บทที่ 10

บทที่ 10

วันเวลาผันผ่านไปอย่างเงียบเชียบ ทว่าบรรยากาศอันหนาวเหน็บภายในจวนเยี่ยอ๋องกลับเริ่มแปรเปลี่ยนไปทีละน้อย

เจ็ดวันเต็มๆ นับตั้งแต่คืนที่เสิ่นอวี้ชิงลงมีดกรีดเลือดเสียออกจากขาของเซียวเยี่ย นางก็มาที่เรือนใหญ่ตรงเวลาทุกเช้าค่ำ ไม่เคยขาด ไม่เคยสาย และไม่เคยเอ่ยปากขอสิ่งตอบแทนใดๆ เกินกว่าสมุนไพรที่ต้องใช้เคี่ยวยา

ปลายนิ้วเรียวของเสิ่นอวี้ชิงเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วและแม่นยำ นางก้มหน้าฝังเข็มลงบนจุดชีพจรใหญ่ตามท่อนขาของบุรุษบนตั่งอย่างมีสมาธิแน่วแน่ แววตาจดจ่ออยู่เพียงแค่จุดรับยาและรอยแผล ไร้ซึ่งความวอกแวกหรือความเหนียมอายที่พึงมีต่อบุรุษ

เซียวเยี่ยนั่งนิ่ง สายตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยจิตสังหาร บัดนี้กลับทอดมองใบหน้าด้านข้างอันหมดจดของสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนขึ้นทุกวัน

ตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา เขาเฝ้าจับตามองนางทุกฝีก้าว องครักษ์เงารายงานว่า นางใช้ชีวิตเรียบง่ายอย่างน่าประหลาด ถ้าไม่ต้มยาก็ขลุกอยู่กับตำราสมุนไพร ไม่เคยคิดหนี และไม่เคยเรียกร้องผ้าแพรพรรณ เครื่องประดับหรูหรา หรือเงินทองใดๆ อย่างที่สตรีมักใหญ่ใฝ่สูงควรจะเป็น

ซ้ำร้าย... ยามที่นางมารักษาเขา นางกลับปฏิบัติต่อเขาราวกับเขาเป็นเพียง ‘ก้อนหิน’ ก้อนหนึ่ง

นางไม่เคยส่งสายตาหวานเชื่อม ไม่เคยแสร้งทำเป็นบอบบางเพื่อขอความเห็นใจ และไม่เคยเอ่ยปากแก้ต่างเรื่องที่ถูกกล่าวหาว่าบีบคั้นเสิ่นรั่วหลานเลยแม้แต่ครึ่งคำ

สำหรับนางแล้ว... นางมีหน้าที่รักษา เขามีหน้าที่ทนเจ็บ

พอเสร็จสิ้นกระบวนการถอนเข็ม นางก็เก็บของแล้วหมุนตัวเดินกลับเรือนร้างท้ายจวนทันที โดยไม่แม้แต่จะชายตามองความมั่งคั่งในห้องนี้

“อึก...”

เซียวเยี่ยหลุดเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ เมื่อเสิ่นอวี้ชิงใช้ฝ่ามือที่ชโลมน้ำมันยาร้อนกรุ่น นวดกดคลึงลงบนเส้นเอ็นข้อพับที่เคยแข็งทื่อ

“เจ็บหรือ?”

เสิ่นอวี้ชิงชะงักมือเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นสบตาเขา

เซียวเยี่ยขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน รีบเบือนหน้าหนีไปอีกทางเพื่อซ่อนความอ่อนแอ

“เจ็บแค่นี้ คิดว่าเปิ่นหวางจะทนไม่ได้หรือไร”

เสิ่นอวี้ชิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายประกายพึงพอใจอย่างเปิดเผย

“เจ็บสิดี... ถ้าไม่รู้สึกเจ็บสิถึงจะน่าเป็นห่วง”

นางก้มลงนวดคลึงต่อ น้ำเสียงราบเรียบทว่าหนักแน่น

“อาการชาเริ่มคลายตัว เส้นลมปราณที่ขาเปิดออกเกือบห้าส่วนแล้ว ขอยินดีด้วย อีกไม่นานท่านคงได้ลุกขึ้นมายืนสมใจอยาก”

