#2 ออกมาเสียเถอะไอ้จระเข้ขี้ขลาดตาขาว

- รุ่งเช้าของอีกวัน

"ตื่นแต่เช้าเชียวนะไอ้ไกร"

พระพิจิตรที่สีขี้ตาลงมาแต่บนบ้าน เห็นไกรทองกำลังฝึกดาบอยู่ก็ทักท้วง ไกรทองจึงหันมามอง ก่อนจะเห็นตะเภาแก้วและตะเภาทองอยู่ด้านพลังพระพิจิตรผู้เป็นพ่อ

'งามอีกแล้วหนาแม่'

คิดในใจเสร็จ ไกรทองก็ส่งยิ้มหวานให้หญิงงาม ก่อนจะพยักหน้าให้พระพิจิตรด้วยรอยยิ้ม

"จ้ะ เห็นทีงานนี้ต้องเตรียมตัวให้ดีกว่าที่เคยจ้ะพ่อผู้ใหญ่"

"เอ้าๆ พักก่อนๆ มากินข้าวกินปลากันเสียก่อน จะได้มีกำลังฝึกซ้อม"

พระพิจิตรเดินลงไปยังชานบ้าน ก่อนนจะนั่งลงบนแคร่ไม้ใหญ่ ตามด้วยตะเภาแก้วและตะเภาทอง ส่วนไกรทองที่เดิมตามมาก็ค่อยๆ นั่งลงบนแคร่ไม้ช้าๆ

"ให้ฉันไปอาบน้ำอาบท่าก่อนไหมจ้ะพ่อผู้ใหญ่"

ตาคมสวยของตะเภาแก้วและตะเพราทองมองเนื้อตัวที่มีมัดกล้ามและเหงื่อที่ชุ่มไปทั้งตัวจนเนื้อตัวของไกรทองวาววับ พลางเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะรีบหันไปคนละทิศละทาง เมื่อสายตาคมของไกรทองหันมามองพอดิบพอดี

"ไม่เป็นไรๆ ข้าไม่ถือ"

ว่าจบทั้งสี่คนก็กินอาหารกันเงียบๆ ในตอนเช้าตรู่ ก่อนที่ไกรทองจะขอตัวไปฝึกซ้อมวิชาดาบต่อ

"พักดื่มน้ำก่อนเถอะจ้ะ"

เสียงหวานปานน้ำผึ้งเดือน 5 ทำให้ไกรทองต้องรีบหยุดฝีดาบที่กำลังกวัดแก่งอยู่ และหันไปมองด้านหลัง ที่เป็นใบหน้างามของตะเภาแก้วที่ยกยิ้มอยู่ พร้อมกับขันน้ำในมือที่โรยด้วยกลีบดอกมะลิหอม

"ขอบใจจ้ะแม่ตะเภาแก้ว"

ไกรทองวางดาบลงบนแคร่ไม้ ก่อนจะยกมือขึ้นรับขันน้ำมะลิกลิ่นหอม ปลายนิ้วหนาสัมผัสกับนิ้วเรียวยาวเบาๆ ก่อนที่ตะเภาแก้วจะสะดุ้งและรีบชักมือออกด้วยความเหนียมอาย แก้มสวยจึ้นสีระเรื่อจนหัวใจของพ่อหนุ่มรูปวามไกรทองเต้นระรัว

"ฉันขอตัวก่อนนะจ้ะ"

ว่าจบร่างงามระหงก็รีบหมุนตัว เดินหนีขึ้นบ้านไปด้วยหัวใจที่กระสับกระส่าย

ตะเภาทองที่เห็นน้องขึ้นเรือนมาก็รีบเดินไปหาที่ห้อง ก่อนจะถามเสียงใสพลางค่อยๆ นั่งข้างๆ

"เป็นอะไรหรือน้องตะเภาแก้ว"

มือเล็กแตะลงบนไหล่เนียนของน้องสาวเบาๆ ก่อนที่ตะเภาแก้วจะเม้มปากเข้าหากันเล็กน้อย และหันมามองตะเภาทองผู่เป็นพี่

"พี่ตะเภาทอง ฉันว่าฉันชอบพี่ไกรทองเข้าแล้วล่ะจ้ะ"

ตะเภาทองนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะถามผู้เป็นน้องด้วยรอยยิ้มเก้ๆ กังๆ

"น้องมั่นใจแล้วหรือ"

"ฉันมั่นใจจ้ะ เห็นคาแรกก็ใจเต้นตึกตัก ลมแทบจับ ตั้งแต่เกิดมา ฉันยังมิเคยหลงไหลชายใดเลยสักคน แต่พอเป็นพี่ไกรทอง ฉันกลับรู้สึกวูบวาบอยู่ในท้องทุกคราที่ประสานสายตากับเขา แบบนี้หรือไม่พี่ตะเภาทอง ที่เขาเรียกกันว่ารักแรกพบ"

ตะเภาทองยิ้มบางๆ มองผู้เป็นน้องที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แต่ในใจของเธอกลับรู้สึกเจ็บปวดเหมือนกับโดนมีดกรีดแทงใจ

.

