#3

    เรียวขางามหยุดเดิน ก่อนไกรทองจะพูดนิ่งๆ

"เอาไว้ฉันปราบไอ้จระเข้ได้แล้ว เรามาคุยเรื่องของเรากันนะจ้ะ"

        ตะเภาทองเม้มปากแน่น หัวใจที่เหี่ยวเฉาก็กลายกลับเหมือนมีดอกไม้ค่อยๆ เบ่งบานอยู่ในใจ แต่ความรู้สึกผิดต่อผู้เป็นน้องก็มีอยู่เต็มอก ทำให้ตะเภาทองเลือกที่จะเดินหนีไปเพียงเท่านั้น

ไกรทองที่พออ่านสถานการณ์ออกก็ไม่รู้จะทำอย่างไร เพราะตนเองนั้นก็ชอบพอทั้งตะเภาแก้วและตะเภาทอง หากจะให้เลือก ไกรทองคงไม่สามารถเลือกใครคนใดคนหนึ่งได้

"พี่ไกรทองจ้ะ"

         ไกรทองหันหลังไปมองตะเภาแก้วที่ยืนยิ้มอยู่ทางด้านหลัง ก่อนจะยิ้มตอบ จนตะเภาแก้วแก้มแดงด้วยความเขินอาย

"ฉันเอาขนมต้มมาให้จ้ะ กินเยอะๆ พรุ่งนี้จะได้มีแรงปราบพวกจระเข้"

         ไกรทองยื่นมือรับขนมต้มมาไว้ในมือ ก่อนจะยิ้มกว้างและมองใบหน้าสวยที่เคอะเขินเขาจนไม่กล้ามองสบตา

"ขอบใจนะจ้ะแม่ตะเภาแก้ว"

         ว่าจบตะเภาแก้วก็หันหลังเดินหนีไปด้วยความเขินอาย ปล่อยไว้เพียงไกรทองที่ในหัวใจกลับมีแต่ความรู้สึกผิดและคิดว่าตนเองเห็นแก่ตัว คิดจะจับปลาสองมือ แม้ในยุคนี้การมีเมียหลายๆ คนจะเป็นเรื่องธรรมดา แต่ไกรทองก็ไม่อยากให้ผู้หญิงคนไหนต้องมาเสียน้ำตาเพราะตนเองทั้งนั้น

.

.

.

.

           เช้ารุ่งขึ้นของอีกวัน ชาวบ้านมามุงดูไอ้หนุ่มรูปงามนามไกรทอง ที่กำลังลับหอก มีด และดาบ พร้อมเชือกเส้นใหญ่ ตะเภาแก้ว ตะเภาทองและพระพิจิตรก็ยืนมองอย่างเป็นห่วง

"ฉันจะเริ่มแล้วนะจ้ะ"

        เมื่อได้ยินไกรทองพูดเยี่ยงนั้น ทุกคนก็จับตามองเป็นตาเดียว ตะเภาแก้วและตะเภาทองก็มองด้วยความเป็นห่วง ไกรทองจับหอกขึ้นมากำไว้แน่น ก่อนจะค่อยๆ ก้าวลงบันไดของท่าน้ำจนถึงเข่า ตาคมกวาดมองพื้นน้ำรอบๆ อย่างใจเย็น ก่อนจะใช้หอกตบกระทบน้ำเสียงดัง

แป๊ะ!

       เสียงรบกวนนั้นไม่ได้ทำให้จระเข้โผล่พ้นขึ้นมาบนผิวน้ำ หรือขึ้นมาโจมตีไกรทองแต่อย่างใด ชาวบ้าน พระพิจิตรและตะเภาแก้วตะเภาทองก็เงียบ ได้แต่มองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างระมัดระวัง

       มือของไกรทองประนมเข้าหากัน ก่อนจะร่ายมนคาถาเบาๆ และค่อยๆ เป่าไปบนมือที่ประนมอยู่ของตนเอง

"อ้ายจระเข้ขี้ขลาดตาขาว!"

       ไกรทองพูดเสียงกังวาล พลางกำหอกในมือไว้แน่น ก่อนที่ตาคมจะกวาดไปทั่วๆ อีกครั้งพร้อมพูดเสียงดังกังวาล

"กูรู้ว่ามึงซุ่มดู! อยู่แลกลัวกูหัวหด!......หากมึงคิดว่ามึงเก่งจริง ก็ออกมาประลองกับกูเถิด จะได้รู้ว่าผู้ใดเก่งในคุ้งน้ำพิจิตรแห่งนี้!"