เซียวเยี่ยก้มลงมองมือคู่นั้น... มือของนางทั้งเรียวและเล็กกว่ามือของเขามาก ทว่าปลายนิ้วกลับมีรอยแผลเป็นจางๆ จากการถูกมีดบาดและกลิ่นสมุนไพรที่ฝังลึกติดผิวเนื้อ บนหน้าผากเนียนมีเม็ดเหงื่อผุดซึมจากความเหนื่อยล้า ริมฝีปากบางแห้งผากเพราะต้องถ่ายทอดลมปราณช่วยนำตัวยาเกือบชั่วยามเต็มๆ ทุกวัน

แววตาของเซียวเยี่ยไหววูบ ความรู้สึกเคลือบแคลงในอดีตเริ่มถูกความจริงตรงหน้าสั่นคลอน

‘สตรีที่ละโมบและจิตใจดำมืด... จะมีแววตาที่แน่วแน่ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?’

ภาพของเสิ่นรั่วหลานที่ร้องไห้คร่ำครวญในจดหมาย พลันผุดขึ้นมาเปรียบเทียบกับเสิ่นอวี้ชิงที่ยอมเหน็ดเหนื่อยจนเหงื่อท่วมกายเพื่อแลกกับ ‘หนังสือหย่า’ เพียงแผ่นเดียว

คนหนึ่งพร่ำบอกว่ารักเขาจนยอมตาย แต่กลับไม่เคยย่างกรายมาเหยียบจวนอ๋องแม้แต่ก้าวเดียว... ส่วนอีกคนถูกตราหน้าว่าแย่งวาสนา แต่กลับเป็นคนที่ยืนหยัดอยู่ข้างเตียง พยายามช่วยให้เขาฟื้นคืนจากความพิการด้วยมือคู่นี้

กำแพงอคติที่เคยตั้งไว้แน่นหนา บัดนี้เริ่มปรากฏรอยร้าวขึ้นมาทีละน้อย

“เสร็จแล้ว”

เสียงใสกระจ่างดึงเซียวเยี่ยออกจากภวังค์ เสิ่นอวี้ชิงลุกขึ้นยืน จัดเก็บกระเป๋าผ้าไหมเข้าที่อย่างคล่องแคล่ว นางหันหลังเตรียมจะก้าวออกจากห้อง ทว่าน้ำเสียงทุ้มต่ำของเซียวเยี่ยกลับเอ่ยรั้งไว้

“เมื่อครู่... คนของตระกูลเสิ่นส่งเทียบมาที่หน้าจวน”

เสิ่นอวี้ชิงชะงักฝีเท้า หันขวับกลับมามองเขาด้วยแววตาคมกริบ

“เทียบอันใด”

เซียวเยี่ยปรายตามองเทียบกระดาษสีแดงขลิบทองที่วางอยู่มุมโต๊ะ เสิ่นอวี้ชิงเดินไปหยิบขึ้นมาเปิดอ่าน ลายมือของเสนาบดีเสิ่นระบุข้อความชัดเจน:

‘ล่วงเลยมาเจ็ดวันแล้ว ไยยังไม่กลับมาคารวะบิดามารดาตามประเพณี พรุ่งนี้จงกลับมาร่วมโต๊ะอาหารที่เรือนใหญ่ หากไม่มา... อนุไป๋มารดาของเจ้าคงต้องถูกลงโทษตามกฎตระกูล ฐานอบรมสั่งสอนบุตรสาวให้ไร้มารยาท!’

