LOGINShare
ตอนที่1 ไม่อยู่ในสายตา
publish date:
2026-09-18 22:45:19ตอนที่1 ไม่อยู่ในสายตา
ร่างเล็กก้าวขาเข้ามาภายในรั้วมหาวิทยาลัยด้วยหัวใจที่เต้นแรงกว่าทุกวัน นี่คือวันแรก… วันที่เธอรอคอยมานานเหลือเกิน กะทิสูดลมหายใจลึก ๆ ไหล่บางขยับขึ้นลงตามแรงตื่นเต้น แสงแดดเช้าสะท้อนกระทบอาคารเรียนสูงใหญ่ ผู้คนมากมายเดินสวนกันไปมา เสียงประกาศจากลำโพงดังระงมไปทั่ว บรรยากาศแบบที่เธอเคยเห็นแค่ในรูป ในคลิป หรือในจินตนาการ วันนี้เธอไม่ใช่นักเรียนมัธยมอีกแล้ว วันนี้เธอคือ นิสิตปีหนึ่งคณะวิศวกรรมศาสตร์สาขาเครื่องกล ใคร ๆ ถามว่าชอบไหม? คำตอบคือ… ไม่ เธอไม่ได้ฝันอยากเป็นวิศวกร ไม่ได้อินกับเครื่องยนต์ ไม่ได้หลงใหลโลหะหรือกลไกใด ๆ ทั้งนั้น เหตุผลเดียวที่เธอเลือกเรียนที่นี่ ก็เพราะคนที่เธอชอบ อยู่ที่นี่ต่างหาก... ถ้าใครจะมองว่าเธอบ้าผู้ชาย กะทิก็ยอมรับตรง ๆ ใช่… เธอบ้าเขา เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่เอาอนาคตตัวเองมาฝากไว้กับความรู้สึกของหัวใจ ฟังดูงี่เง่าแต่เธอก็เลือกแล้ว กะทิก้มมองแผนที่ในมือถืออีกครั้ง นิ้วเรียวเลื่อนจอขึ้นลง เส้นทางที่เคยเซฟไว้ดูง่ายเหลือเกิน แต่พอมาอยู่ตรงนี้จริง ๆ มันกลับไม่เหมือนกันเลยสักนิด ตึกที่ควรอยู่ตรงหน้า กลับกลายเป็นลานกว้าง ทางแยกที่ควรเลี้ยวซ้าย ดันไปโผล่อีกคณะหนึ่ง ผู้คนเดินสวนกันจนเธอเริ่มรู้สึกตัวเล็กลงเรื่อย ๆสุดท้าย… กะทิหยุดยืนอยู่ตรงนั้น กลางทางเดินที่ไม่รู้ว่าควรไปทางไหนต่อ ไม่มีเพื่อน ไม่มีคนรู้จัก ไม่มีแม้แต่คนคุ้นเคยเอาไว้ให้เกาะ ‘ถ้าจะโทรถาม… ได้ไหมนะ’ ความคิดนั้นผุดขึ้นมาโดยอัตโนมัติและใบหน้าของใครบางคนก็ลอยเข้ามาในหัวทันที ผู้ชายที่เธอแอบชอบมานานผู้ชายที่ทำให้เธอกล้าบ้าพอจะเลือกเรียนคณะนี้ แต่นิ้วที่กำมือถือกลับไม่ขยับ เธอไม่กล้าโทรไม่กล้ารบกวนไม่กล้าแม้แต่จะส่งข้อความ เขาไม่เคยบอกให้เธอตามมา ทั้งหมดนี่… เป็นการตัดสินใจของเธอคนเดียว “เฮ้!” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังกะทิสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรู้สึกถึงปลายนิ้วที่สะกิดไหล่เธอเบา ๆ “...” “หวัดดี” “...” เธอหันกลับไปตามเสียงและก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย ผู้ชายตรงหน้าสูงโปร่ง ผิวขาวสะอาด เสื้อยืดสีเรียบกับกางเกงยีนดูธรรมดา แต่กลับดูดีอย่างประหลาด