตรดุ | Brother Love
Chugar_Chup71.8K viewsBAD INTEREST เพื่อน (ขัดดอก)
Badstyle_29.7K viewsบันไดแห่งความปรารถนา
vvildlordz291 viewsซุปเปอร์สตาร์ CAIRO
เรนเดียร์ B-521.2K viewsเพื่อนสนิทติดเตียง
Re-match I รีแมทช์5.0K viewsพี่ว๊ากตัวร้ายยัยคู่หมั้นตัวแสบ
เพลงรัก191 views