มุมปากของเสิ่นอวี้ชิงยกยิ้มหยัน แววตาเย็นเยียบ

วันที่สามหลังแต่งงาน จวนเสนาบดีเงียบกริบราวกับป่าช้า เพราะทุกคนปักใจเชื่อว่านางคงถูกอ๋องปีศาจฆ่าตายไปแล้ว... ทว่าเมื่อผ่านไปเจ็ดวัน ข่าวการตายของนางยังไม่แพร่งพรายออกไป เสิ่นรั่วหลานคงเริ่มนั่งไม่ติด กลัวว่านางจะยังมีชีวิตอยู่ จึงยุยงให้บิดาส่งเทียบนี้มาเพื่อบีบให้นางกลับไปให้เห็นกับตา ซ้ำยังใช้มารดาเป็นตัวประกันข่มขู่

เสิ่นอวี้ชิงพับเทียบเก็บอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปสบตากับเซียวเยี่ย

“ถ้าเช่นนั้น พรุ่งนี้ข้าคงต้องขออนุญาตท่านอ๋อง กลับไปที่จวนเสนาบดีสักหนึ่งวัน... ข้าจะรีบไปรีบกลับ ไม่ให้กระทบต่อเวลาเปลี่ยนยาของท่านแน่นอนเพคะ”

เซียวเยี่ยปรายตามองนาง แววตายังคงราบเรียบเย็นชา เขาเพียงแค่พยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจ

“จะไปไหนก็เรื่องของเจ้า ข้าสนใจแค่ขาของข้าเท่านั้น รีบกลับมาก็แล้วกัน”

“ขอบพระทัยเพคะ”

เสิ่นอวี้ชิงย่อกายคารวะตามมารยาท ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป นางไม่คิดจะขอความช่วยเหลือใดๆ จากบุรุษผู้นี้อยู่แล้ว ในใจคิดเพียงว่าจะพกเข็มพิษติดตัวไป หากคนพวกนั้นกล้าแตะต้องมารดาแม้แต่ปลายเล็บ นางจะทำให้พวกมันรู้ซึ้งว่านรกมีจริง!

ทว่าทันทีที่บานประตูห้องปิดลง และเสียงฝีเท้าของนางแผ่วจางไป...

“มู่เฟิง!”

พรึ่บ!

หัวหน้าองครักษ์เงาทิ้งตัวลงมาจากเพดาน คุกเข่าลงเบื้องหน้ารถเข็นทันที

“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง”

“ไปที่คลังสมบัติส่วนตัว... เบิกชุดผ้าไหมปักดิ้นทองที่หรูหราที่สุด พร้อมเครื่องประดับหยกชั้นดีที่ฮ่องเต้เคยพระราชทานให้ข้า ส่งไปให้เสิ่นอวี้ชิงที่เรือนชิงเหยาคืนนี้”

เซียวเยี่ยสั่งการด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ

“บอกนางว่านี่คือเครื่องทรงของพระชายาเอกแห่งจวนอ๋อง ห้ามแต่งตัวซอมซ่อออกไปให้ขายหน้าข้าเด็ดขาด!”

“แล้วเรื่องรถม้าเล่าพ่ะย่ะค่ะ?” มู่เฟิงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

มุมปากของเซียวเยี่ยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น มือหนาลูบสัมผัสผ้าเช็ดหน้าเปื้อนคราบน้ำตาของเสิ่นรั่วหลานที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อ แววตาวาวโรจน์ไหววูบด้วยความรู้สึกอันซับซ้อน

“จัดเตรียมรถม้าศึกหุ้มเกราะของเปิ่นหวาง... พร้อมกองทหารเกราะดำอีกห้าสิบนาย”

มู่เฟิงชะงักไปเล็กน้อย

“ท่านอ๋อง... หรือว่าท่านจะร่วมขบวนไปด้วยพ่ะย่ะค่ะ?”

“ใช่... ข้าจะไปด้วย”

เซียวเยี่ยหลุบตาลงมองขาทั้งสองข้างของตนเอง แม้จะยังยืนไม่ได้ แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและยึดติด

“รั่วหลานส่งจดหมายมาบอกว่านางตรอมใจจนล้มป่วย ถูกขังอยู่ในเรือนเพราะขัดขืนการทาบทามขององค์รัชทายาทไม่ได้... ข้าจะไปดูให้เห็นกับตาว่านางต้องทนทุกข์ทรมานเพียงใดเพราะความโลภของน้องสาวตัวเอง!”