ดวงตาคมเป็นประกาย ยามยิ้มมุมปากยิ่งทำให้ดูเป็นคนอัธยาศัยดี “เราชื่ออคิน” เขาพูดพลางยิ้ม “เรียนวิศวะเครื่องกล” “เรากะทิ… เรียนเครื่องกลเหมือนกัน” กะทิกะพริบตาถี่ๆ ก่อนจะยิ้มตอบอย่างเก้อ ๆ “หลงทางเหรอ” อคินถามเสียงเป็นกันเอง “นิดหน่อย… ไม่สิ หลงเยอะเลย” เธอหัวเราะแห้ง ๆ “ปีหนึ่งเหมือนกันใช่ไหม” เธอถามกลับ “ใช่” เขาพยักหน้า “งั้นดีเลย เดี๋ยวเดินไปพร้อมกัน จะได้ไม่หลงคนเดียว” ประโยคนั้นทำให้ไหล่ที่เกร็งอยู่คลายลงอย่างไม่รู้ตัว อย่างน้อย… วันนี้เธอก็ไม่ต้องยืนเดียวดายอีกแล้ว ทั้งสองเดินไปพร้อมกัน มุ่งหน้าไปยังหน้าคณะเพื่อรายงานตัว บริเวณนั้นเต็มไปด้วยรุ่นพี่คอยจัดแถว แจกเอกสาร ตรวจรายชื่อ บางคนพาไปถ่ายรูป บางคนอธิบายกำหนดการคร่าว ๆ ของวันแรก รับบัตรนิสิต ชี้แจงระบบเรียน ตารางกิจกรรม และการปฐมนิเทศ ทุกอย่างดูวุ่นวาย แต่ก็มีชีวิตชีวา กะทิพยายามตั้งใจฟังและลองชะเง้อมองไปรอบ ๆ อย่างเผลอใจ เธอมองหาคนเพียงคนเดียวแต่ไม่เห็นแม้แต่เงา มุมปากเล็กค่อยๆ คว่ำลง สีหน้าเศร้าจางๆ นั้นไม่รอดพ้นสายตาอคินไปได้ “เป็นอะไรหรือเปล่า” เขาถาม “เปล่า… แค่คิดอะไรนิดหน่อย” กะทิส่ายหน้าเบา ๆ ยังไม่ทันที่บทสนทนาจะไปต่อ เสียงฝีเท้าจากบันไดด้านข้างก็ดึงสายตาเธอไป และในที่สุด… คนที่เธอรอคอยก็ปรากฏตัว น่านน้ำ... เขาเดินลงมาพร้อมหญิงสาวคนหนึ่ง ผู้หญิงรูปร่างดี เซ็กซี่ดูมั่นใจ และอีกอย่างอกยังอึ๋มอีกต่างหาก ทุกอย่างดูเข้ากันไปหมดเมื่อยืนอยู่ข้างเขา สวยกว่าเธอ ดูเหมาะสมกว่าเธอ หัวใจของกะทิหล่นวูบ สายตาเธอหยุดอยู่ตรงนั้นนานเกินไป อคินมองตาม ก่อนจะยิ้มบาง ๆ เขายื่นมือไปวางบนหัวเธออย่างเป็นกันเอง “กะทิก็น่ารักนะ แต่พี่คนนั้นเขาดูสวยเซ็กซี่จริง ๆ” “อคิน!” เธอหันไปตีแขนเขาเบา ๆ ด้วยสีหน้าที่แดงจัด กะทิรีบละสายตา หันกลับมาคุยกับอคินแทน ราวกับพยายามกลบความรู้สึกในใจ เสียงพูดคุยรอบตัวเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากการรายงานตัวใกล้จะเสร็จสิ้น กลุ่มนักศึกษาเดินผ่านไปมาอย่างคุ้นเคย บางคนทักทายกันเสียงดัง บางคนยืนคุยหัวเราะเหมือนไม่มีอะไรต้องกังวล น่านน้ำเดินเข้ามาจากอีกฝั่งของลานคณะ ท่าทางสบายๆ เสื้อช็อปสีน้ำเงิน กางเกงยีนสีเข้มรับกับรูปร่างสูงใหญ่ของเขาได้อย่างพอดี ข้างกายยังคงมีหญิงสาวคนเดิมเดินมาด้วย แขนเรียวของเธอเกี่ยวแขนเขาแน่นเหมือนเป็นเรื่องปกติ “พี่น่าน!” เสียงของรุ่นน้องปีสองดังขึ้น ชายหนุ่มเจ้าของเสียงเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า ก่อนที่รุ่นน้องจะยกมือไหว้ตามมารยาท “กำลังจะกลับเหรอครับ” “อืม” น่านน้ำพยักหน้าเล็กน้อย “พอดีคืนนี้พวกผมจะไปเที่ยวกันน่ะครับ” รุ่นน้องอีกคนเสริมขึ้น “ชวนพี่ไว้ก่อน เผื่อพี่ว่าง” หญิงสาวที่เกาะแขนเขาอยู่ยิ้มออกมาอย่างพอใจ ก่อนจะเอียงหน้าเข้าหาเขานิด ๆ “มีล่าก็จะไปนะ น่านไปด้วยกันสิ” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มมั่นใจ “มีน่านไปด้วย ล่าก็จะได้เมาเต็มที่ไง” เสียงนั้นดังชัดเจน ราวกับตั้งใจให้ใครบางคนได้ยิน กะทิยืนอยู่ไม่ไกล ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่ค่อยๆ จมลง เธอเห็นทุกอย่างเห็นมือผู้หญิงคนนั้นที่เกาะแขนน่านน้ำ เห็นท่าทางสนิทสนมที่ไม่ต้องพูดก็รู้ว่า ไม่ใช่แค่คนรู้จัก “...” “มีธาม ฉลาม พีเจ แล้วก็พวกรุ่นน้องอีกหลายคนเลยนะคะ” มีล่าพูดต่ออย่างกระตือรือร้น “ไปผับแถวมหาลัย สนุกดี” “มึงจะไม่ไป?” พีเจเพื่อนในคณะที่ทำหน้าที่ดูแลการรายงานตัวหันไปมองน่านน้ำ “ไม่ไป” น่านน้ำตอบกลับแทบจะทันที น้ำเสียงนั้นฟังดูเรียบเฉยอย่างไม่ลังเล “อ้าว ทำไมล่ะน่าน มีล่าอยากให้น่านไปด้วยนะ” มีลาชะงักไปเล็กน้อย “ขี้เกียจ” เขาขยับไหล่เล็กน้อย สีหน้าเบื่อหน่ายชัดเจนรุ่นน้องบางคนมองหน้ากัน ก่อนจะพยายามรบเร้า “ไปเถอะพี่น่าน แป๊บเดียวเองนะครับ” “ใช่ ๆ พี่ไปด้วยกัน” “นะน่าน… แค่คืนนี้เอง” มีล่ายังไม่ยอมแพ้ เธอบีบแขนเขาแน่นขึ้น “อืม” น่านน้ำถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะตอบแบบส่งๆ คำตอบนั้นเหมือนไม่มีความหมายแต่กลับทำให้หัวใจของคนที่แอบฟังอยู่… หน่วงลงอย่างแรง กะทิแทบกลืนน้ำลายไม่ลง ลำคอแห้งผากทั้งที่ไม่ได้พูดอะไรสักคำ เขาเห็นเธอ เธอมั่นใจว่าเขาเห็น แต่เขากลับทำเป็นไม่สนใจ ทำเหมือนเธอเป็นเพียงอากาศเป็นแค่ฉากหลังที่ไม่มีตัวตน “กะทิ” เสียงอคินทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมอง “หืม?” “เซ็นชื่อตรงนี้หน่อย” เขายื่นแผ่นกระดาษมาให้ กะทิรีบรับปากกา มือเล็กสั่นนิด ๆ ตอนก้มลงเซ็นชื่อ และในจังหวะนั้นเอง สายตาหลายคู่ก็หันมามองเธอโดยไม่ตั้งใจ รวมถึง… สายตาของคนที่เธอพยายามไม่มอง อคินเงยหน้าขึ้นไปถามพีเจ “พี่ครับ มีอะไรต้องทำอีกไหมครับ” “ไม่มีแล้วครับ รายงานตัวเสร็จแล้ว