ログイン
報告
概要
逆転
ドロドロ展開
愛人
ひいき/自己中
シルバー
不倫現場
因果応報
家族もの
息子の陽翔（はると）がもうすぐ結婚するというのに、本来なら一緒に準備を手伝うはずの夫の高橋圭一（たかはし けいいち）は、最近ずっとスマホばかり見てぼんやりしていた。 その様子に私は不快になり、圭一が注意をそらした隙に、彼のスマホをこっそり見た。 【キミはもう帰国しないと聞いたから、俺は言われるがまま好きでもない女を妻にした。もしキミが帰ってくると知っていたら、俺は……】 【私はもう二度と離れない、あなたに会いたいわ】 私は何事もなかったようにスマホを元に戻した。 圭一がスマホを開くのを見ていると、彼は突然子供のように涙をぽろぽろとこぼし始めた。 私は陽翔の結婚式を最初から最後まで全て一人で取り仕切った。 しかし圭一は、結婚式当日、初恋の相手を連れてきた。 結婚式が終わった後、私はついに我慢するのをやめて、離婚を切り出したのだった。
もっと見る第1話
第1話
บทนำ
หลี่อ้ายเฉินทุ่มเทเพื่อความรักอย่างหมดใจ แม้จะต้องปกปิดฐานะที่แท้จริงของตนเพื่อพิสูจน์ว่ารักแท้นั้นมีอยู่จริง หวังเพียงแต่งงานมีครอบครัวที่รักอบอุ่นและรักใคร่ หวังเพียงได้พบเจอบุรุษที่รักนางที่นางเป็นนาง หาใช่ทรัพย์สมบัติที่ตระกูลนางมี แล้ววันหนึ่งนางก็ได้พบบุรุษผู้นั้น
เจ้าเมืองหนุ่มผู้เที่ยงธรรม
ทั้งสองแต่งงานกัน แต่หลังจากแต่งงานกันทุกสิ่งอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่นางหวัง หยางพ่านชุนเย็นชากับนางยิ่งกว่าแม่น้ำในหน้าหนาวเสียอีก
แม้เกิดเหตุร้ายครั้งใหญ่ เมืองหลวงอย่างลั่วหยางระส่ำ เมืองท่าห่างไกลอย่างเมืองเฉิงก็ได้รับผลกระทบ
หลี่อ้ายเฉินต้องพลัดพรากจากพ่อแม่พี่ชาย ด้วยหน้าที่ของเขาในฐานะเจ้าเมือง เขาสามารถช่วยชีวิตทุกคนในเมืองเฉิงเอาไว้ได้ เว้นแต่นาง เว้นแต่ครอบครัวของนาง ลูกคนเดียวต้องตายจาก เนื่องจากเขาไม่สามารถช่วยเหลือครอบครัวของนางได้
เลือกสามีผิดคิดจนตัวตาย! เป็นเช่นไรรู้ก็เมื่อสายไปเสียแล้ว
เมื่อมีโอกาสให้ย้อนกลับมาอีกครั้ง นางตัดสินใจที่จะถอยห่างจากเขาและอดีตที่เคยขมขื่น แต่ทำไมเขาถึงไม่ยอมปล่อยนางไป ทั้ง ๆ ที่ในอดีตเขาเคยเย็นชากับนางอย่างยิ่ง ความพยายามตัดใจจากเขากลับกลายเป็นการท้าทายให้เขากลับมาหานางอีกครั้ง แม้ว่านางจะพยายาม
ตัดบัวไม่ให้เหลือใย ยามตัดใจย่อมไม่ให้เหลือรัก
แต่การตัดใจนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายในเมื่ออดีตและความรู้สึกยังคงตามมาดั่งเงาตามตัว
บทที่ 1
