ตอนที่3 หนีหัวใจตัวเอง

ตอนที่3 หนีหัวใจตัวเอง

หลังเที่ยงคืนผ่านไป ห้องนั่งเล่นที่เคยอึกทึกค่อย ๆ เงียบลง เหลือเพียงแสงไฟสีส้มอ่อนกับเสียงหายใจหนัก ๆ ของคนที่เมาหลับกันคนละมุม

วายุฟุบคาโซฟา แขนห้อยลงกับพื้น แฮมนอนพาดอยู่ตรงพรม มือยังกำขวดเหล้าแน่น

ส้มส้มเอนหัวซบหมอนอิง เทมป์กับวาตะนอนพิงกันแบบไม่รู้เรื่องรู้ราว

กลิ่นเหล้าจาง ๆ คลุ้งไปทั่วห้อง

น่านน้ำเดินออกมาจากห้องนอนอีกครั้ง เสื้อยืดสีดำตัวเดิมแนบกับแผ่นอกกว้าง ใบหน้าคมคายยังคงนิ่ง แต่แววตาดูหม่นกว่าตอนก่อนหน้า เขามองภาพตรงหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

เขาเดินไปนั่งลงที่เดิมบนโซฟา ตำแหน่งที่แฮมเคยนั่งแต่ตอนนี้กลับว่างเปล่า แก้วเหล้ายังอยู่ตรงหน้า แต่ระดับน้ำแทบไม่ลดลงเลย

จอมทัพนั่งพิงพนักเก้าอี้ มือถือแก้วเหล้าไว้หลวม ๆ เขาไม่ได้เมามายเหมือนคนอื่น จอมทัพมองเขานิ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นเหมือนนึกอะไรออก

“วันนี้ทำไมมึงไม่ค่อยแดกวะ!”

คำถามนั้นไม่ได้มีน้ำเสียงแซว แต่เป็นน้ำเสียงของเพื่อนสนิทที่จับสังเกตได้ น่านน้ำเอนหลังพิงโซฟา สายตามองเพดาน

“กูไม่อยากเมา”

“มึงนี่นะ ไม่อยากเมา?” จอมทัพเลิกคิ้ว เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ “ปกติมึงนี่ตัวเปิดทุกวง”

“วันนี้ไม่เหมือนวันอื่น” น่านน้ำตอบเสียงเรียบ จอมทัพเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ

“หรือมึงมีอะไรอยู่ในหัว”

น่านน้ำไม่ตอบในทันที ความเงียบยืดออกไปไม่กี่วินาที

“กูแค่… ไม่อยากให้สติหลุด” เขาพูดในที่สุด

“สติหลุดเรื่องอะไร?” จอมทัพถามต่อ

“มึงนี่ถามเก่งจังวะ!”

“ถ้ามึงไม่มีอะไร กูก็ไม่ถามหรอก” จอมทัพเอียงคอมอง “กูรู้จักมึงดี”

น่านน้ำหลับตาลงครู่หนึ่ง ภาพบางอย่างแล่นผ่านในหัวโดยไม่ตั้งใจ เขาเอื้อมมือไปหยิบแก้วเหล้าแต่ไม่ได้ยกดื่มแค่หมุนมันเล่นในมือ

“มึงเคยรู้สึกไหม” เขาเอ่ยขึ้นเสียงต่ำ “ว่าอยู่ดี ๆ ใจมันก็ไม่อยู่กับตัว”

“เคยสิ” จอมทัพมองหน้าเขาอย่างจริงจัง

“แล้วมึงทำยังไง?” น่านน้ำถาม

“กูจะถามตัวเองก่อนว่ามันเป็นเรื่องอะไร”

“ถ้ารู้ กูคงไม่เป็นแบบนี้” น่านน้ำหัวเราะในลำคอ จอม ทัพวางแก้วลงบนโต๊ะ เอียงตัวมาด้านหน้าเล็กน้อย

“เรื่องผู้หญิง?”

“...”