กลับบ้านได้เลย” พีเจส่ายหน้า “ครับ” อคินพยักหน้า ก่อนจะหันมายิ้มให้กะทิ “ไปกันเถอะ” กะทิพยักหน้าตามแรงส่งนั้นแต่ก่อนจะก้าวเท้าออกไปเธอเผลอเหลือบมองน่านน้ำอีกครั้ง เธอหวัง… แค่เสี้ยววินาทีหวังว่าเขาจะมองกลับมา หวังว่าเขาจะพูดอะไรสักคำ แต่เขากลับหันไปคุยกับชายอีกคนไม่เหลือบมองเธอแม้แต่นิดเดียว เหมือนว่า… เธอไม่เคยอยู่ในสายตาของเขาเลยตั้งแต่ต้น กะทิเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะก้าวเดินตาม อคินออกไป ทิ้งความรู้สึกอึดอัดเอาไว้ข้างหลัง และนั่น คือครั้งแรกที่กะทิเริ่มรู้สึกว่าการตามใครสักคน… มันอาจทำให้เจ็บมากกว่าที่คิด
Latest chapter
ไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ) ตอนพิเศษ กาลเวลาพิสูจน์คน
ตอนพิเศษ กาลเวลาพิสูจน์คนหนึ่งปีผ่านไปหลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้นน่านน้ำหายดีเกือบสนิท แผลภายนอกจางลง เหลือเพียงรอยบาง ๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้า เขากลับไปเรียนได้ตามปกติ กลับมายืนเป็นรุ่นพี่ขาโหดที่ใคร ๆ ก็เกรงใจ เสียงดุๆ สีหน้าเรียบขรึม ท่าทางนิ่งเย็นเหมือนเดิมแต่ทั้งหมดนั้น…ใช้ได้กับทุกคนยกเว้นกะทิเพราะเวลาที่อยู่กับเธอ เขาแทบจะกลายเป็นแมวตัวใหญ่เชื่อง ๆ ตัวหนึ่ง ซุกเก่ง อ้อนเก่ง หวงเก่ง และคลั่งรักแบบไม่ปิดบังเช้าวันนี้ ลานคณะเต็มไปด้วยรุ่นน้องกว่าห้าสิบคนที่กำลังเข้าแถวรับคำสั่งจากรุ่นพี่ น่านน้ำยืนอยู่ด้านหน้า แขนไขว้หลัง สีหน้าดุ ๆ ตามมาตรฐานแต่ถ้ามองดี ๆ จะเห็นว่าแววตาเขาไม่ได้ดุเท่าไรนัก มันดูเว้าวอนเสียมากกว่า สายตาคมเหลือบมองไปยังแถวด้านข้างกะทินั่งหอบเหนื่อยอยู่ในแถว แขนกอดอกแน่น ใบหน้าหวานบูดสนิท โทษที่เธอขอลายเซ็น “น้ารหัส” ไม่ได้ ซึ่งน้ารหัสคนนั้นก็คือน่านน้ำที่ยืนทำหน้าดุอยู่ตรงนี้ซึ่งเขายังไม่ยอมเซ็นให้ วายุที่ยืนข้าง ๆ เหลือบมองเพื่อนแล้วหลุดหัวเราะ“ไอ้เหี้ย มึงทำหน้าจะร้องไห้แล้ว”“เขาเรียกว่ากรรมตามสนอง” จอมพลพ่นลมหัวเราะเบา ๆ“หุบปากไปเลย” น่านน้ำหงุดหงิดแ
ไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ) ตอนที่41 สองเรา...ตลอดไป THE END NC🔞💦