ซ่า!!!!

        จระเข้ตัวเขื่องกระโดดออกมาจากโพงหญ้าจนน้ำกระเซ็น ชาวบ้านต่างกระโดกโตกตากและกรีดร้องอย่างตกใจ นัยตาคมจ้องตาสีทองของจระเจ้ตัวใหญ่มหึมา แม้แต่ตัวไกรทองที่เห็นจระเข้มาตั้งแต่จำความได้ เขาเองยังไม่เคยเห็นจระเข้ตัวไหน ใหญ่เท่าไอ้ตัวข้างหน้านี่มาก่อน แถมหน้าตาและลูกตามันยังน่ากลัวไม่เหมือนตัวอื่น

"ระวังนะจ้ะพี่ไกรทอง!"

         ตะเภาแก้วตะโกนเสียงดัง เมื่อเห็นชายผู้เป็นที่รักกำลังประจันหน้ากับจระเข้ตัวใหญ่ยักษ์ไกรทองรีบปาหอกอาคมออกไปสุดแขน ก่อนที่มันจะปักลงบนหลังของจระเข้ตัวใหญ่จนมันดิ้นด้วยความเจ็บปวด ตาสีทองของเจ้าจระเข้วาววับด้วยความโกรธ ก่อนมันจะพุ่งตัวเข้าหาไกรทองอย่างรวดเร็ว แต่ไกรทองก็หยิบมีดสองเล่มออกมาพร้อมกับกระโดดจากท่าเข้าใส่จระเข้จนชาวบ้านแตกตื่น

ฉึก!

        มือของไกรทองเสียบมีดอาคมอาบยาพิษลงบนปากของจระเข้อย่างแรง หากเป็นจระเข้ปกติ คงจะสิโรราบไปแล้ว แต่เจ้าตัวนี้กลับไม่เป็นไร ร่างของไกรทองที่ลอยอยู่บนน้ำห่างจากปากของเจ้าจระเข้ก็รู้ตัวว่าท่าไม่ค่อยดีแล้ว จึงรีบว่ายน้ำขึ้นฝั่ง แต่ยังไม่ทันที่มือจะแตะขอบท่า จะงอยปากกว้างก็งับเข้ากลางลำตัวไกรทอง ก่อนไอ้จระเข้ตัวเขื่องจะมุดกลับลงไปยังคลองลึกโดยมีสายตาของชาวบ้านมองอย่างอนาถใจ

"พี่ไกรทอง!!!"

        ตะเภาแก้วตะโกนเสียงดัง พลางน้ำตาก็ไหลลงอาบพวงแก้มสวย ตะเภาทองที่ทั้งตกใจและเสียใจไม่ต่างกันก็ได้แต่ยกมือขึ้นป้องปากพร้อมๆ กับน้ำตาที่ค่อยๆ ไหลลงไม่ต่างจากผู้เป็นน้องสาว

"ไอ้จั่น มึงไปนิมนต์พระมาทำพิธีให้ไอ้ไกรมันเสีย บอกคนไปแจ้งพระอาจารย์ไอ้ไกรมันด้วย"

        พระพิจิตรว่าอย่างนึกเวทนาไกรทอง

"ยังหนุ่มยังแน่นแท้ๆ ไอ้ไกรเอ๋ย สู่สุขคติเถอะนะเอ็ง"

         ว่าจบพระพิจิตรก็หันหลังเดินกลับเข้าไปในเรือน ส่วนพวกชาวบ้านก็ต่างพากันแยกย้ายออกจากริมคุ้งน้ำ ตะเภาทองเดินช้าๆ ออกมายังร่มไม้ใหญ่ด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า มีเพียงน้ำตาที่ไหลรินอาบสองแก้มงามเท่านั้นที่บอกได้ว่าหล่อนเสียใจมากเพียงไหน

"ฮือออออ!"

         ตะเภาทองปล่อยโฮพลางทรุดลงข้างๆ ต้นไม้ใหญ่ มือเล็กยกขึ้นจับหน้าอกตัวเองอย่างเสียใจ ส่วนอีกทางหนึ่ง ตะเภาแก้วได้แต่ยืนร้องไห้อยู่ตรงที่เดิม มองผิวน้ำในลำคลองที่มีสีแดงของเลือดปะปน หัวใจของหล่อนตายไปพร้อมกับไกรทอง ชายผู้เป็นรักแรกไปเสียแล้ว

"ฮืออออ พี่ไกร"

.

