บทที่ 9

บทที่ 9

กลิ่นสมุนไพรฤทธิ์ร้อนตลบอบอวลไปทั่วห้องนอนใหญ่ของเซียวเยี่ย

ไอน้ำร้อนจากถังยาใบใหญ่ลอยกรุ่นตัดกับลมหนาวที่พัดหวีดหวิวอยู่นอกหน้าต่าง ความร้อนทำให้หยดน้ำเกาะพราวตามขอบโต๊ะและบานหน้าต่างไม้

บนตั่งไม้ปูฟูกหนา เซียวเยี่ยนั่งพิงพนัก ขากางเกงผ้าแพรทั้งสองข้างถูกร่นขึ้นไปจนถึงเหนือเข่า เผยให้เห็นขาทั้งสองข้างที่เคยควบอาชาศึกผ่านสมรภูมิ ทว่าบัดนี้กลับลีบและซีดขาวจนเห็นเส้นเลือดสีม่วงคล้ำคดเคี้ยวอยู่ใต้ชั้นผิวหนัง ผิวเนื้อเย็นเฉียบ ไร้การตอบสนองต่อสิ่งใด

เสิ่นอวี้ชิงในชุดรัดกุมคล่องตัวรวบผมขึ้นเป็นมวยสูง เผยให้เห็นลำคอที่มีรอยแผลตกสะเก็ดจากคมกระบี่ของเขา ใบหน้างดงามปราศจากเครื่องประทินโฉม มีเพียงเม็ดเหงื่อผุดซึมตรงไรผมจากไอร้อนของเตาต้มยา

นางถือมีดพกเล่มเล็กสีเงินวาววับ อังผ่านเปลวไฟจากตะเกียงน้ำมันเพื่อฆ่าเชื้ออย่างใจเย็น

เซียวเยี่ยปรายตามองใบมีด แววตายังคงฉายความระแวงไม่คลาย

“เจ้าจะทำอะไร”

“เจาะเอาเลือดพิษที่จับตัวเป็นลิ่มแข็งข้างในออกมา”

เสิ่นอวี้ชิงตอบเสียงเรียบ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าสบตา

“พิษเหมันต์กลืนกระดูกแช่แข็งเส้นเลือดจนตีบตัน ถ้าไม่เปิดทางให้เลือดเสียระบายออก ต่อให้แช่โอสถเพลิงเก้าตะวันไปอีกร้อยปี ขาท่านก็ไม่มีวันกลับมารู้สึก”

“มีดเล่มเท่าฝ่ามือ จะไปช่วยอะไรได้”

“เดี๋ยวก็รู้”

ยังไม่ทันที่เซียวเยี่ยจะได้แค่นหัวเราะเยาะ เสิ่นอวี้ชิงก็ขยับตัวเข้ามาประชิด กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นสมุนไพรจางๆ ของนางลอยแตะจมูกเขาเพียงชั่วครู่

นิ้วเรียวของนางกดลงบนจุดชีพจรตรงหลังข้อพับเข่าอย่างแม่นยำ ลมปราณร้อนแฝงผ่านปลายนิ้วแทรกซึมเข้าสู่กล้ามเนื้ออย่างรวดเร็ว

ปลายมีดกรีดลงบนผิวหนังตรงจุดชีพจรลึกครึ่งข้อนิ้ว!

ทันทีที่คมมีดตัดผ่าน ลมปราณร้อนที่นางส่งเข้าไปก็ปะทะเข้ากับไอเย็นของพิษเหมันต์ที่ฝังลึกในกระดูกอย่างรุนแรง

ความเจ็บปวดมหาศาลระเบิดขึ้นราวกับมีถ่านไฟแดงๆ ถูกยัดเข้าไปในไขกระดูก ผสานกับความรู้สึกเหมือนกระดูกทั้งท่อนกำลังถูกค้อนเหล็กทุบจนแหลกละเอียด เซียวเยี่ยที่ผ่านศึกสงคราม ทนพิษบาดแผลคมดาบมานับครั้งไม่ถ้วน ถึงกับเบิกตากว้าง เส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน

“อึ่ก...!”

เสียงคำรามต่ำเล็ดลอดออกมาจากลำคอ สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดทำให้มือหนาพุ่งเข้าคว้าหมับที่หัวไหล่บางของเสิ่นอวี้ชิง บีบเค้นลงไปอย่างแรงเพื่อระบายความเจ็บปวดที่แทบจะฉีกวิญญาณเขาเป็นชิ้นๆ

แรงบีบมหาศาลนั้นหนักหน่วงและปลายเล็บจิกทะลุเนื้อผ้าจนผิวเนื้อเริ่มขึ้นรอยเขียวช้ำ

ทว่าเสิ่นอวี้ชิงกลับไม่ร้องออกมาแม้แต่คำเดียว มือขวาที่ถือมีดยังคงนิ่งสนิท กรีดเปิดปากแผลจุดที่สองและสามอย่างต่อเนื่องโดยไม่สั่นไหว

“เสิ่นอวี้ชิง...!”