เช้ามืดที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดเบา ๆ ผ่านหน้าต่างที่แง้มไว้ หลี่อ้ายเฉินนั่งอยู่บนเตียงนอนเก่า ๆ เพียงลำพัง
ห้องนอนที่เคยเต็มไปด้วยความสุขและเสียงหัวเราะของบุตรชาย บัดนี้มันกลับกลายเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความเงียบเหงาและความทรงจำที่แสนเจ็บปวด หญิงสาวผู้เคยงดงามสวมใส่เสื้อผ้าอาภรณ์สีเงินงามอร่ามตา นางนั่งกอดภาพวาดเสมือนจริงของบุตรชายไว้แนบอก น้ำตาไหลพรากออกมาไม่ขาดสาย
"หากบุตรชายข้ายังอยู่ ข้าคงไม่ต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้...เสี่ยวชิงเอ๋อร์ลูกแม่ เป็นแม่ที่ปกป้องเจ้าไว้ไม่ได้"
นางสะอื้อไห้กับตัวเองเสียงแผ่วเบา ราวกับจะให้เสียงนั้นไปถึงวิญญาณของบุตรชายที่ล่วงลับไปแล้ว
แสงเช้ามืดเริ่มส่องผ่านเล็ดลอดหน้าต่างเข้ามา จนสาดส่องให้เห็นใบหน้าที่เหี่ยวย่นจากความทุกข์ทรมานของหลี่อ้ายเฉิน นางค่อย ๆ วางภาพวาดบุตรชายลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบจดหมายที่เขียนไว้ตั้งแต่เมื่อคืน จดหมายลาตายที่นางเขียนถึงครอบครัว
“ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่...ขอโทษที่อ้ายเฉินไม่อาจอยู่ต่อได้อีกแล้ว ความทุกข์ทรมานนี้มันเกินที่ข้าจะทนไหว...ข้าไม่อาจทนมันได้อีกแล้ว”
นางจรดปลายพู่กันเขียนลงบนกระดาษขาว ความรู้สึกทั้งหมดถูกถ่ายทอดผ่านลายมือที่สั่นเทา
หลี่อ้ายเฉินนึกย้อนกลับไปในวันที่บุตรชายตายจากไป วันนั้นฝนตกหนักมาก นางนั่งเฝ้าเสี่ยวชิงที่กำลังเจ็บป่วยบนเตียง มือน้อย ๆ ที่เคยจับนางไว้แน่นค่อย ๆ ผ่อนคลายลง จนกระทั่งไม่มีแรงเหลืออีกต่อไป
"ท่านแม่...ข้าหนาว..."
เสียงเล็ก ๆ แหบแห้งของบุตรชายยังดังก้องในความทรงจำ นางพยายามห่มผ้าให้เขาอย่างดี แต่ก็ไม่อาจช่วยอะไรได้ ในที่สุดเสี่ยวชิงก็สิ้นลมหายใจในอ้อมกอดของนางเอง
หลี่อ้ายเฉินหลั่งน้ำตาออกมาราวกับจะกลายเป็นสายเลือด นางแทบสิ้นใจตามบุตรชายไปเสียเดี๋ยวนั้น นางกอดร่างไร้วิญญาณของบุตรชายคนเดียวเอาไว้ทั้งคืนอยู่เช่นนั้น ไร้เงาของคนเป็นสามี คนเป็นบิดา
หลี่อ้ายเฉินหันกลับมาที่เตียงอีกครั้ง ดวงตาหมองหม่นทอดมองไปยังภาพเหมือนเสี่ยวชิงที่ยังคงตั้งอยู่ตรงนั้น ความเจ็บปวดของนางท่วมท้นในใจ