.

.

.

"พี่ชาละวันเอาไอ้มนุษย์ผู้นี้มาทำไมหรือจ้ะ"

            วิมาลาขมวดคิ้ว พลางมองหนุ่มรูปงามที่นอนสลบไสล ทั้งยังมีแผลตามตัวอยู่หลายจุด

"ฝีปากมันกล้านัก วิชาหอก วิชาอาคมก็ไม่ใช่ไก่กา แต่สิ่งที่พี่ติดใจเห็นจะเป็นวาจาหยาบกระด้างของมันกระมัง"

           ตาคมสีทองอร่ามจ้องหนุ่มรูปงามที่นุ่งเพียงโจงกระเบนขาสั้น และมีร่องรอยจากการต่อสู้กับตนเอง ที่นอนสลบไสลอยู่บนแคร่

"พี่ชาละวันจะทำอย่างไรกับมันล่ะจ้ะ"

           วิมาลาถามหน้าสงสัย ก่อนที่ชาละวันจะหันมายิ้มให้เมียรัก

"พี่จะสั่งสอนมันเสียหน่อย แล้วค่อยให้มันไปเตือนพวกชาวบ้าน ว่าอย่าให้ใครมายุ่มย่ามกับเรา ส่วนเราก็จะไม่ทำร้ายใครอีก"

           วิมาลาถอนหายใจ เป็นจระเข้แต่จะให้เลิกกินเนื้อมนุษย์ แบบนี้จระเข้ตัวอื่นถึงจ้องแต่จะมาท้าประลองพี่อย่างไรล่ะ

"งั้นเดี๋ยวน้องกลับก่อนนะจ้ะ"

          ชาละวันหันมายิ้มให้วิมาลา ก่อนที่วิมาลาจะยิ้มตอบและเดินออกไปจากม่าน กลายเป็นจระเข้และว่ายน้ำออกไป รอยยิ้มของชาละวันค่อยๆ หายไป เหลือเพียงใบหน้านิ่งงันและสายตาเย็นยะเยือกที่มองตามหลังเมียของตนเองไปตนลับตา

ตาคมสีทองค่อยๆ หันกลับมามองหนุ่มรูปงามที่นอนหมดสภาพอย่างน่าเวทนา ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะยกขึ้น ชาละวันเริ่มร่ายคาถาพึมพำเสียงเบา ก่อนร่องรอยแผลและรอยขีดข่วนทั้งหมดของคนที่นอนสลบไสลอยู่จะค่อยๆ เลือนหายไปจนเหมือนไม่เคยมีมาก่อน

.

.

.

.

"อือออ"

          ผ่านไปหลายชั่วยาม เสียงฮึมฮำในลำคอของไกรทองทำให้ดวงตาสีทองเหลือบมามองนิ่ง

เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ เปิดขึ้นช้าๆ แต่เมื่อเห็นว่าระยะสายตาตนเองเป็นหินย้อยแปลกตาก็กระพริบตาเล็กน้อย ก่อนคิ้วหนาจะขมวดมุ่น

ไกรทองค่อยๆ ใช้มือยันตัวเองขึ้นช้าๆ ก่อนจะหันมองไปรอบๆ อย่างเมื่อยเนื้อเมื่อยตัว ก่อนที่ตาสีดำขลับจะหันไปเห็นบุรุษรูปงามเหมือนเทพจำแลงตามที่เสียงเล่าอ้างต่อๆ กันมา ผมยาวสีดำขลับ ใบหน้าได้รูปงาม คิ้วหนาดกดำ สันจมูกโด่งเข้ารูป ริมฝีปากงดงาม ดวงตางามราวเทพจำแลง ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่า มัดกล้ามปานเทพปั้น โจงกระเบนสีทองเข้ากับสีตาดวงสวย

"จะมองอีกนานหรือไม่"

          เสียงนิ่งๆ และใบหน้านิ่งงันทำให้ไกรทองหลุดออกจากภวังค์ทันควัน

"ที่แห่งนี้คือที่ใด แล้วข้ามาอยู่ที่นี่ได้เยี่ยงไร"

           ไกรทองถามด้วยความสงสัย ดวงตาดำขลับกวาดมองไปรอบๆ ตัวก็เห็นมีเพียงถ้ำ ก่อนนัยตาจะไปหยุดลงตรงปากถ้ำที่ด้านนอกกลับมีฝูงปลาแหวกไหว้อย่างน่าอัศจรรย์