เซียวเยี่ยกัดฟันกรอด หอบหายใจกระชั้น เหงื่อไหลท่วมหน้าผาก ดวงตาแดงก่ำจ้องหน้านางระยะประชิด

“เจ้าคิดจะฆ่าข้าหรือไง!”

“ถ้าคิดจะฆ่า ข้าปล่อยให้พิษแล่นเข้าหัวใจตั้งแต่คืนเข้าหอแล้ว!”

เสิ่นอวี้ชิงตวัดสายตาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงไม่ยอมแพ้แม้จะเจ็บไหล่จนชาไปทั้งแถบ

“จะมาทนเปลืองแรง กรีดเลือดเน่าๆ ให้ท่านทำไม!”

“ปากดีนักนะ... อึก!”

“ถ้าทนความเจ็บแค่นี้ไม่ไหว จะร้องออกมาข้าก็ไม่ว่า”

นางเลิกคิ้วท้าทาย แววตาคมกริบสะกดอีกฝ่าย

คำพูดไม่ไว้หน้าของนางกระแทกเข้ากลางใจของอดีตแม่ทัพใหญ่ เซียวเยี่ยขบกรามแน่น เขาไม่ยอมส่งเสียงร้องน่าสมเพชออกมาอีก มีเพียงแรงบีบที่ไหล่ของนางที่ยังคงแน่นหนา ทว่าแววตาดุดันกลับเริ่มสั่นไหว

เมื่อมองในระยะประชิดเช่นนี้ เขาถึงเพิ่งสังเกตเห็น...

เสิ่นอวี้ชิงไม่ได้ไร้ความรู้สึก

ไหล่ของนางกำลังสั่นสะท้านจากแรงบีบของเขา ริมฝีปากบางถูกขบแน่นจนเลือดซึมเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับแน่วแน่ มุ่งมั่นอยู่กับการรักษาตรงหน้าโดยไม่วอกแวกแม้แต่วินาทีเดียว

นางไม่ได้กลั่นแกล้งเขา... แต่นางกำลังตั้งใจช่วยชีวิตเขาไว้จริงๆ

เลือดเสียสีดำคล้ำส่งกลิ่นคาวและไอเย็นยะเยือกค่อยๆ ไหลทะลักออกจากปากแผลทั้งสามจุด หยดลงสู่ถังไม้เบื้องล่าง

เสิ่นอวี้ชิงรีบใช้เข็มเงินแทงสกัดจุดเพื่อห้ามเลือด ก่อนจะตักน้ำยาสมุนไพรต้มเดือดที่ผสมตัวยาพิเศษราดชโลมลงบนขาทั้งสองข้างของเขา

ความร้อนจัดแล่นผ่านบาดแผล ความเย็นยะเยือกที่เคยเกาะกุมขามานานนับเดือนกลับเริ่มคลายตัวลง

เซียวเยี่ยหมดเรี่ยวแรง ทิ้งแผ่นหลังพิงพนักตั่งอย่างอ่อนล้า ลมหายใจหอบถี่ มือหนาที่บีบไหล่นางค่อยๆ คลายออกและตกลงข้างตัว ร่างกายเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อราวกับเพิ่งขึ้นมาจากน้ำ

เสิ่นอวี้ชิงผละตัวออกมายืนหอบหายใจเบาๆ นางยกมือขึ้นจับหัวไหล่ข้างที่ถูกบีบจนระบม เสื้อผ้าตรงจุดนั้นยับยู่ยี่และมีรอยช้ำชัดเจน ทว่านางกลับไม่ได้เอ่ยปากต่อว่าเขาสักคำ เพียงแค่เก็บมีดและเข็มเข้ากล่องอย่างเงียบๆ

“พรุ่งนี้อาการปวดจะเบาลง”

เสิ่นอวี้ชิงเอ่ยขึ้นพลางหันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง

“อย่าเพิ่งให้แผลโดนน้ำธรรมดา จนกว่าข้าจะมาเปลี่ยนยา”

เซียวเยี่ยไม่ได้ตอบคำ สายตามองตามแผ่นหลังบางที่ก้าวออกจากห้องไปอย่างมั่นคง ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมองที่ปลายเท้าของตัวเอง

นิ้วโป้งเท้าข้างขวา... ที่เคยด้านชาจนไร้ความรู้สึกมาเกือบครึ่งปี บัดนี้กลับมีความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นวาบขึ้นมาเป็นครั้งแรก

หัวใจของเซียวเยี่ยกระตุกวูบ

ความเจ็บปวดนี้... คือสัญญาณว่าขาทั้งสองข้างของเขายังไม่ตาย!

และคนที่จุดประกายชีวิตให้เขาอีกครั้ง กลับเป็นสตรีที่เขาตราหน้าว่าต่ำต้อยและชิงชังที่สุด