บทที่ 7

1สัปดาห์ต่อมาฉันก็พยายามทำตัวให้ออกห่างจากพี่สหรัฐให้ได้มากที่สุดและคิดว่าเขาจะบอกเรื่องนั้นกับฉันเร็วๆและพูดกล่อมเกลาให้เขากลับไทยไป แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นไปตามนั้นเลยเพราะที่ผ่านมาเขาเลือกที่จะเงียบและเข้าหาฉันให้ได้มากที่สุดอีกด้วย

ร่างบางก็ต้องคล้อยตามกันไปและทำตัวเป็นน้องที่ดีของสหรัฐอยู่อย่างนั้นตลอดไป เพื่อฉันก็อยากจะเก็บความสุขนั้นไว้อีกเช่นกัน

"แม่งกูขี้เกียจชิปหาย มึงชวนกูมาเล่นบาสอีก"วายุก็ยังคงบ่นพรึมพรำทั้งๆที่ฉันเลือกเปลี่ยนสถานที่มาเล่นที่ยิมแต่ด้วยความเจ้าหงุดหงิดและขี้บ่นฉันก็ไม่ได้จะใส่ใจอะไรมากกับคำพูดของวายุ

"บ่นมากอ่ะมึง ร้อนจริงว่ะไปเที่ยวกัน"

ทั้งสองที่นอนราบลงไปกับพื้นทันทีเพราะความเหนื่อยล้าและอ่อนเพลียเป็นอย่างมากรวมถึงอากาศข้างนอกที่ดูร้อนอบอ้าวมากๆอีกด้วยในฤดูกาลนี้

ขวดนํ้าเปล่าถูกยื่นจ่ออยู่ตรงหน้าก่อนที่คนตัวเล็กจะค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งและรับนํ้าดื่มไปดื่มอย่างกระหายและคนที่ยื่นนํ้ามาให้นั้นก็ฟุบนั่งอยู่ข้างๆ

"ไปเที่ยวกัน 4คนนี้แหละ"คนตัวเล็กพยักหน้าขึ้นก่อนที่จะเดินไปที่กระเป๋าและจัดเก็บของไปพร้อมกับวายุ และไม่ได้พูดจาอะไรออกมามากนัก

คนตัวสูงที่เดินมาจากด้านหลังเข้ามากอดคอฉันไว้ทั้งสี่คนสาวเท้ากันไปที่รถและเริ่มออกเดินทางกันทันที วายุและเรย์ญ่าที่ใส่ชุดบาสนั้นเดินเข้าไปในห้องนํ้าเปลี่ยนชุดกันไปก่อนที่จะเดินออกมาและพากันไปเดินเล่นพร้อมพี่ๆ

"เดี๋ยวทานข้าวเสร็จไปดูหนังกัน"

"กินหม้อไฟนะ แล้วนี้กี่โมงละจะทันไง"

"ถ้าเรากินเร็วก็คงทัน"จบประโยคของพี่ชาย คนตัวเล็กรีบวิ่งอ้อมเข้าไปจากด้านหลังของพี่พระรามและกระโดดขึ้นหลังของพี่ชายทันที มือเรียวขยี้ผมอย่างว่าเล่นและเสียงหัวเราะคิกคักอยู่แบบนั้น

"ไอ้น้องบ้า แกดูเพื่อนแกด้วยวายุ"

"เอ้าพี่เป็นพี่มัน ดูแลมันไม่ได้ไงเนาะเรย์"วายุพูดพร้อมกับเสียงหัวเราะก่อนที่จะยื่นมือหนามาแปะมือเรียวของฉัน แต่ไม่ทันไรจู่ๆก็มีสองมือหนาสอดใส่เข้ามาก่อนที่จะช้อนตัวฉันออกจากหลังของพี่พระรามและอุ้มไว้ในท่าเจ้าสาว

"ปล่อย!!!"คนตัวเล็กเริ่มโวยวายก่อนที่จะดิ้นไปมาและหลุดออกมาอ้อมแขนของพี่สหรัฐ ไม่วายฉันก็เดินอ้อมไปจากด้านหลังและกระโดดขึ้นหลังของพี่สหรัฐทันที

"อ๊ะ!! ยัยดื้อ"

"ดูแลด้วยละกันไอ้รัฐ เดี๋ยวพวกกูไปซื้อของก่อน ปะวายุ"สองหนุ่มรีบเดินออกไปทันทีด้วยท่าทีของพี่พระรามแปลกๆฉันจึงคิดว่าเวลานี้แหละที่พี่สหรัฐน่าจะบอกฉันบ้างเรื่องที่จะกลับไทยออกมาได้แล้วบ้าง