ตอนที่41 สองเรา...ตลอดไป THE END NC🔞💦บรรยากาศอบอุ่นของห้องนอนค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนละมุนที่ค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่วผิวกาย ไม่ใช่ความเร่งรีบ ไม่ใช่ความหุนหัน แต่เป็นแรงดึงดูดของความคิดถึงที่สะสมมาหลายวันจนล้นเกินอ้อมแขนเล็กของกะทิสอดกอดแผ่นหลังน่านน้ำแน่นขึ้นโดยไม่ต้องมีคำพูดใด ๆ เป็นคำตอบจากจูบแผ่วเบากลายเป็นลึกซึ้งขึ้นทีละนิด ริมฝีปากของเขาแนบสนิทกว่าเดิม ลมหายใจอุ่นพัวพันกันช้า ๆ เหมือนทั้งโลกหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงเต้นประสานกัน“อยากให้หยุดมั้ย…” เขาถามชิดริมฝีปาก น้ำเสียงต่ำพร่า กะทิยังหลับตาอยู่ มือกำเสื้อเขาแน่นขึ้นเล็กน้อย“ไม่รู้ค่ะ… แต่เค้าไม่อยากให้หยุด”คำตอบนั้นเหมือนประกายไฟเล็ก ๆ ที่ถูกเป่าลมเข้าไปน่านน้ำก้มลงจุมพิตซ้ำ ลึกขึ้นแต่ยังละมุน ปลายลมหายใจอุ่นไล้ผ่านพวงแก้มเธออย่างอ่อนโยน เขาไม่ได้เร่งจังหวะ แต่ปล่อยให้ความรู้สึกค่อย ๆ ไหลไปตามแรงคิดถึงที่สะสมไว้จากนั้นจูบก็ยาวนานขึ้นอีก ละมุนเหมือนคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่ง ครู่หนึ่งอ่อนโยน ครู่หนึ่งแน่นขึ้นตามแรงหัวใจ ความเจ้าเล่ห์ของเขาแฝงอยู่ในจังหวะที่ชี้นำอย่างไม่เร่งร้อน แต่ชัดเจนพอให้เธอเผลอตามไปโดยไม่รู้
ไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ) ตอนที่40 ยอมแพ้แค่เธอคนเดียว
ตอนที่40 ยอมแพ้แค่เธอคนเดียว“แล้วก่อนหน้านี้ คือแกล้งหลอกพี่ใช่ไหม”น้ำเสียงน่านน้ำยังเจือความขบขัน ดวงตาคมที่ตอนนี้ไม่ได้ปิดบังอะไรอีกแล้ว มองเธออย่างจับผิดปนเอ็นดู“หนูหลอกยังไง ยังไม่ได้ทำอะไรเลย” กะทิสะบัดหน้าเล็กน้อย“ยังไม่ได้ทำอะไร?” เขาเลิกคิ้ว “ก็หนูแก้ผ้าต่อหน้าพี่ รู้ไหม…ว่าหนูทำให้พี่แข็งไปทั้งตัว”“พี่น่าน!” เธอร้องเสียงหลง หน้าแดงจัดจนลามไปถึงใบหู “ใครใช้ให้แอบมองก่อนละ ก็พี่บอกว่ามองไม่เห็นนี่”“นั่นไง ยอมรับแล้วใช่ไหมว่าแกล้งแก้ผ้าต่อหน้าพี่” เขาแกล้งจับคำกะทิอ้าปากจะเถียง แต่คำพูดดันสะดุดอยู่ตรงริมฝีปาก เธอทั้งอายทั้งขำในเวลาเดียวกัน“ฮือ… ก็ใครมาแกล้งก่อนละ ถ้าไม่โกหกว่ามองไม่เห็น หนูก็ไม่ทำแบบนั้นหรอก”น่านน้ำหัวเราะเบาๆ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความพอใจความจริงแล้ว ตอนนั้นเขาแทบต้องกลั้นหายใจ กลั้นอาการทุกอย่างไม่ให้หลุดพิรุธ ทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนคิดว่าเธอคงได้ยิน เขาเอื้อมมือไปกอดเธอแน่นขึ้น ดึงร่างบางเข้ามาซบอก“ขอโทษที่โกหกนะครับ” เขากระซิบใกล้ขมับบาง แล้วกดจูบลงอย่างรักใคร่ “พี่แค่…อยากอยู่ใกล้หนูนานๆ”น้ำเสียงเขาอ่อนลงอย่างที่ไม่ค่อยมีใครได้ยินเขารักเธอเหลือเก
ไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ) ตอนที่39 จับพิรุธเด็กโกหก
ตอนที่39 จับพิรุธเด็กโกหกเวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้วตั้งแต่กะทิออกจากห้องไปคอนโดทั้งห้องเงียบผิดปกติน่านน้ำนอนแผ่หลาอยู่บนเตียง แขนพาดหน้าผาก สีหน้าเหมือนคนถูกโลกทั้งใบทอดทิ้ง ทั้งที่ความจริงแฟนเขาแค่ไปงานเลี้ยงคณะ“แค่ครึ่งชั่วโมงเอง…” เขาพึมพำกับตัวเอง “ทำไมแม่งนานขนาดนี้วะ”สุดท้ายความคิดถึงก็ชนะ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนหน้าจอเข้าแอปพลิเคชันหนึ่ง เช็กความเคลื่อนไหวในสตอรี่ เช็กว่ามีใครแท็กเธอบ้าง เช็กว่ามีผู้ชายหน้าไหนโผล่มาใกล้ๆ เธอหรือเปล่ารูปแรกที่เห็นคือภาพหมู่หน้าเวที รูปถัดมาคือเธอยืนยิ้มอยู่กลางกลุ่มเพื่อน เดรสสีขาวลายดอกเล็กๆ พริ้วเบาๆ ใต้แสงไฟสวยเกินไปแล้ว น่านน้ำกัดกรามเบาๆ“แต่งตัวสวยขนาดนี้ไปให้ใครดูวะ…”ยังไม่ทันจะไถหน้าจอต่อ เสียงออดหน้าประตูก็ดังขึ้นติ๊งต่องเขาหลับตา ถอนหายใจยาวอย่างเบื่อหน่ายพวกมันอีกแล้ว ถึงจะสบถในใจแบบนั้น แต่เจ้าตัวก็ลุกขึ้นไปเปิดประตูอยู่ดี ทันทีที่บิดลูกบิดเปิดออก“เฮ้ยย!! ไอ้คนตาบอดดดด!”เสียงโวยวายดังลั่นทางเดิน วายุผลักประตูเข้ามาก่อนใครเพื่อน เดินยิ้มกว้างอย่างคนไม่เกรงใจเจ้าของห้อง“ตอนนี้มึงหายตาบอดแล้วเนาะ?” เขาแซวเสียงกวน
ไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ) ตอนที่38 ชายตาบอดและผู้หญิงของเขา
ตอนที่38 ชายตาบอดและผู้หญิงของเขาสองอาทิตย์ผ่านไปกลิ่นยาฆ่าเชื้อจางลงจากความทรงจำ เหลือเพียงรอยแผลสีชมพูอ่อนที่หน้าอกของน่านน้ำ และผ้าพันแผลที่เล็กลงเรื่อยๆ ทุกวันอาการเขาดีขึ้นมากแล้ว หมอบอกว่าปอดฟื้นตัวได้ดี การหายใจเป็นปกติ แขนขาขยับได้คล่องกว่าเดิม ส่วนเรื่องการมองเห็น…ยังต้องติดตามอาการซึ่งแน่นอนว่า...คนไข้บางคนก็ “ติดตามอาการ” แบบมีเล่ห์เหลี่ยมนิดหน่อยตอนนี้กะทินั่งอยู่บนโซฟาในคอนโดตัวเอง กองหนังสือเรียนวางเต็มโต๊ะกลาง เธอกำลังง่วนกับการบ้านวิชาหนักที่ต้องส่งพรุ่งนี้และบนตักของเธอ มีศีรษะของแฟนหนุ่มวางหนุนอยู่น่านน้ำกำลังนอนตะแคง ซุกหน้าเข้ากับหน้าท้องแบนราบของเธอ เสื้อยืดตัวบางถูกเขาเลิกขึ้นสูงอย่างไม่เกรงใจ ก่อนจะมุดหน้าเข้าไปด้านใน“พี่น่าน!” กะทิสะดุ้ง “อยู่นิ่งๆ สิ ตัว!”