บทที่ 6

วันต่อมาวันแห่งการผ่อนคลายหลังสอบไฟนอลเสร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อย คนตัวเล็กที่นัดกับวายุเพื่อไปเล่นบาสกันหลังจากที่ไม่ได้เล่นมาเลยตลอดทั้ง2 3สัปดาห์ และเป็นวันที่ฉันจะได้ออกห่างจากพี่และมาอยู่กับเพื่อนสักที

"พักเหอะมึง เหนื่อยว่ะ"วายุบ่นพรึมพำในสนามบาสตอนอากาศร้อนๆ ทั้งสองเดินมานั่งพักอยู่ที่ใต้ต้นไม้กันอยู่หลายนาที

"เอ่อมึง เย็นนี้ไปกินชาบูกัน แม่กูจัดไว้"วายุตอบรับด้วยการพยักหน้าและดื่มนํ้าต่อก่อนที่จะสังเกตเห็นพ่อของพี่สหรัฐที่ยืนมองอยู่ห่างจากตรงนั้นไม่ไกลมากหนัก

แต่ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรหรือสนใจอะไรในท่าทีของพ่อพี่สหรัฐเลย ก่อนที่พ่อของพี่สหรัฐจะเดินเข้ามาหาทั้งสองพร้อมบอร์ดี้การ์ด 2คน คนตัวเล็กรีบดีดตัวขึ้นพร้อมพนมมือไหว้ตามมารยาทของไทยทันทีถึงแม้จะไม่ค่อยได้รับรู้ถึงวัฒนธรรมไทยแต่ฉันเองก็พอจะรู้มาจากแม่ของเธอบ้าง

"สวัสดีค่ะคุณลุง มีอะไรรึป่าวคะ"คนตัวเล็กเอ่ยถามออกไปพร้อมกับมือหนาของวายุสกิดอยู่ด้านหลังไม่ยอมหยุด

"ลุงมีอะไรจะคุยด้วย พาเพื่อนเรามาด้วยนะ"ฉันยิ้มเพื่อตอบกลับก่อนที่จะพากันไปเก็บของและตามพ่อของพี่สหรัฐไปแต่วายุก็ไม่ได้จะคิดถามถึงเรื่องนี้เลยแต่อย่างใด จนมาถึงร้านกาแฟแห่งหนึ่งวายุขอปลีกตัวไปนั่งอีกโต๊ะเพื่อไม่เสียมารยาทและรบกวนในการพูดคุยธุระในครั้งนี้แต่ก็นั่งอยู่ใกล้ๆโต๊ะของพวกเขา

"เข้าเรื่องเลยนะลูก ลุงอยากจะพาตารัฐไปไทยและรับตำแหน่งของมาเฟีย"ตอนนั้นทำเอาฉันไปไม่ถูกเลยทีเดียวทำได้แค่ยิ้มตอบกลับเท่านั้นแต่ก็ไม่ได้คิดที่จะตอบแต่อย่างใดเพราะความตกใจด้วยจึงทำให้ฉันเงียบไป

"ลุงเลยอยากให้หนูทำไงก็ได้ เพื่อให้ตารัฐไปไทยกับลุง ลุงรู้ว่าหนูชอบตารัฐมาก ถ้าหนูรักเค้าจริงหนูทำเพื่ออนาคตพี่เค้าได้ไหมลูก" สองสายตาตอบกลับออกมาด้วยนํ้าใสๆฉันรีบเช็ดมันทันทีเพื่อไม่อยากให้ใครเห็นไปมากกว่านี้ก่อนที่จะเหงยหน้าขึ้นไปตอบ

"หนูช่วยคุณลุงเองค่ะ เพื่ออนาคตพี่เค้า"

"ลุงขอบใจมากนะ งั้นลุงไปก่อนละนี้ค่าเสียเวลา"เงินสด1พันหยวน ที่วางไว้อยู่ตรงหน้าและพ่อของพี่สหรัฐก็เดินออกไปจากตรงนั้นทันมีด้วยคารมณ์ที่สดใส สองสายตาทำได้แค่มองและก้มหน้าร้องไห้มันออกมาอย่างเงียบๆคนเดียวเพื่อไม่อยากให้รบกวนใคร ก่อนที่วายุจะรีบเข้ามาโอบกอดปลอบร่างบางไว้