คำถามนั้นตรงเกินไปตรงจนหัวใจน่านน้ำสะดุด เขาไม่ตอบแต่ก็ไม่ปฏิเสธจอมทัพถอนหายใจออกมา

“กูว่าแล้ว”

“ไม่ใช่แบบนั้น” น่านน้ำพูดเร็วขึ้น “กูไม่ได้คบใคร”

“กูไม่ได้ถามว่ามึงคบไหม” จอมทัพพูดเสียงเรียบ “กูถามว่ามึงคิดถึงใคร”

“...” น่านน้ำเงียบไป แต่ความเงียบครั้งนี้… เหมือนหนักขึ้นกว่าเดิม

“ถ้ามึงไม่คิด กูก็ไม่เซ้าซี้” จอมทัพเอนหลังกลับ คำพูดนั้นเหมือนตอกตะปูลงกลางอก

ทั้งคู่เงียบไปอีกครั้ง เสียงแอร์ดังหึ่งเบา ๆ แทรกอยู่ในความเงียบน่านน้ำล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง

หยิบโทรศัพท์ออกมาโดยไม่รู้ตัว หน้าจอมืดสนิทไม่มีสายเข้า จอมทัพมองภาพนั้นแล้วไม่พูดอะไร เพียงแค่ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ

“มึงรู้ไหม” น่านน้ำพูดขึ้นช้า ๆ “กูเกลียดความรู้สึกแบบนี้”

“แบบไหน?”

“แบบที่ไม่รู้ว่าควรทำตัวยังไง” น่านน้ำขมวดคิ้ว “จะนิ่งก็อึดอัด จะขยับก็เหมือนกำลังทำเรื่องผิด”

“แล้วมึงกลัวอะไร” จอมทัพพยักหน้าเข้าใจ น่านน้ำหลับตาลง คำตอบผุดขึ้นมาเร็วเกินกว่าจะกลั้น

“กูไม่ได้กลัว”

“แต่มึงรู้ใช่ไหม” จอมทัพมองเขานิ่ง ก่อนจะพูดช้า ๆ “ว่ามึงกำลังหนีหัวใจตัวเองอยู่”

น่านน้ำกำโทรศัพท์แน่นขึ้นหัวใจเต้นหนักโดยไม่รู้ตัว เขาไม่ได้พูดอะไรต่อแค่เอนหลังพิงโซฟา หลับตาลงด้วยความรู้สึกที่ว้าวุ่นในใจ

***

เช้าวันใหม่มาเยือนพร้อมแสงแดดอ่อน ๆ ที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน กะทิลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกหนักอึ้งยังคงกดทับอยู่กลางอก ร่างกายเหมือนจะไม่อยากขยับไปไหนเลย ทั้งที่โลกภายนอกยังหมุนไปตามปกติ

เธอยกมือขึ้นถูดวงตาเบา ๆ ก่อนจะต้องชะงัก เมื่อสัมผัสได้ถึงความบวมฉ่ำที่ยังไม่ยุบหาย

เมื่อคืน… เธอเพิ่งได้นอนจริง ๆ ไม่กี่ชั่วโมงเอง ภาพและคำพูดที่ได้ยินยังวนซ้ำอยู่ในหัว

เสียงผู้หญิงคนนั้น

คำถามที่แทงใจ

และความเงียบหลังจากเธอกดวางสาย

กะทิลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างงัวเงีย ศีรษะหนักอึ้ง ใบหน้าหวานยังมีร่องรอยของคราบน้ำตาแห้ง ๆ ติดอยู่ เธอถอนหายใจยาว ก่อนจะรวบผมขึ้นลวก ๆ แล้วลุกจากเตียง

ร่างเล็กเดินเข้าห้องน้ำ เปิดฝักบัวให้น้ำอุ่นไหลรดลงบนศีรษะ หยดน้ำไหลผ่านแก้ม ลงมาปะปนกับหยดน้ำตาที่เธอพยายามกลั้นเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

‘ต้องไม่เป็นอะไร’

เธอบอกตัวเองในกระจก

หลังอาบน้ำเสร็จ กะทิแต่งตัวด้วยชุดนิสิตนักศึกษา เสื้อเชิ้ตสีขาวรีดเรียบ กระโปรงยาวเหนือเข่าเล็กน้อย ทุกอย่างดูเรียบร้อยตามแบบฉบับ แต่ใบหน้าของเธอกลับไม่สดใสเหมือนเคย

เมื่อเดินลงมาถึงชั้นล่าง กลิ่นอาหารเช้าลอยมาแตะจมูก แต่กลับไม่สามารถเรียกความอยากอาหารได้เลย

อิงอร มารดาของเธอกำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่ เมื่อหันมาเห็นลูกสาวก็ถึงกับชะงัก

“กะทิ!… เป็นอะไรลูก ทำไมตาบวมแบบนี้!”