"ท่านพี่...ทำไมท่านถึงเย็นชากับข้าถึงเพียงนี้ ลูกของเราต้องตายไปเพราะท่านไม่เคยใส่ใจ...ตั้งแต่แต่งงานเข้ามา ท่านเป็นคนดี ทำหน้าที่เจ้าเมืองที่ดีดูแลปวงประชาอยู่เสมอ แต่เมื่อยามเป็นเรื่องของข้าหรือลูก ท่านกลับไม่เคยคิดใส่ใจ เพราะเหตุใดกัน เกลียดชังอันใดต่อข้านักหนางั้นหรือ หากเกลียดข้าแต่เสี่ยวชิงเป็นบุตรชายคนเดียวของท่าน ใยไม่เหลี่ยวแลเขาบ้าง สักนิดก็มีให้ได้เลยหรือ"
นางพูดกับตัวเองทั้งน้ำตา คำพูดที่ไม่เคยเอ่ยมา ตลอดเวลาที่แต่งงานเข้าจวนเจ้าเมืองมา นางกล้ำกลืนความทุกข์ระทมนี้มาเพียงลำพังมาตลอด ผู้คนอาจกล่าวว่าหลี่อ้ายเฉินนั้นโชคดีเพียงไรที่ได้แต่งงานเป็นภรรยาของเจ้าเมือง ผู้เป็นชายหนุ่มอนาคตไกลจากเมืองหลวง
แต่ไม่เลย
ภรรยาผู้นี้ไม่เคยได้รับความเมตตาจากสามีผู้แสนดีของชาวเมืองเลยสักครั้ง ความใจดีและเมตตาของเขามีไว้เพื่อประชาชน ชาวบ้านในเมืองเท่านั้น หาใช่คนในครอบครัวไม่ หาใช่สำหรับนางไม่
หลี่อ้ายเฉินนั่งกอดชุดของบุตรชายพลางร้องไห้จนน้ำตากลายเป็นสายเลือด บุตรชายของนางจากไปหลายวันแล้วแต่ผู้เป็นบิดากลับยังไม่มีข่าวคราวและเงียบหาย
ตั้งแต่บุตรชายมีท่าทางแปลก ๆ นางก็ส่งจดหมายให้กับสามีที่ออกไปช่วยเหลือชาวบ้านแล้ว การไม่มีข่าวคราวตอบกลับมามันเป็นเรื่องปกติ แต่นางก็ยังคิดว่าสามีจะกลับมาผ่านในวันสองวัน แต่ก็ไม่
“ฮูหยินกินอะไรบ้างเถอะเจ้าคะ หากฮูหยินไม่กินคุณชายน้อยรู้จะยิ่งเสียใจนะเจ้าคะ” สาวใช้ประจำตัวรวมถึงแม่นมไม่รู้จะจัดการอย่างไรกับภรรยาเจ้าเมืองที่นั่งดวงตาเหม่อลอยอยู่ที่หน้าโล่งศพของบุตรชาย
มือเรียวของอ้ายเฉินจิกแน่นเข้าไปในมือที่จับชุดเอาไว้ มันแน่นจนเล็บของนางจิกเข้าไปในมือของตัวเองจนเลือดซึม แต่มันก็เทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดที่นางได้รับจากการสูญเสียบุตรชายเลยแม้แต่นิด
เลือดและน้ำตาหยดใส่ชุดผ้าดิบหยดแล้วหยดเล่าก่อนที่ใบหน้าสวยที่ซีดเซียวจนไร้เรี่ยวแรงจะยิ้มเยาะให้กับชีวิตของตน
