#6 เมียจระเข้

มือหนาอีกข้างยกขึ้นจับขมับตนเองไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างก็ละจากแกนอวบไปยันกับตุ่มด้านข้างเพื่อพยุงตัวเองไม่ให้ล้มลงไปกับพื้น

พรึ่บ!

เสียงเถาไม้เลื้อยที่ถูกแหวกออกทำให้ตาสีทองวาวรีบตวัดไปมองทันที แต่ชาละวันก็ต้องตกใจเมื่อเห็นคนที่เอามือจับเถาไม้ทั้งสองมือไว้แน่น ใบหน้างามแดงฉ่า ลำตัวสีน้ำผึ้งเปลือยเปล่าโดยมีแกนกายที่ตั้งตระหง่านชี้ตรงมาทางเขา

"ช่วยกูด้วย..."

เสียงที่แหบพร่าและตาที่แทบจะปิดอยู่รอมร่อทำให้ชาละวันพูดอะไรไม่ออก กายของบุรุษนั้นงดงามน่ามองถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน ตาสีทองวาวเหมือนกับโลมเลียลำตัวที่มันวาวไปด้วยเหงื่อยังไงอย่างนั้น

   ขาของไกรทองที่กำลังหนีบเข้าหากันด้วยความอยากยิ่งทำให้ชาละวันใจเต้นระรัว

"ช่วย....."

ไกรทองที่พูดแทบจะไม่เป็นประโยครีบปล่อยมือจากเถาไม้เลื่อย ก่อนจะเดินสะเปะสะปะไปหาคนที่ยืนนิ่งมองตนเองด้วยดวงตาที่ไม่กระพริบ

"ช่วยกูด้วย"

ไกรทองนั่งคุกเข่าลงบนพื้นถ้ำที่มีเศษแก้วจากลูกแก้วกำหนัดตกแตกอยู่อย่างไม่สนใจความเจ็บจากเข่า มือสั่นเทาที่เต็มไปด้วยความต้องการค่อยๆยกขึ้นและวางลงที่สีข้างสะโพกทั้งสองข้างของคนที่ยืนอยู่

      นัยตาสีดำขลับมองแกนสีขาวลำอาบที่มีน้ำสีใสปริ่มอยู่ที่ปลายแกนอย่างเต็มไปด้วยความต้องการ เส้นเอ็นบริเวณรอบๆ ลำอวบยิ่งทำให้หัวใจของไกรทองเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่เคยเห็นลำอวบ และสีสวยสดแบบนี้ที่ไหนมาก่อน โดยเฉพาะขนาดและความยาวที่ดูจะผิดมนุษย์ไปมาก

ริมฝีปากสีน้ำผึ้งค่อยๆอ้าออกกว้าง ก่อนจะขยับเข้าไปเพื่อครอบแกนอวบที่อยู่เหมาะเจาะกับอุ้งปากช้าๆ

"อื้อออออ"

ความใหญ่และความยาวนั้นทำให้ไกรทองแทบรับไม่ไหว และแน่นอนว่าเขาไม่สามารถเอาทั้งลำเข้าไปในอุ้งปากร้อนของตนเองได้

ตาสีทองวาวของชาละวันได้แต่มองคนที่กำลังอมเจ้าแท่งร้อนลำอวบของเขาเข้าปากเป็นจังหวะไปมาช้าๆ อย่างเงอะงะ แต่เพียงเท่านี้เขาก็กลับรู้สึกกระสันจนแทบจะเสร็จสมอยู่รอมร่อ

      มือหนาค่อยๆ เอื้อมไปขยำผมสีดำขลับของไกรทองช้าๆ อุ้งปากร้อนและแรงดูดจากลำคอของคนข้างใต้ทำให้ชาละวันแทบอยากจะกระทุ้งลำอวบให้ลึกสุดคอเจ้ามนุษย์ปากร้ายให้รู้แล้วรู้รอด แต่ติดอยู่ที่ว่าเจ้าคนไม่ชำนาญด้านล่างจะรับไม่ไหวเอา

"อื้ม!"