.

.

.

"น้องตะเภาแก้ว"

ไกรทองเรียกคนที่กำลังโปรยกลีบดอกมะลิลงในโอ่งน้ำ จนเจ้าตัวค่อยๆ หันมามองด้วยรอยยิ้ม

"มาพอดีเลยนะจ้ะพี่ไกรทอง ตะเภาแก้วไปเด็ดดอกมะลิมาใส่น้ำในโอ่งไว้ เวลาพี่ไกรทองอาบ จะได้หอมสดชื่นจ้ะ"

ตะเภาแก้วมองใบหน้างามของชายที่นางเรียกว่ารักแรกพบด้วยรอยยิ้มกว้าง

"ขอบใจมากนะจ้ะน้องตะเภาแก้ว"

ตะเภาแก้วพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะรีบเดินหนีออกไปอีกทาง เมื่อสายตาคมของไกรทองมองเหมือนจะกลืนกินเธอเสียให้ได้

"น่ารักเสียจริงแม่ตะเภาแก้ว"

พอพูดยิ้มๆ จบก็เข้าไปในห้องน้ำทันที มีเพียงสายตาเศร้าหมองในมุมอับตาที่มองแผ่นหลังที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อด้วยหัวใจที่ปวดร้าวเต็มประดา

'หากไม่ใช่น้องตะเภาแก้ว ฉันคงไม่ยอมรามือจากพี่ง่ายถึงเพียงนี้'

"พี่ชาละวันจ้ะ น้องเอาอาหารมาให้จะ"

              เลื่อมลายวรรณถือถาดปลาหลากชนิดค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ชาละวันผู้เป็นผัว ก่อนจะค่อยๆ วางลงบนตั่งทองข้างตัว

"มานั่งใกล้ๆ พี่มาเมียรัก"

             เลื่อมลายวรรณยิ้มกระดากอาย แต่ก็ค่อยๆ หย่อนตัวลงนั่งขนาบข้างชาละวัน

"ว้าย!"

            ไม่ทันไรมือหนาก็คว้าลำตัวบางของเมียสาวไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะก้มลงขโมยหอมบนแก้มเล็กไปเสียฟอดใหญ่

"กินเลื่อมลายวรรณเมียรักของพี่แทนปลาพวกนี้เสียเป็นไร"

"เช้าตรู่ถึงเพียงนี้ หากมีใครเข้ามาเห็นจะทำอย่างไรล่ะจ้ะ"

"ไม่เห็นต้องทำอันใดเลย พี่จักรักกับเมีย ใครหน้าไหนมันจะกล้ามายุ่ง"

            เลื่อมลายวรรณเบือนหน้าหนีริมฝีปากหนาและร้อนระอุของชาละวันอย่างเหนียมอาย ชาละวันพรมจูบไปทั่วลำคอระหงอย่างทนุถนอม แขนหนาก็กอดรัดตัวบางของเมียรักเอาไว้แน่นขนัด

"ชาละวัน"

          ทั้งสองหันไปมองผู้มาใหม่ ก่อนที่เลื่อมลายวรรณจะเป็นคนขยับออกจากอ้อมกอดของผัวรัก และหันไปมองชายตรงหน้าเก้ๆ กังๆ อย่างวางท่าไม่ถูก ตาคมของชาละวันมอง 'ไชยสอนเพชร' จระเข้รุ่นราวคราวเดียวกับเขา รูปก็งามไม่หยอก วิชาอาคม และยังพละกำลังมหาศาลอีก หากเขาไม่เก่งกว่านี้ซักนิด เห็นทีผู้ปกครองคุ้งน้ำคงไม่พ้นไอ้ไชยสอนเพชรตนนี้เป็นแน่

"มีอันใด"

         ตาของไชสองเพชรเหลือบไปมองจระเข้สาวรูปงามนิ่งๆ ก่อนจะหันมามองคู่สนทนาและพูดเสียงนิ่ง

"พวกเราเห็นไอ้มือปราบจระเข้ฝึกวิชาเช้าจรดเย็นมาหลายวัน เลยอยากมาส่งข่าวเพียงเท่านั้น ไอ้ผู้นี้ไม่ธรรมดา วิชาดาบก็ร่ายรำได้อย่างช่ำชอง วิชาหอกก็ขว้างปาได้อย่างแม่นยำ ทั้งยังมนต์อาคมที่มันแสดงออกมาอีก ข้าเกรงว่าครานี้อาจจะไม่ง่ายเหมือนคราที่ผ่านมา พวกท่าน้ำเลยวานให้ข้ามาเตือนเจ้าไว้"

         ชาละวันยกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นกระดกพลางมองไชยสอนเพชรนิ่งๆ

"ศัตรูนอกคุ้งข้าไม่เกรงกลัวดอก แต่ศัตรูในคุ้งใกล้มือใกล้ตีนนี่สิ ไม่รู้จะแว้งกัดข้ายามใด"

        ตาคมที่มองไชยสอนเพชรอยู่ ค่อยๆ เหลือบไปมองหญิงงามข้างกายด้วยยิ้ม

"จริงหรือไม่เมียพี่"

        มือหนาค่อยๆ เลื้อยไปโอบเอวคอดของเมียรักอย่างเลื่อมลายวรรณด้วยรอยยิ้มว้าง ส่วนเลื่อมลายวรรณทำได้เพียงยิ้มและพยักหน้าเบาๆ ตาดวงสวยหันไปมองไชยสอนเพชรที่กำลังมองสบตาตนเองอยู่ด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบ จนเลื่อมลายวรรณต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาเสียเอง

"บอกพวกมันไม่ต้องห่วงข้า ข้าจัดการได้ ขอบใจเจ้ามาก"

        ไชยสอนเพชรก้มหัวเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ถอยหลังเพื่อออกจากถ้ำศักดิ์สิทธิ์ หางตาคมเหลือบไปมองใบหน้าสวยของเลื่อมลายวรรณ ที่กำลังถูกจุมพิตไปรอบบริเวณใบหน้า ซึ่งดวงตากลมโตสวยก็หันมามองเขาเช่นกัน ไชยสอนเพชรก้าวออกไปจากม่านน้ำ ก่อนที่ลำตัวจะค่อยๆ กลายเป็นจระเข้ตัวใหญ่มหึมา และว่ายน้ำไกลห่างออกไปจากถ้ำ

.

.

.

.

"พี่ไกรทองจ้ะ"

  ตะเภาแก้วรีบเดินเข้ามาหาไกรทองที่กำลังฝึกวิลาดาบอยู่อย่างเร่งรีบ จนไกรทองรีบหันไปมองใบหน้าสวย

"ว่าอย่างไรจ้ะแม่ตะเภาแก้ว"

"บ่าวที่ไปเอาของวิเศษจากพระอาจารย์กลับมาแล้วจ้ะ"

       ไกรทองรีบเดินไปยังบ่าวที่พึ่งมาจากบ้านพระอาจารย์ ก่อนจะรับของวิเศษมาไว้ในมือ

"เอ็งพร้อมวันไหนเล่าไอ้ไกร"

          พระพิจิตรถามหน้าเครียด พลางตะเภาแก้วและตะเภาทองก็ยืนมองไกรทองอย่างเป็นห่วง

"พรุ่งนี้เช้าจ้ะพ่อผู้ใหญ่ ฤกษ์งามยามดีจ้ะ"

        เมื่อตกลงกันเสร็จสรรพ ไกรทองก็ขอขึ้นไปบนห้อง ก่อนจะเตรียมของที่ต้องใช้ปราบไอ้จระเข้ตัวเขื่อง

ก๊อก!ๆ

"พี่ไกรทอง"

         ไกรทองค่อยๆ เปิดประตู ก่อนจะเห็นตะเภาแก้วที่หลายวันมานี้เหมือนเอาแต่หลบหน้าค่าตากัน

"แม่ตะเภาทอง ว่าอย่างไรจ้ะ"

          ริมฝีปากอวบงามเม้มเข้าหากันอย่างประหม่า ก่อนนัยตาเล็กที่ดูกังวลจะมองไกรทองอยู่อย่างนั้น

"หากยามใดที่พี่จะเสียท่าให้จระเข้พวกนั้น พี่รีบออกมาเลยนะจ้ะ ฉันไม่อยากให้พี่เป็นอันตราย"

         ตาของไกรทองมองตาของตะเภาแก้วที่ดูเป็นห่วงเขานิ่งๆ ก่อนจะยิ้มบางๆ และพยักหน้าเบาๆ

"ฉันนึกว่าแม่ตะเภาทองจักหนีหน้าฉันไปตลอดเสียอีก"

          ตะเภาทองชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดเสียงนิ่ง

"ฉันไม่ได้หลบหน้าพี่หรอกจ้ะ แต่ฉันไม่อยากให้น้องตะเภาแก้วเข้าใจฉันกับพี่ผิด"

          ไกรทองเลิกคิ้ว ก่อนจะถามพลางขยับเข้าไปใกล้ตะเภาทอง

"เข้าใจผิด เข้าใจผิดว่าอย่างไรกันล่ะ"

         ตะเภาทองเม้มปาก ก่อนจะเดินหนีไปเสียดื้อๆ จนไกรทองคิ้วขมวด

"แม่ตะเภาทอง"