"หนักไหมพี่รัฐ"

"ตัวเบาอย่างกะปุยนุ่น แค่นี้สบายมาก"

แต่ไม่ว่าฉันจะพูดอะไรเขาก็ไม่ยอมบอกฉันสักทีคนตัวเล็กจึงตัดสินใจถามเขาออกมาในขณะที่ทั้งสองกำลังเดินเข้าไปในร้านชาบูที่นัดกันไว้ฉันจึงสะกิดบอกพี่ชายปล่อยฉันลงจากหลังและเดินมาอยู่ข้างๆของพี่สหรัฐแทน

"พี่รัฐมีอะไรจะบอกเรย์ไหมคะ"

คนตัวเล็กเอียงคอถามเล็กน้อยด้วยสีหน้าที่เริ่มจริงจังเป็นอย่างมากแต่ทว่าพี่สหรัฐเองก็ไม่ตอบอะไรก่อนที่จะสั่งนํ้าและของให้กับพนักงานไป

"หนูพูดว่าไงนะคะ"

"หนู???"พี่สหรัฐพนักหน้าตอบทันทีด้วยรอยยิ้มและแววตาที่แปลกไป ส่วนคนตัวเล็กก็ได้แต่อึ้งเพราะไม่มีวันไหนเลยที่พี่สหรัฐจะหลุดปากแทนเขาว่าหนู

"ค่ะก็หนูไง มีอะไรคะเมื่อกี้พี่ไม่ได้ยิน"พี่สหรัฐนั่งจ้องหน้าฉันไปด้วยสายตาอ่อนโยนอย่างแปลความหมายไม่ถูกเลยทีเดียวและสายตานี้ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่เคยเห็นแต่ฉันเห็นมาตั้งหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

"เรย์ถามพี่ว่า พี่มีอะไรจะบอกเรย์ไหมคะ"สหรัฐที่นั่งข้างๆฉันค่อยๆขยับตัวมาหาคนตัวเล็กที่ล้วนแล้วมีแต่คำถามแปลกๆ ก่อนที่มือหนาข้างหนึ่งจะจับมือเรียวยาวที่ประสานกำหมัดไว้ ส่วนอีกข้างหนึ่งค่อยๆเลื่อนขึ้นไปจับหัวของฉันไว้อย่างน่าเอ็นดู

"ไม่มีหนิคะ"คำตอบของพี่สหรัฐทำเอาฉันไปไม่ถูกเลยทีเดียวฉันไม่อยากจะให้เสียบรรยากาศจึงตอบกลับด้วยรอยยิ้มและหัวเราะเบาๆตอบพี่สหรัฐไป

ไม่นานสองหนุ่มก็เดินเข้ามาในร้านทันทีก่อนที่จะลงมือทานของที่อยู่ตรงหน้ากัน และพากันไปเตรียมตัวดูหนังกันไป

"เรย์พี่มีอะไรจะให้"

"อะไรคะ"คนตัวเล็กเอียงคอถามในขณะที่สายตาจ้องมองไปที่ร้านไอศครีมจนฉีกยิ้มปากถึงหู แต่ก็ต้องละสายตาและมาสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแทน

"พี่รัฐทำอะไรคะ"ฉันถามด้วยความสงสัยเพราะพี่สหรัฐได้หยิบแหวนขึ้นมาสวมใส่ที่นิ้วนางข้างซ้ายของฉันอย่างถือวิสาสะ

"ใส่คู่กันไง พี่ไม่อยากใส่คนเดียวใส่เป็นคู่พี่นะเรย์"ความไร้เดียงสาไม่ทันคนคนตัวเล็กพยักหน้าตอบและนั่งรอของที่จะมาเสิร์ฟไปพร้อมกับสายตาที่มองมาทางโทรศัพท์แทนการมองไปร้านไอติมนั้น พออาหารมาเสิร์ฟทุกคนต่างเริ่มทานอาหารที่อยู่ตรงหน้ากันอย่างมีความสุข

หลังจากทานชาบูเสร็จสิ้นก็เดินพากันออกมาเพื่อจะไปดูหนังก่อนที่จะพากันเดินไปหาสองหนุ่มที่กำลังเดินมาจากการซื้อนํ้าและป๊อปคอร์น

"ปะไปดูหนังกัน ถ้าอยู่นี่นานเดี๋ยวกิเลสไอ้เรย์ได้แตกแน่ร้านไอติมอยู่แค่เอื้อม"เรย์ญ่าทำได้แค่ยิ้มตอบกลับเท่านั้นเองก่อนที่มือหนาจะเริ่มสอดประสานมือเรียวไว้ พร้อมกับสาวเท้าพากันเข้าไปดูหนังในโรง ก้อนเนื้อเริ่มสั่นคลอนไม่เป็นจังหวะในการกระทำของพี่ชายที่ทำแบบนี้