เสียงฮึมฮำจากลำคอของชาละวันนั้นเหมือนกับปลุกความเสียวซ่านในตัวของไกรทองยังไงอย่างงั้น ไกรทองที่กำลังอมเจ้าแกนใหญ่จนคับปากก็ค่อยๆ ถอนปากออกช้าๆ

"แค่ก!ๆ"

ชาละวันมองคนด้านล่างที่ไอเล็กน้อยจากการสำลักน้ำลาย ก่อนจะเลื่อนสายตามามองแกนลำอวบที่วาววับไปด้วยน้ำลายจากอุ้งปากร้อนของไกรทอง

    ริมฝีปากหนายกยิ้มขึ้นเล็กน้อยก่อนจะดึงไกรทองขึ้นมายืนประจันหน้ากับตนเอง

"ช่วยกูด้วยชาละวัน"

เสียงแหบพร่าพร้อมกับใบหน้าและน้ำตาที่รื้นขอบตาของไกรทองทำให้หัวใจชาละวันเต้นระรัว รู้สึกสนุกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"ได้สิไอ้ไกร"

ว่าเสร็จชาละวันก็จับไกรทองหันหลัง ก่อนจะกดไหล่ที่สั่นอยู่ลงไปให้ไกรทองฟุบลงตรงปากตุ่ม ตาวาววับก้มลงมองบั้นท้ายที่โก่งขึ้นเหมือนรอให้เขาลิ้มรสด้วยรอยยิ้มร้าย ก่อนชาละวันจะค่อยๆ นั่งคุกเขาลงช้าๆ

     รูทวารสีสวยที่อยู่ตรงหน้าของชาละวันทำให้เลือดของจระเข้หนุ่มสูบฉีดอย่างรวดเร็ว รูสีน้ำตาลอ่อนๆ ของไกรทองที่ขยับไปตามจังหวะหายใจของเจ้าของร่างนั้นยิ่งทำให้ชาละวันอดใจแทบไม่ไหว

ใบหน้าคมค่อยๆ โน้มลงชิดกับบั้นท้ายเด้ง ก่อนที่มือหนาจะบีบก้นแน่นสวยและแหวกออกจากรูสีสด

"อ้ะ!"

ไกรทองที่รู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนของคนด้านหลังก็ครางเสียงหวานพร้อมทั้งตัวกระตุกไปมา เมื่อลิ้นร้อนๆลากผ่านรูสวาทเบาๆ

"มะ...มึง"

เสียงทักท้วงของคนที่มีปฏิกิริยากับลิ้นอุ่นของตนเองยื่งทำให้ชาละวันได้ใจ ลากลิ้นยาวไม่สนใจคนที่ร้องด้วยเสียงแหบพร่าอย่างทรมาณ

    กลิ่นหอมของน้ำที่ประสมกลิ่นดอกไม้ ทำให้ตัวของไกรทองนั้นหอมไปทั้งตัว ความเป็นชายที่เริ่มปวดหนึบจนแทบรับไม่ไหวของชาละวันบอกเขาได้เป็นอย่างดีว่ามันไม่สามารถอดทนต่อไปได้อีกแล้ว

"เอาไว้คราหน้ากูจะเล่นกับมึงให้นานกว่านี้หน่อยก็แล้วกันนะไอ้มนุษย์"

ชาละวันจับแกนสีขาวอวบจ่อไปที่รูสีน้ำตาลอ่อนๆ ที่ชุ่มไปด้วยน้ำลายของตนเอง ก่อนอีกมือจะจับเอวคอดของไกรทองเอาไว้แน่น

"อ้ะ!"

เสียงร้องพร้อมกับลำตัวที่งอด้วยความจุกจากปลายแกนที่ค่อยๆ กดเข้ามาทำให้ชาละวันกัดฟันแน่น ความคับแน่นจากส่วนหัวของแกนใหญ่ที่เข้าไปได้เล็กน้อยทำให้ไกรทองกำขอบตุ่มน้ำเอาไว้แน่น

รูสวาทที่ตอดรัดปลายแกนใหญ่บอกชาละวันได้เป็นอย่างดี ว่าคนที่เขาทำมิดีมิร้ายอยู่นี้รู้สึกเจ็บมากแค่ไหน

"ชาละวัน...."