เธอพยายามกลั้นนํ้าตาและยิ้มเอาไว้เพราะไม่อยากให้วายุรู้ว่าฉันนั้นอ่อนแอมากแค่ไหนถึงได้ร้องไห้เพราะเรื่องแค่นี้เองทั้งสองอยู่ตั้งสติด้วยกันได้ไม่นานก็ต่างพากันออกไปคลายเครียดและกลับบ้าน

@ บ้านของเธอเอง

"ม๊า~~เรย์กลับมาแล้วค่ะ"ร่างบางรีบเดินเข้าไปหาแม่ที่นั่งอยู่ที่โซฟาทันทีเหมือนเด็กน้อยวัย5ขวบ พร้อมกับวายุที่ฟุบนั่งอยู่ข้างๆ

"เรย์เดี๋ยวแม่ฝากเรย์ไปเอาของที่บ้านพี่รัฐเค้าหน่อยปะ ไปกับยุก็ได้ปะลูกปะ"พูดจบทั้งสองก็พากันไปที่บ้านของพี่สหรัฐทันทีฉันเดินเข้ามาหน้าบ้านพร้อมกับกุญแจที่ถือมาด้วยอย่างเคยชินจนลืมตัวเลยด้วยซํ้าก่อนที่จะเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าบ้านเพราะเสียงทะเลาะที่ดังออกมาจากการปิดประตูไม่สนิท

"ตารัฐ แกต้องไปอยู่ไทยกับพ่อ!!!"เสียงดุดันของพ่อพี่สหรัฐทำเอาใครได้ยินก็ต่างเกรงกลัวกันทั้งนั้น ก็คงไม่แปลกเพราะพ่อเค้าเองเป็นมาเฟียที่มีทั้งอำนาจและความน่าเกรงขามมากอยู่พอสมควรและเป็นต้นแบบของพี่สหรัฐที่ต้องสืบทอดต่อเลยเลยก็ว่าได้

"ผมไม่ไป!! ผมจะไม่มีวันไปจากที่นี้ผมรักที่นี้"คนตัวสูงก็เสียงดุดันไม่แพ้พ่อของเขา แววที่เป็นมาเฟียก็เผยให้เห็นตั้งแต่เด็กๆ ทั้งกิริยาและท่าทางก็ดูแสนจะเย็นชา แต่พอมาอยู่กับฉันเท่านั้นแหละเหมือนลูกแมวในกำมือของฉันเลยก็ว่าได้

"เหอะ ไม่รู้ละแกต้องไปอีก2อาทิตย์เตรียมตัวไว้ด้วย ฉันจัดการให้แกหมดละที่เหลือแกก็แค่ไปเรียน"พูดจบทำเอาพี่สหรัฐล้มทั้งยืนเลยทีเดียว แต่ที่หนักกว่านั้นคือคนตัวเล็กที่ยืนฟังอยู่นิ่งๆก่อนที่จะพาวายุเดินออกไปยืนอยู่หน้าประตู

"ทำไมอ่า ผมจะอยู่ที่นี้อ่ะพ่อ ที่นี้มันคือทุกสิ่งของผมแล้วอ่ะ พ่อไม่ชอบเรย์พ่อก็แค่ไม่ต้องไปยุ่งกับเธอแค่นี้มันก็จบไหม แล้วพ่อจะแยกผมกับน้องทำไม น้องผิดอะไรหรอครับ ผมกับน้องไม่ได้มีเชื้ิอสายเดียวกันจะคบกันจะชอบมันมันก็ไม่ผิดไหมพ่อ"ทั้งสองยังคงยืนฟังและรอจังหวะที่ดีเพราะไม่อยากเสียมารยาทเข้าไปรบกวน วายุทำได้ดีที่สุดคือแค่ยืนอยู่ข้างๆฉันไว้

"เหอะ!!ใช่เพราะฉันไม่ชอบไง เข้าใจไหมว่าฉันไม่ชอบ ยัยเด็กนั่นมันดีตรงไหนแกถึงได้หลงมันจนหัวปักหัวปำ ห๊ะ!!!"เสียงนั้นยังคงโผล่พ้นออกมาจนฉันแทบทนไม่ไหวและกำลังตัดสินใจที่จะกดกริ่งแล้วเพราะขืนอยู่ฟังต่อฉันคงรองไห้ฟูมฟายเป็นแน่