“เมื่อคืนดูซีรีส์ดึกไปหน่อยค่ะ เลยนอนไม่ค่อยพอ” กะทิฝืนยิ้ม ทั้งที่มุมปากแทบจะยกไม่ขึ้น

อิงอรขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนจะเดินเข้ามาลูบแขนลูกสาวเบา ๆ

“แม่บอกแล้วใช่ไหม อย่าดูดึก เดี๋ยวไม่สบายเอา”

“ค่ะแม่…” เธอรับเสียงเบา

“มาลูก... มากินข้าว”

อิงอรพาเธอไปนั่งที่โต๊ะอาหาร ข้าง ๆ ไพฑูรย์ ผู้เป็นบิดา ซึ่งกำลังจิบกาแฟยามเช้าอยู่เงียบ ๆ เขาเหลือบตามองลูกสาวเพียงครู่เดียว ก่อนจะยกมุมปากยิ้มอ่อนโยน

“ไม่ใช่ว่ามีใครทำให้ลูกพ่อร้องไห้หรอกนะ” เสียงแซวอบอุ่นเอ่ยขึ้น

“ไม่ใช่ค่ะพ่อ แค่… ง่วงเฉย ๆ” กะทิรีบส่ายหน้า

“งั้นก็ดีแล้ว ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ บอกพ่อ” ไพฑูรย์หัวเราะเบา ๆ อย่างไม่คาดคั้น

เธอพยักหน้า ทั้งที่ในใจรู้ดีว่าตัวเองยังไม่พร้อมจะเล่าอะไรทั้งนั้น

ไพฑูรย์เป็นคนแบบนี้เสมอ อบอุ่น พูดเพราะและตามใจลูกสาวคนเดียวสุดหัวใจ

บนโต๊ะอาหารมีแม่บ้านอีกสองคนคอยเสิร์ฟข้าวต้ม ซุป และผลไม้ ทุกอย่างถูกจัดอย่างใส่ใจเหมือนทุกเช้า กะทินั่งกินไปเงียบ ๆ ต่างจากปกติที่เธอมักจะพูดเจื้อยแจ้ว เล่าเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ให้พ่อแม่ฟังไม่หยุด

อิงอรมองลูกสาวด้วยสายตาเป็นห่วง แต่ก็เลือกจะไม่ซักไซ้มากไป

หลังอาหารเช้า กะทิเดินออกมาหน้าบ้าน ลมเช้าพัดเบาๆ ทำให้เธอรู้สึกสดชื่นขึ้นเล็กน้อย เธอมุ่งหน้าไปยังรถเต่าสีฟ้าคันเล็กกะทัดรัดที่จอดอยู่ใต้ร่มไม้ รถคันนี้เป็นของขวัญจากบิดา มือเล็กเอื้อมไปจับประตูรถแต่เสียงเรียกก็ดังขึ้นเสียก่อน

“กะทิ!”

“คะ?” เธอหันกลับไป

“เดี๋ยวพ่อไปส่งนะ” ไพฑูรย์เดินออกมาจากบ้าน

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูขับไปเองได้” กะทิส่ายหน้าเบา ๆ

“พ่ออยากไปส่งลูกสาวสุดที่รักของพ่อ” ไพฑูรย์ย่นคิ้วเล็กน้อย เธอยิ้มรับ ทั้งที่แววตายังดูเหนื่อยล้า

“หนูอยากลองไปเองค่ะพ่อ ไม่ต้องห่วงนะคะ”

“ก็ได้ ขับรถดี ๆ ล่ะ” ไพฑูรย์มองลูกสาวอยู่อึดใจ ก่อนจะถอนหายใจยอมแพ้

“ค่ะ” กะทิเปิดประตูรถ ก่อนจะหันมายกมือโบก “บาย บายค่ะพ่อ”

ไพฑูรย์ยืนมองรถเต่าสีฟ้าค่อย ๆ เคลื่อนออกไปจากบ้าน รอยยิ้มเอ็นดูยังคงติดอยู่บนใบหน้า เขาไม่รู้เลยว่าในใจของลูกสาวตอนนี้… กำลังหนักอึ้งแค่ไหน

ระหว่างทางไปมหาวิทยาลัย กะทิขับรถไปเงียบ ๆ เสียงเพลงคลอเบา ๆ แต่เธอแทบไม่ได้ฟังมันเลย สายตาจ้องถนนตรงหน้า แต่ความคิดกลับล่องลอย

เธอกลืนน้ำลายลงคอ ความรู้สึกแน่นอกยังไม่จางหายเมื่อคืนเธอร้องไห้จนเผลอหลับไปทั้งอย่างนั้น และตื่นขึ้นมาพร้อมความจริงที่ยังเหมือนเดิม

กะทิสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามบอกตัวเองว่าวันนี้ต้องเข้มแข็ง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอก็ต้องไปเรียนต้องใช้ชีวิตของตัวเองต่อไป แม้หัวใจจะยังไม่พร้อมก็ตาม