#5 อารมณ์กาม

เปลือกตาหนาค่อยๆ เปิดออก ก่อนที่ชาละวันจะค่อยๆ ยันตัวเองขึ้นช้าๆ นัยตาสีทองวาวหันไปมองคนที่นอนพร้อมกับกรนเบาๆ อย่างสบายใจ จนชาละวันได้แต่ส่ายหน้าพลางยิ้มเล็กๆ

"ยังนอนลงอีกหรือวะ"

"อือออ..."

เสียงอื้ออึงในลำคอทำให้ชาละวันเลิกคิ้ว ก่อนจะจ้องคนที่กางแขนบิดไปมาบนแคร่ทอง

ไกรทองที่พึ่งลืมตาขึ้นด้วยความงัวเงียก็ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะหันมามองชาละวันด้วยเปลือกตาที่จะปิดรอมร่อ

"คิดออกหรือยัง"

ไกรทองพยักหน้าไปมา ก่อนจะจัดแจงท่านั่งตนเอง และขยี้ตาไปมา

"กูคิดออกแล้ว หากกูขึ้นไปบนบกได้แล้ว มึงจงลอยตัวอยู่ริมตลิ่ง กูจะลูบคลำตัวของมึงให้ชาวบ้านดู"

ชาละวันฟังเสียงงัวเงียของคนตรงหน้า ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ และถามต่อ

"แล้วมึงจักบอกกับชาวบ้านว่าอย่างไร"

"กูจักบอกว่าได้นิมิตรจากบรรพบุรุษ"

ถึงแม้จะฟังดูไม่ค่อยเข้าท่า แต่ชาละวันก็จะลองเสี่ยงดูก็แล้วกัน ทั้งมนุษย์รูปงามตรงหน้าก็ดูเป็นคนมีวาทศิลป์อยู่ไม่น้อย

"งั้นวันรุ่งกูจะพามึงขึ้นฝั่งก็แล้วกัน"

"กูเหนียวตัว อยากอาบน้ำอาบท่า"

ชาละวันเลิกคิ้ว ก่อนจะผายมือไปด้านในช่องเล็กๆ ที่ด้านในมีที่อาบน้ำอยู่

"ไปอาบตรงนั้น เดี๋ยวกูจะหาผ้าให้นุ่ง"

ไกรทองพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะยืนขึ้นและบิดขี้เกียจไล่ความง่วงไปมา และเดินต้อยๆ ไปในห้องอาบน้ำ โดยมีสายตาคมสีทองวาวมองไล่หลังไม่วางตา

ไกรทองมองไปรอบๆ ห้องเล็กๆ ที่มีตุ่ม ขัน และมีใบไม้เลื้อยที่ย้อยลงมาปิดปากห้องไว้อย่างตื่นตาตื่นใจ

"สะดวกสบายเสียเหลือเกินนะไอ้จระเข้กวนประสาท!"

ว่าจบไกรทองก็จัดการผ้าที่มีเพียงชิ้นเดียวออก แม้ลำตัวจะมีมัดกล้ามงามวาวเพียงใด แต่เอวของไกรทองกลับไม่ค่อยเหมือนชายอื่นมากนัก เพราะมันเล็กกว่าของบุรุษปกติอยู่มาก ผิวสีน้ำผึ้งงามค่อยๆ ถูกน้ำชะโลมไปทั่ว ฝ่ามืออุ่นๆ ก็ถูไปตามลำตัวไปเรื่อยๆ แกนความเป็นชายพอดีมือถูกถูทำความสะอาดเบาๆ ลำตัวหนาก็ค่อยๆ นั่งยอง ก่อนที่ฝ่ามืออุ่นๆ จะขยับไปถูทำความสะอาดบริเวณรูทวารช้าๆ

"ข้าเอาผ้านุ่งมาให้"

ไกรทองรีบลุกขึ้นยืนทันที เมื่อได้ยินเสียงผ่านไม้เลื้อยด้านนอก มือของไกรทองยื่นแหวกเถาไม้เลื้อยออกไปจนชาละวันชะงัก ตาสีทองวาวที่ชาละวันไม่สามารถควบคุมได้ในยามนี้ก็มองเห็นร่างของไกรทองเล็กน้อย สีข้างและมัดกล้ามสีน้ำผึ้งทำให้ชาละวันต้องกลืนน้ำลายเบาๆ

"ผ้านุ่ง"

ตาคมของชาละวันรีบเบนหนีทันควันเมื่อเสียงของคนด้านในเน้นย้ำ มือหนารีบวางผ้าลงบนมือของไกรทองลวกๆ ก่อนจะรีบเดินออกไป