“ไม่นิ่งตรงไหน” เสียงเขาอู้อี้อยู่ใต้เสื้อ “พี่แค่หาที่อุ่นๆ นอน”“ตัวอย่าขยับสิ เค้าเขียนไม่ถูกแล้วเนี่ย”เขาขยับยุกยิกอีกเล็กน้อย จงใจเอาจมูกไล้ผิวเธอเบาๆ แล้วสูดลมหายใจยาว“หอม…”“บ้า!” เธอเขินจนแก้มร้อน “อย่ามาดมแบบนี้นะ”“มองไม่เห็น ก็ต้องใช้จมูกแทนสิครับ” คำตอบหน้าตายทำเอากะทิพูดไม่ออกน้ำอิงเ
ไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ) ตอนที่37 โลกที่มืดมิด
ตอนที่37 โลกที่มืดมิดเช้าวันถัดมา กะทิฝืนตัวเองลุกจากเตียงทั้งที่แทบไม่ได้นอนเต็มอิ่ม ใบหน้าในกระจกซีดกว่าปกติ ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้สองคืนติดกัน ภายในเวลาเพียงสองวัน เธอดูซูบลงไปมากอย่างเห็นได้ชัดไม่ใช่ว่าเธออยากอดอาหารแต่มันกลืนไม่ลงต่างหากทุกครั้งที่พยายามตักข้าวเข้าปาก มันเหมือนมีก้อนอะไรสักอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ ต่อให้ฝืนกลืนลงไป มันก็เจ็บแปลบเหมือนกลืนเศษแก้ว น้ำเปล่าที่เคยดื่มง่ายๆ ก็ขมจนฝาดคอเธอรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังประท้วงความเจ็บปวดในใจกะทิขับรถมาถึงตึกคณะในช่วงสาย ลมเช้าอ่อนๆ พัดผ่านลานกว้าง นักศึกษากลุ่มเล็กๆ นั่งคุยกันตามม้าหินอ่อน เสียงหัวเราะบางๆ ดังเป็นระยะ ชีวิตคนอื่นยังคงปกติแต่ของเธอ…เหมือนโลกหยุดหมุนไปตั้งแต่คืนนั้นโดนัทกับอคินนั่งรออยู่ที่ม้าหินอ่อนตัวเดิม ทันทีที่ทั้งสองเห็นเธอ โดนัทก็ลุกพรวดขึ้นมาแทบจะทันที“ทิ! ทำไมเป็นแบบนี้!”กะทิพยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นบางเบาจนแทบมองไม่เห็น“เราไม่ได้เป็นไรนิ่…”“ไม่เป็นไรอะไรเล่า!” โดนัทเดินเข้ามาจับไหล่เธอ “ทิผอมลงไปเยอะมากเลยนะ”“เมื่อคืนได้นอนไหม” อคินเองก็ลุกขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใยกะทิส่ายหน้าเบาๆ“นิ
You May Also Like
Craving Love เสือหิวไม่เลือกน้อง
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว11.1K viewsอคิณ พี่ชายโคตรดุ | Brother Love
Chugar_Chup71.8K viewsล่ามรักพี่ว๊ากสุดโหด
Lucypan_14.8K viewsเมียบังเอิญ
กาแฟหอมกรุ่น43.2K viewsวิศวะมาเฟียร้าย
Camellia.ma423 viewsครั้งแรกของอลิซ
ยัยปลาซิว474 viewsหนึ่งในใจเกียร์
Goldberry1.8K viewsBe cruel ผู้ชายร้ายกาจคนนี้เป็นของเธอ
ช่อเอื้องสีเหลือง6.6K views