“พวกเจ้าออกไปเถอะ แล้วก็วันพรุ่งหากท่านเจ้าเมืองไม่กลับมาก็ฝังคุณชายน้อยเถอะ” ใครจะคิดว่านั่นจะเป็นคำสั่งสุดท้ายของนายหญิงแห่งจวนเจ้าเมือง
หลี่อ้ายเฉินตัดสินใจแน่วแน่ หยิบยาพิษที่เตรียมไว้ขึ้นมาดื่มจนหมด ความเย็นไหลผ่านลำคอ นางรับรู้ได้ถึงความเย็นที่เริ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ก่อนที่จะทรุดตัวลงบนเตียง
"ลูกรัก...แม่จะตามไปหาเจ้าแล้ว"
เสียงสุดท้ายของนางเบาจนแทบไม่ได้ยิน ร่างบางกระอักเลือดออกมาคำโตจนกระทั่งร่างเล็ก ๆ ในชุดสีขาวเงินงดงามก่อนหน้านี้ จมอยู่กลางกองเลือดสีแดงชาด ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดลง
ห้องนอนกลับมาสู่ความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงภาพวาดบุตรชายที่ยิ้มแย้มบนภาพวาดที่ติดอยู่ข้างผนัง เปรียบเสมือนเป็นพยานแห่งความรักและความเจ็บปวดที่ไม่อาจลืมเลือนได้
ในตอนเช้าแม่นมและสาวใช้เจอฮูหยินในสภาพน่าสลด บนใบหน้าของนางเต็มไปด้วยน้ำตา แต่มันกลับมิได้ใส ที่คนว่าร้องไห้จนน้ำตากลายเป็นสายเลือดคงจะเป็นจริงเสียแล้ว และร่างของฮูหยินที่ไร้ลมหายใจบนเตียงนอนเย็นเฉียบ ทั้ง ๆ ที่เพิ่งฝั่งร่างบุตรชายไปไม่นาน
ภาพนั้นทำให้ทุกคนที่มองรู้สึกเจ็บที่หัวใจ เมื่อคนมีอายุมากกว่าต้องส่งคนอายุน้อยกว่าข้ามสะพานไน่เหอย่อมเป็นความรู้สึกที่เจ็บปวดเจียนตายอยู่แล้ว แต่ก็ไม่มีใครคิดว่าฮูหยินของท่านเจ้าเมืองนางจะตายไปจริง ๆ
ทิ้งเอาไว้เพียงแค่ความทรมานให้กับคนที่อยู่ด้านหลังที่ไม่สามารถชดเชยอะไรได้อีกแล้ว เพราะเลือกชีวิตของชาวบ้านนับร้อยจึงต้องแลกกับชีวิตของคนที่รักทั้งสองคน แม้จะสำนึกแต่ก็สายไปเสียแล้ว
最新チャプター
息子の結婚式、夫は初恋の相手と壇上に上がった 第10話
圭一の目から、あの狡猾な光がすっかり消えていた。彼は重い足取りで家へ戻るしかなかった。ドアを開けると、玲さんはテレビを見ているところだった。圭一を見ると笑顔になり、私を見ると、その笑顔は一瞬で冷え切った。そして、なにか思い出したように声を上げた。「あなたたち離婚しに行くの？」私は黙って頷いた。圭一は運転免許証を取りに部屋へ向かい、私はリビングへ一歩入った。かすかに臭いが漂ってきて私は眉をひそめた。だがもうこの家に住むわけでもないし何も言わなかった。玲さんが立ち上がってわざとらしく顎を上げた。「葵さん、あなたも十分きれいだけど、やっぱり私の方が美人ですよね。そうじゃなきゃ、圭一さんが私のことを何十年も忘れられないわけないもの。あなたたちが離婚したら、私たちすぐに結婚するんです。結婚式にはぜひ出席してくださいね」私が玲さんと会ったのはこれが三度目。その三度とも、彼女は私に挑発してきた。