"เมืองใต้บาดาล"

          ไกรทองรีบหันไปตามเสียงเรียบนิ่งอย่างไม่เข้าใจ จะเป็นไปได้อย่างไร หากคนตรงหน้าไม่ลวงเขา ก็อาจจะเป็นฝันไปก็ได้ หรือไม่แน่ เขาอาจจะอยู่ที่สวรรค์ หรือนรกก็เป็นได้

"ท่านเป็นเทวดา หรือท่านเป็นยมบาลกันเล่า"

           ชาละวันนึกขันอยู่ในใจ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างขำขันในคำถามของมนุษย์หนุ่มรูปงามตรงหน้า

"ข้าเป็นจระเข้"

"ฮ่า!ๆๆๆๆ"

          ชาละวันเลิกคิ้ว มองคนที่ขำเอาเป็นเอาตายตรงหน้านิ่งๆ ส่วนไกรทองที่ขำจนน้ำหูน้ำตาไหลก็หันมามองชาละวันทั้งรอยยิ้มขำ

"ท่านเลิกลวงข้าได้แล้ว ข้ามิโง่เง่าปานนั้นดอก บอกมาเถิดว่าท่านเป็นผู้ใด"

          ชาละวันยกยิ้มบางๆ ก่อนจะยืนขึ้นเต็มความสูง เรียวขายาวค่อยๆ ก้าวไปยังปากถ้ำ ก่อนที่ชาละวันจะพึมพำเบาๆ

ตาของไกรทองมองภาพตรงหน้าคิ้วขมวด ชายรูปงามปานเทวดากำลังทำอันใดอยู่ก็ไม่รู้ได้ ทั้งด้านนอกที่เป็นเหมือนเกราะกำบังน้ำไม่ให้ไหลเข้ามาก็มีปลาเล็กปลาน้อยว่ายไปมาเสียให้ควัก แต่ยังไม่ทันที่ไกรทองจะคิดอันใดได้มากกว่านี้ จระเข้ตัวเขื่องก็ว่ายมาหยุดอยู่ตรงหน้าถ้ำเสียแล้ว

 

"ท่าน! อันตราย! ถอยออกมาบัดเดี๋ยวนี้!"

          นอกจากร่างงามที่ยืนหันหลังให้ไกรทองอยู่จะไม่ถอยออกมาแล้ว มือหนายังยื่นผ่านม่านน้ำออกไปและค่อยๆ วางลงบนใบหน้าของจระเข้อย่างนึกเอ็นดู ชาละวันค่อยๆ ชักมือกลับ ก่อนที่จะมองจระเข้ตัวเขื่องไหว้หนีไปนิ่งๆ

"ท่าน.....ท่านทำได้อย่างไร"

         ชาละวันหันมามองคนที่ตาโตเท่าไข่ห่าน ทั้งยังมีทีท่าตกอกตกใจจนน่าขัน

"ข้าบอกไปแล้ว ว่าข้าคือจระเข้"

         ไกรทองที่ตั้งสติได้ก็ค่อยๆ ลุกขึ้นและถอยห่างจากชาละวันช้าๆ ดวงตาสีดำขลับของไกรทองจ้องชายตรงหน้าไม่ละสายตา ชาละวันที่นึกสนุกก็ยกมือประนม ก่อนจะหลับตาและแปลงร่างเป็นจระเจ้ตัวใหญ่ยักษ์ทันตาจนไกรทองนิ่งไปเสียดื้อๆ ก่อนจะกลับกลายเป็นบุรุษรูปงามเช่นเดิม นัยตาสีทองวาวจดจ้องไกรทองด้วยรอยยิ้มเยาะ ก่อนจะถามเสียงเย้า

"เชื่อข้าหรือยัง เจ้ามนุษย์"

         ไกรทองหันซ้ายหันขวา ก่อนจะเหลือบไปเห็นถาดปลาหลากชนิด

"เข้ามาสิวะไอ้จระเข้ยักษ์!"

         ชาละวันขำเบาๆ เมื่อไกรทองยกถาดขึ้นมาไว้ในมือเตรียมประทุษร้ายเขา

"ได้"

         เรียวขายาวค่อยๆ ก้าวเข้าไปนิ่งๆ ส่วนไกรทองก็ตกใจ ทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะรีบปาถาดใส่ชาละวันอย่างเเรง

เพล้ง!

"แรงใช้ได้เลยนี่เอ็ง"

"อย่าเข้ามานะโว้ย!"