หัวใจดวงหน้าเต้นตุบตับอย่างห้ามไม่ได้ ชาละวันค่อยๆ หย่อนตัวลงนั่งบนแคร่ทองด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น ความรู้สึกใจเต้นตึกตัก ความรู้สึบวูบวาบอยู่ที่หน้าท้องที่เขาไม่ได้สัมผัสมานาน ไม่น่าเชื่อว่ามาวันนี้มันจะเกิดขึ้นอีกคราหลังจากที่เขาได้ร่วมหลับนอนกับสตรีเป็นครั้งแรก และครั้งนี้มันยังเกิดขึ้นกับมนุษย์ที่เป็นบุรุษเสียอย่างนั้น

"เป็นไปไม่ได้ ข้าต้องวิกลไปแล้วเป็นแน่"

ชาละวันส่ายหัวไปมา ไล่ความคิดวิกลจริตในความคิดเขาออกไปอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่พึ่งเกิดขึ้น แต่ยังไม่ทันที่ชาละวันจะได้คิดอะไรต่อ กลิ่นหอมเตะจมูกที่ไม่ได้กลิ่นมาสักพักก็ลอยออกมาจากในห้องน้ำจนคิ้วหนาขมวดมุ่น ชาละวันรีบสาวเท้าเข้าไปในห้องอาบน้ำ มือหนาแหวกไม้เลื้อยด้วยความตกใจ

นัยตาสีทองวาวเบิกกว้างกับภาพตรงหน้า เมื่อร่างของไกรทองทรุดลงพนักกับตุ่มน้ำ โดยมีผ้านุ่งพันเอวไว้หมิ่นเหม่ ใบหน้างามบัดนี้แดงเถือกเหมือนลูกตำลึงก็มิปาน เสียงหายใจรวยรินและเปลือกตาที่จะปิดอยู่รอมร่อทำให้ชาละวันกัดฟันกรอด ก่อนจะรีบก้มลงไปช้อนตัวไกรทองขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน

"ไอ้มนุษย์โง่เอ้ย!"

ชาละวันรีบอุ้มไกรทองวางลงบนแคร่ทอง ก่อนมือหนาจะยกขึ้นและปิดปากถ้ำเอาไว้ เพราะหากไม่ปิดไว้มีหวังกลิ่นนี้ลอยออกไปยังที่อื่นเป็นแน่

"กู.....กูรู้สึกวูบวาบ"

เสียงกระเส่าทำให้ชาละวันยกมือขึ้นกุมขมับ ไรเหงื่อผุดขึ้นตามใบหน้าและลำตัวของไกรทองแทบทุกแห่ง ความร้อนในตัวทำให้ร่างของไกรทองแทบไร้เรี่ยวแรง

"แล้วใครบอกให้มึงไปทำลูกแก้วกำหนัดแตกเล่าไอ้ไกรทอง!"

ดวงตางามของไกรทองหลับพริ้มเหมือนคนเมามายไม่ได้สติ ปากก็พร่ำเพ้อไปอย่างทรมาณกายและร้อนรุ่มอยู่ภายในตัว เหมือนว่าเลือดสูบฉีดไปทั่วทุกหนแห่ง

"กูร้อน ช่วยกูด้วย"

เสียงแหบพร่าอย่างไร้เรี่ยวแรงพร้อมกับลำตัวที่ขยับไปมาอย่างทรมาณทำให้ชาละวันกัดฟันแน่ร เหตุใดเรื่องเช่นนี้ต้องมาเกิดกับเขาในเวลานี้ด้วย

"กูจะช่วยมึงยังไงวะไอ้ไกร วอนหาเรื่องแท้ๆ"

"มนต์ เสกมนต์ให้กูหายจากความทรมาณนี้ที"

"ลูกแก้วกำหนัดเป็นของวิเศษ หากใช้มนต์ดับมันได้ง่ายๆ ดังใจหวัง มันจะเป็นของวิเศษได้รึไอ้โง่"

มือที่ไร้เรี่ยวเเรงและสั่นเทาของไกรทองค่อยๆ เลื่อนมาจับยอดอกสีน้ำผึ้งของตนเอง มืออีกข้างก็ปลดผ้านุ่งที่หมิ่นเหม่ออก ก่อนจะเลื่อนลงไปกอบกำความเป็นชายที่แข็งตระหง่านช้าๆ

"มึง!"