前の二回は耐えた。でも今回はもう我慢したくない。私は手を振り上げ、思い切り彼女の頬に平手打ちをした。玲さんは怒った目で、反撃しようと手を上げたが、私はその手首を掴み、反対側の頬にもしっかりと平手打ちの跡を残した。それから私は、手についた何かを払うような仕草をして笑った。「どういたしまして。ついでよ、ついで」その時、圭一が部屋から出てきた。玲さんは涙を作り、前回のように彼の胸へ飛び込もうとした。だが圭一は玲さんを突き放した。彼の目に映っていたのは私だけだった。時はとうに過ぎ去り、私の中の薄い好意などもう跡形もない。圭一がいまさらの後悔や情を向けてきたって、私にとってはただの重荷でしかなかった。私は冷たく圭一を見て言った。「行きましょう」圭一は肩を落とし、私と一緒に役所へ向かった。道中、彼は一度も私の名を呼ばず、一度も引き止めようとしなかった。離婚届受理証明を受け取った瞬間、私は深く、長い息をついた。優菜に離婚届受理証明書の写真を送ると、優菜は私の新しい生活が始まったお祝いだと言って、3回に分けてお祝い金を送ってきた。圭一が私の名前を呼んだ。私は聞こえなかったふりをして歩き出した。私は飛行機に乗らなければならない。昔話に付き合っている暇はなかった。私は砂漠へ行った。草原へも行った。写
息子の結婚式、夫は初恋の相手と壇上に上がった 第9話
本当に一瞬たりとも落ち着かない。私は再び服をつかんで家を飛び出した。一足先に私が警察署に着くと、圭一は隅でうずくまっており、瑠奈さんは両親に抱えられてワンワン泣いていた。私の姿を見ると、瑠奈さんはさらに声をあげて泣き出した。「お義母さんごめんなさい。あの日、お義母さんにあんなこと言うべきじゃありませんでした」私は手を振った。瑠奈さんは元々いい子で、ただ誠実すぎるだけだと知っていた。私は瑠奈さんに聞いた。「それで、一体何があったの？」瑠奈さんは涙をぬぐい、歯を食いしばってこの数日の鬱憤を吐き出した。「お義母さんが家を出てから、あの玲さんっていう妖怪が家に住み着いたんです。ご飯でアレルギー出て体調が悪いから、数日看病してほしいって言われました。でもアレルギーなんて嘘です。私、見たんです。あの人、自分で体をつねって赤くして、それをアレルギーだって言ってお義父さんを騙してるんです。家事も全然しないし、料理も作らない。私たちは仕事で忙しいのに、帰ってもご飯が全くないから毎日出前です」奥歯を噛み締めながら瑠奈さんは続けた。「出前の容器は自分が捨てるって言ったくせに、全部キッチンに積み上げて放置されました。臭くなって気づいたんですが、服も洗ってなかったし、キッチンでゴミが腐って虫までわいてたんですよ」しかし瑠奈さんが怒っている一番の理由は他にあるようだった。瑠奈さん曰く、玲さんは図々しく家に居座り、家の中ではまるで玲さんを神様扱いだという。さらに自分の息子も一緒に住まわせるように言ったらしい。瑠奈さんは言った。「妖怪の息子なんて、誰が家に入れるもんですか。でも陽翔は昇進のためには玲さんの力が必要だとか言って、本当に了承しそうになって。それで私、耐えられなくなって実家に帰ったんです」私は一通り聞き終えると、拳を握った。本気で圭一と陽翔を張り倒してやりたい気分だった。その時、圭一が警察署に駆け込み、真っ直ぐ陽翔へ向かって行くと、思い切り蹴り飛ばした。警察が慌てて止めに入る。みんなで座ってこの件が解決するのを待つこと二時間、ようやく落ち着いた頃。私は圭一に問い詰めた。「玲さんが息子も家に住ませたいって言った時、あなたは同意したの？」圭一は顔をひきつらせ、背筋を伸ばした。「同意なんてしてない。ただ、玲の息子に
息子の結婚式、夫は初恋の相手と壇上に上がった 第8話