เสียงเบาแผ่วของไกรทองทำให้ชาละวันเงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าที่มีเพียงเหงื่อผุดอยู่บริเวณรอบอย่างกระเส่า

"กูร้อน....ร้อนแทบทนไม่ไหวแล้ว"

"แล้วมึงไม่เจ็บรึ"

ไกรทองส่ายหน้าไปมา นั่นทำให้ชาละวันกัดฟันแน่น จะไม่เจ็บได้อย่างไรเล่า ครั้งแรกของบุรุษก็คงไม่ต่างจากสตรี ชาละวันคิ้วขมวดมุ่น

พรวด!

"อ๊า!!!/อ่าห์!"

เสียงครางกระสันทั้งสองประสานกันก้องไปทั่วถ้ำใต้บาดาล เมื่อชาละวันยัดแกนแท่งใหญ่กระแทกเข้าไปในรูสวาทสีสวยในคราเดียว ดวงตาสีทองวาวก้มลงมองเลือดสีแดงสดที่ไหลปริ่มออกมาเล็กน้อยจากรูสวาทที่มีแกนอวบของตนประสานอยู่ เพราะขนาดที่ใหญ่เกินกว่าที่รูสวาทของคนใต้ร่างจะรับไหว

"มึงไหวหรือไม่"

เสียงทุ้มนุ่มปนกระเส่าถามนิ่ง นัยตาคมก็ทอดมองศีรษะที่ก้มลงกับตุ่มด้วยลมหายใจแรง ริมฝีปากหนาของชาละวันค่อยๆก้มลงจุมพิตบนแผ่นหลังเรียบเนียนที่มีเหงื่อประปรายซ้ำๆ จนไปถึงไหล่ที่กระเพื่อมตามแรงหายใจของเจ้าของเรือนร่าง

"เจ็บมากไหม"

ริมฝีปากหนาที่จุมพิตลงบนหัวไหล่ พร้อมกับมือหนาที่ลูบเอวคอดไปมาช้าๆอย่างเนิบนาบ บวกกับเสียงทุ้มนุ่มของชาละวัน ไม่ได้ทำให้ไกรทองมีปฏิกิริยาอะไร นอกจากไหล่ที่เริ่มสั่นพร้อมกับเสียงสะอื้นเบาๆ

"ฮึก....ขยับหน่อย กูไม่ไหวแล้ว"

ใบหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตาเอี้ยวมามองสบตาคมอย่างเว้าวอน ความเจ็บปวดที่รูทวารด้านหลัง กลับไม่ได้ทำให้ไกรทองลืมความอึดอัด รุ่มร้อนที่อยู่ภายในกายได้แม้แต่นิดเดียว

"มึง....."

เสียงแผ่วเบาของชาละวัน พร้อมกับตาคมที่จดจ้องไปยังใบหน้าหวานที่กำลังเว้าวอนเขาทั้งน้ำตา ช่างเป็นภาพที่ยากเกินกว่าจะสามารถบรรยายออกมาได้

"อื้ม!"

ริมฝีปากของชาละวันก้มลงจุมพิตบนริมฝีปากอวบของไกรทองช้าๆ ฝ่ามือหนาเอื้อมขึ้นไปจับหน้าของไกรทองไว้ มืออีกข้างก็นวดเอวคอดช้าๆ อย่างเนิบนาบ

"อื้ออออ!/อืม..."

ลิ้นหนาค่อยๆ สอดเข้าไปในโพรงปากอุ่นของไกรทอง ลิ้นร้อนๆ ตวัดเลีย เกี่ยวลิ้นเล็กอย่างหยอกล้อ คว้านไปทั่วโพรงปากอุ่นอย่างชำนาญจนไกรทองแทบไม่มีสติ ได้แต่จูบตอบไปสะเปะสะปะอย่างเคลิบเคลิ้ม

จ๊วบ!