ชาละวันรีบหันหน้าหนีก่อนจะเห็นอะไรที่เขาไม่อยากเห็น หัวใจดวงหนาที่ไม่ได้เต้นแรงจากความตื่นเต้นในเรื่องอย่างว่ามาพักใหญ่ก็เต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมาจากอก

"อือ.....อื้ออออ"

เสียงอื้ออึงจากคนด้านหลังทำให้ชาละวันต้องข่มตาลงแน่น เสียงความกระสันของบุรุษรูปงามที่หวานปานน้ำผึ้งเดือนห้า จะไม่น่าฟังได้อย่างไร แต่ใจของพญาชาละวันก็จะไม่ทำผิดประเพณีเช่นกัน หัวเด็ดตีนขาดอย่างไรเขาก็จะไม่ยอมหลับนอนกับเพศชายเฉกเช่นเดียวกันเป็นแน่

"มึงออกไป..."

เสียงสั่นของไกรทองทำให้ชาละวันยืนขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะไปยังห้องอาบน้ำของตนเองพลางกัดฟันแน่น

      ดวงตาสีทองวาวได้แต่มองผนังห้องอาบน้ำนิ่ง หัวใจดวงโตเต้นถี่ เมื่อกามารมณ์ถูกปลุกขึ้นจากลูกแก้วกำหนัด

ตาคมเลื่อนไปมองพื้นที่มีเศษลูกแก้ววิเศษที่แตกเป็นเสี่ยงๆ ลูกแก้ววิเศษที่เขานำมาเพื่อเพิ่มความหรรสาแก่การร่วมรักกับเลื่อมลายวรรณและวิมาลาเมียทั้งสอง บัดนี้โดนมนุษย์อย่างไกรทองทำแตกไม่เหลือชิ้นดีเสียแล้ว

"ฟู่ว...."

ชาละวันเป่าลมออกจากปากอย่างพยายามใจเย็น แกนกายความเป็นชายที่เริ่มแข็งตัวขึ้นช้าๆ บวกกับสมองที่ดันไปจำภาพคนที่นอนทุรนทุรายอยู่บนแคร่และน้ำเสียงหวานกระเส่า ยิ่งทำให้ไรเหงื่อผุดขึ้นตามใบหน้าและลำตัวขาวผ่องอย่างห้ามไม่ได้

"ไอ้มนุษย์หน้าโง่เอ้ย!"

ชาละวันทำอะไรไม่ได้ นอกจากกัดฟันพร้อมกับก่นด่าคนที่ทำให้จิตใจเขาต้องโคลงเคลงเพราะกามอารมณ์อย่างห้ามไม่อยู่

มือหนาค่อยๆเลื่อนลงไปยังโจงกระเบนสีทอง ก่อนจะค่อยๆปลดออกจนไปกองอยู่ที่ปลายเท้า เผยให้เห็นแกนขาวลำอวบหนาที่มีเส้นเอ็นปูดโปนอยู่รอบๆแกน

   ส่วนหัวที่มีสีชมพูนั้นมีน้ำใสๆปริ่มออกมาจากรูเล็กๆปลายแกนเล็กน้อย แกนลำอวบหนาของชาละวันกระตุกเบาๆอย่างต้องการการปลดปล่อย

"ให้ตายสิวะ!"

ชาละวันมองแกนกายของตนเองพลางสบถอย่างหัวเสีย มนต์จากลูกแก้ววิเศษเริ่มทำให้ร่างกายของเขามีความต้องการในกามยิ่งกว่าครั้งไหน

     ในยามปกติแล้วเขาจะใช้มันเพียงเล็กน้อย แต่พอลูกแก้วแตกแบบนี้กลับทำให้อารมณ์ของเขานั้นมีความต้องการกว่าเดิมอยู่มากจนร่างกายปวดรัดไปหมด

ฝ่ามือใหญ่ค่อยๆกอบกำรอบแกนสีขาวอวบของตนเองแน่น แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเหลืออีกสามข้อนิ้วเห็นจะได้ ถึงจะกำรอบแกนลำอวบที่มีน้ำสีใสๆที่ปลายแกนนี้ไว้ได้

"อา..."

ความกระสันจากอุ้งมือตนเองเมื่อเริ่มขยับไปมาช้าๆอย่างรัดแน่น กลับไม่ได้ทำให้รู้สึกดีได้แม้แต่ครึ่งเดียวเมื่อเทียบกับมือเล็กๆ หรืออุ้งปากร้อนๆของวิมาลาและเลื่อมลายวรรณผู้เป็นเมีย

"อืมม......"

ความต้องการที่พุ่งทะยานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน บวกกับอุ้งมือของตนเองที่ไม่สามารถบรรเทาความอยากที่กำลังทำให้เลือดในกายสูบฉีดจนแทบลมจับได้ ทำให้ชาละวันเริ่มปวดขมับอย่างแรง

"หัวข้า"