陽翔は珍しく黙って、部屋の中を見回した。「この部屋の家具、全部新しくなってる。母さん、ここ数日、けっこう楽しく暮らしてたんだな」私は引きつった笑みで返した。「ええ、あなたの姉さんがね。母さんの老後のお金は使わせたくないらしくて、全部買い替えてくれたの」陽翔の顔色がさらに悪くなる。私はスーツケースを片付け、ソファに腰を下ろした。「で？何か用事？」陽翔は髪を乱暴にかきむしり、苦しげに言った。「瑠奈と喧嘩して、瑠奈が実家に帰っちゃったんだ。離婚するって言われた。母さん、瑠奈を止めてくれよ」「あら、それは無理よ」「なんでだよ」私は口の端を上げて言った。「あなたは私を大事にしない。あなたの妻は、もっと私を大事にしない。陽翔、結婚式の時だってそうだったわよね？私がスピーチ台に立ったときの、あなたと瑠奈さんの嫌そうな顔、忘れてないわよ。玲さんがマイクを受け取ったときは、嬉しそうだったわね。高学歴の優雅な女性の、祝福でもなく空っぽの綺麗事だけ並べたスピーチ。それでもあなたは、自慢げにしてたじゃない」私は冷たく言い放ち、親子の最後の取り繕いを引き裂いた。陽翔は目を見開き、その後、逆上した。テーブルを思いきり蹴りつけ、私を睨みつけた。「だから父さんは玲さんのほうが好きなんだな。母さん、あんた性格が悪すぎる。自分の息子の頼みも断って、もう俺を息子と思ってないんだな？」私はこめかみに手を当て、むしろ笑ってしまった。「陽翔、あなたが先に私を母と思わなかったのよ。今日から、あなたのことには一切口出ししない。あなたは父さんと玲さんを大事にすればいいわ」私が言い終えるか終えないかのうちに、陽翔は再びテーブルを蹴り、ドアを乱暴に閉めて出ていった。私は勢いよく閉まったドアを見つめ、胸の奥の痛みを必死に押し込めた。この息子ときたら、いつも自分本位で、思いやりがない。本当にがっかりした。深く息を吐き、自分の部屋に戻って身体を休めた。このところ旅ばかりして疲れていたが、それ以上に心は軽かった。離婚届を提出すれば、私は本当に自由になる。どこへでも行ける。誰にも止められない。眠りに落ちかけたその時、電話が鳴った。瑠奈さんからだった。彼女の声は震え、悲鳴に近かった。「お義母さん、お願いです。陽翔を連れ戻してください。
息子の結婚式、夫は初恋の相手と壇上に上がった 第7話
優菜は声を立てて笑った。「母さんがずっと苦労してきたの、私ちゃんと見てたよ。でも母さん自身は、全然幸せそうじゃなかった。やっと自由になれたんだから、これからは思うままに、好きなように生きるべきよ」私の気持ちが初めて肯定されて、歳を重ねて厚くなったはずの私の頬の皮膚が、少しだけ赤くなった。優菜と家に戻ると、彼女は待ちきれないように厚いアルバムをいくつも取り出して見せてきた。ほとんどが優菜が撮った彼女自身と旅先の風景だった。優菜はページを一枚めくるごとに、どんな場所か楽しそうに説明してくれた。私は優菜の説明が聞こえなくなるほど、写真の風景に吸い込まれていた。そこには私が一度も行ったことのない遠い世界が広がっていた。突然優菜がアルバムを閉じ、代わりにスマホを差し出してきた。「母さん、ツアー申し込んでおいたよ。すごく評判いいところ。明後日出発ね。母さんが若いとき夢見てたこと、今から叶えるのでも遅くないよ」娘の瞳を見つめた瞬間、胸の奥でドクンと心臓が大きく鳴った。その音と一緒に、心のどこかで長い間埋もれていた種が、やっと芽を出すような感覚があった。優菜の言葉が、何度も何度も頭に響いた。若いとき夢見てたこと、今から叶えるのでも遅くないよ。私は思わず吹き出した。ネットで人気の言葉を思い出したのだ。「五十歳、ちょうど冒険する年齢ってやつよ」優菜は笑って訂正した。「五十じゃなくて四十九でしょ」私は気にせずスマホを手に取り、旅行の準備や情報収集を始めた。だがその最中、圭一からのメッセージが次々と通知に現れた。【葵、今日は帰ってくるのか？】【もし帰らないなら、どこに泊まってる？優菜のところか？】【今日の陽翔のことは気にするな。あれは俺たちが甘やかして育てたせいだ。俺は玲とどうこうするつもりなんてなかった。ただ久しぶりに会っただけだ】【俺は、離婚したくない】私は白目を剥いてしまった。圭一が離婚したくない理由なんて分かりきっている。三十年間、私は圭一にとっての無料の家政婦だったのだ。私がいなくなれば、圭一の生活はたちまち崩れるだろう。でもどうして私が、そんな愛情のない人間のために働き続けなければならないのだろうか？私は画面を強く押し返信を送った。【必要な手続きが全部終わったら、
レビュー