คนตัวสูงไม่ได้คิดที่จะดูหนังเลยด้วยซํ้าเพราะเขาจับมือฉันไว้และแลสายตามามองฉันอยู่ตลอดเวลา ฉันก็รู้สึกแบบนั้นแต่ก็ไม่อยากทำให้เสียบรรยากาศจึงทำเป็นไม่สนใจกับเขาไปและเพลิดเพลินไปกับหนังแทน

@บ้านนน~~~

"โอ๊ยยยยย เหนื่อยอ่ะ"คนตัวเล็กบ่นพึมพำพร้อมกับเอนตัวลงนอนที่โซฟาทันทีทั้งๆที่กระเป๋าผ้าใบโปรดที่บรรจุของต่างๆยังพาดไหล่อยู่

"รีบขึ้นไปอาบนํ้าปะ"คนเป็นพี่เดินออกมาพร้อมแก้วนํ้า1ใบที่เขากำลังกระดกเข้าปากอยู่ก่อนที่จะเดินมาฟุบนั่งโซฟาอีกอันข้างๆฉันที่นอนราบอยู่

"ขี้เกียจอ่ะ ขอขี่หลังหน่อยดิ"ร่างบางที่พูดในขณะที่กำลังหลับหูหลับมางัวเงียอยู่เพราะความเหนื่อยล้าและความอ่อนเพลีย สองแขนเรียวชูขึ้นเพื่อแสดงท่าทีหวังจะขอขี่หลังพี่ชายไปที่ห้องนอนของฉัน

หลังจากนั้นเองคนตัวสูงที่พึ่งเดินเข้ามาพอดีจึงช้อนร่างบางขึ้นไว้ในอ้อมกอดในท่าเจ้าสาวโดยที่ไม่ได้พูดอะไร ร่างบางรีบเปิดเปลือยตาขึ้นทันทีพร้อมกับแขนที่คล้องคอพี่สหรัฐไว้เพราะกลัวเขาพลาดและพาฉันตกลงพื้น

"พี่!!!"

"ไอ้รามขึ้นไปนานละ ปะเดี๋ยวพี่อุ้มขึ้นไป"พี่สหรัฐพูดพร้อมท่าทีนิ่งเงียบตามประสานิสัยของเขาเองและกำลังจะสาวเท้าเพื่อจะเดินขึ้นไปชั้น2ของบ้านแต่ยังไม่ทันไรคนตัวเล็กในอ้อมแขนนั้นเริ่มดิ้นและอยู่ไม่นิ่ง พี่สหรัฐจึงทำท่าทีโยนฉันขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้ฉันกระชับกอดเขาไว้และไม่ดิ้นรนไปไหนหรือดื้อด้านจนตกลงไปคอหักตายแทน เขารู้นิสัยของน้องสาวเป็นอย่างดีจึงต้องทำแบบนี้

"กรี๊ดด!! ไอ้พี่บ้าทำไรเนี้ย"พอตั้งสติได้บ้างจากเหตุการณ์อันหวาดเสียวเมื่อกี้ที่เกิดขึ้นฝ่ามือเรียวรีบฟาดลงไปยังแขนแกร่งของคนตัวสูงทันที ก่อนที่เขาเองจะพาฉันมายังห้องนอนและวางฉันไว้บนเตียงอย่างเบามือที่สุดและฟุบนั่งลงยังข้างเตียงของฉันไป

"อย่าทำหน้าแบบนี้สิคะ"พี่สหรัฐพูดพร้อมทั้งยกมือขึ้นและใช้นิ้วชี้ของเขาลูบสันจมูกของฉันไปส่วนมืออีกข้างค่อยๆประสานจับกับมือเรียวไว้

"อื้อ เล่นไรเนี้ย ออกไปได้แล้วเรย์จะไปอาบนํ้า"

"ไม่!! คืนนี้พี่นอนนี้นะ"

"......"คนตัวเล็กยังคงเงียบและไม่ได้ตอบอะไรก่อนที่พี่สหรัฐเองจะเอนตัวลงนอนราบกับที่นอนพร้อมร่างบาง ฉันไม่ได้ตอบกลับหรือโต้ตอบแต่อย่างใด

พี่สหรัฐค่อยๆซุกหน้ายังซอกคอขาวของฉันอย่างถือวิสาสะและค่อยๆหลับตาไป มีเพียงคนตัวเล็กที่ยังคงลืมตาตื่นและมองการกระทำของพี่ชายไป