"อื้ออออ!"

เมื่อแกนใหญ่เริ่มขยับเข้าออกเป็นจังหวะเนิบนาบ รูสวาทสีสวยก็ตอดรัดแน่นจนชาละวันได้แต่รั้งเอวคนตรงหน้าไว้แน่นขึ้น

"อึก......"

เมื่อชาละวันถอนริมปากออก ไกรทองก็กัดปากตนเองแน่นด้วยความเจ็บและประสัน แกนอวบขยับเข้าออกเป็นจังหวะเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนตัวของไกรทองโยกไปกับแรงกระทุ้ง

"กูไม่ไหวแล้ว.....อ้ะ!"

เสียงครางด้วยความกระสันของไกรทองทำให้ชาละวันกัดฟันแน่น ก่อนจะกระทุ้งเป็นจังหวะเต็มแรง

"อ๊ะ.......อ๊า!!/อ่าส์!"

น้ำอุ่นๆ สีขาวจุนถูกฉีดเข้าไปเต็มรูรักที่กำลังตอดรัดด้วยความเสร็จสมอย่างกระสัน ริมฝีปากของชาละวันก้มลงจุมพิตแผ่นหลังเนียนที่กำลังหอบเป็นจังหวะเบาๆ มือหนาก็เอื้อมไปรูดแกนของไกรทองที่มีน้ำกามไหลออกมา

"อื้อ!"

ไกรทองที่เหนื่อยหอบจากบทรักเมื่อสักครูก็ครางฮือเมื่อมือหนากำลังขยับเข้าออกเร็วขึ้นจนไกรทองเริ่มตั้งตัวไม่ทันอีกครั้ง

"อะ....... อื้อ"

"กูจะช่วยมึงจนกว่าฤทธิ์มนต์จะหมดเลย ไอ้ไกร"

.

.

.

.

.

"อือ........"

ดวงตาคมของไกรทองค่อยๆ เปิดออกช้าๆ ก่อนจะมองเพดานถ้ำพลางขมวดคิ้วด้วยความปวดหัว

"โอ้ย!"

มือหนาพยายามยันตนเองลุกขึ้น แต่ก็ไม่เป็นผล ร่างกายที่ผ่านศึกหนักจนบอบช้ำและเจ็บร้าวไปทั้งตัวทำให้ไกรทองได้แต่นอนลงเหมือนเดิม ก่อนที่จะมองร่างกายตนเองที่ส่วนบนนั้นเปลือยเปล่าอยู่ ส่วนด้านล่างก็มีผ้าห่มห่มเอาไว้

"โอ้ย! ปวดหัวอะไรเยี่ยงนี้วะ"

มือหนายกขึ้นกุมขมับตนเองแน่น ทั้งร่างกายของไกรทองตอนนี้ แทบจะไม่มีส่วนไหนที่รู้สึกไม่เจ็บ เหมือนกับว่าเขาใช้งานร่างกายมากนักเสียจนจะขยับไม่ได้อย่างนั้น

"ตื่นแล้วรึไอ้มนุษย์"

ไกรทองเหลือบไปมองชาละวันที่นุ่งผ้าซิ่นหมิ่นเหม่จนเห็นเส้นเลือดปูดโปน และเห็นไรขนอ่อนๆ

"หากตาไม่บอด ก็คงจะเห็น"

ชาละวันขำเบาๆ

"ปากเก่งเสียจริงนะมึง ไม่ยักรู้ว่านอกจากปาก.......... ลีลาก็เก่งเข้าที"

คิ้วของไกรทองที่นอนอยู่ขมวดมุ่น ก่อนที่ความทรงจำเรื่องเมื่อคืนจะค่อยๆผุดเข้ามาในหัว ดวงตาคมค่อยๆเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ จนเผลอดีดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว

"โอ้ย!!!!"