"เรย์แกโอเครนะ"ฉันตอบกลับด้วยการพยักหน้าก่อนที่จะเอื้อมมือไปกดกริ่งแทน จากหน้าเศร้าสร้อยจนกลายมาเป็นเด็กสาวอารมณ์ดียิ้มแย้มแจ่มใสหรือเรียกว่าเจ้าเด็กรอยยิ้มของทุกคนในบ้านก็ว่าได้

"มาเอาของหรอ มาเข้ามาลูก"แม่ของพี่สหรัฐพูดจบทั้งสองก็พากันเดินเข้าไปในบ้าน ทำความสวัสดีพ่อของพี่สหรัฐไปก่อนที่จะเดินเลี่ยงไปเอาของ แต่ยังไม่ทันได้เดินไปไหนจู่ๆพี่สหรัฐก็จู่โจมโผล่เข้ามาสวมกอดฉันทันทีและแน่นขึ้นเรื่ิอยๆ

"อ๊ะ!!! พี่รัฐปล่อยเรย์ก่อน พี่เป็นอะไรคะ"ฉันทำทีท่าเป็นไม่รู้ไม่ชี้เพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันได้ยินคำพูดทุกอย่างไปหมดแล้วและพยายามทำตัวให้ปกติมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

"เออ...เดี๋ยวพวกแม่เอาของไปเอง เรย์ดูพี่ก่อนนะลูก"ฉันพยักหน้าตอบกลับก่อนที่จะพยายามดิ้นรนเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นออกมาจากอ้อมกอดของพี่สหรัฐ แต่ยิ่งดิ้นเหมือนยิ่งรัดแน่นมากกว่าเดิม ฉันจึงเลือกที่จะยืนนิ่งแบบนั้น

"พี่รัฐร้องไห้หรอคะ พี่รัฐเป็นอะไร"ฉันค่อยๆถอนตัวออกมาและรีบเอื้อมมือไปหยิบชิชชู่เพื่อหวังว่าจะมาเช็ดนํ้าตาให้คนตัวสูง แววตาที่ประสานมองกันอนึ่งอันเดียวกันก่อนที่ก้อนเนื้อตรงกลางจะสั่นคลอน

"......"

"ยิ้มสิ วันนี้เรากินชาบูนะ ปะไปกันเร็ว~~" หลังจากนั้นเองฉันจึงเอื้อมมือเข้าไปจับฝ่ามือของเขาและเดินพาไปที่บ้านที่จะเตรียมตัวกินชาบูกันก่อนที่ฉันเองจะเข้าไปหาแม่ที่ครัวเพื่อช่วยจัดการของต่างๆและทิ้งพี่สหรัฐให้กับพี่พระราม

"ม๊าขา~~ป้าหมิวขา~~เรย์อยากกินไอติมอ่ะ"ฉันพูดอย่างอ้อนขณะที่กำลังหั่นผักอยู่เพราะตั้งแต่ที่พี่สหรัฐห้ามในวันนั้นฉันก็ไม่ได้กินไอติมอีกเลยกะจะฝากวายุซื้อก็กลัวพี่จะว่าเอาแถมตอนที่พี่ซื้อให้ก็ไม่ทันได้กินอีก

"อยู่ในตู้เย็น เอาไปกินไปเดี๋ยวพวกแม่จัดการเอง"ฉันยกยิ้มขึ้นก่อนที่จะเข้าไปหอมแก้มแม่กับป้าและวิ่งไปเอาไอติมออกมา4อันให้พี่ๆและเพื่อนของฉันอีกด้วยราวกับเด็กน้อยในวัย5ขวบ

"กินเยอะๆจะได้สดชื่น"

"หรอไม่ใช่ว่าจะหลอกกินไอติมนะ"มือเรียวของพี่ชายโผล่ขึ้นมาจับหัวน้องสาวอย่างน่าเอ็นดูก่อนที่จะพากันเตรียมของและกินชาบูไป

"อ่ากินเยอะๆจะได้โตเร็วๆ เข้าใจไหมคะพี่ชาย"ตอนแรกภายในโต๊ะที่เงียบงันไม่มีใครพูดหรือเอ่ยขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย วายุเองที่เห็นแบบนั้นจึงส่งแรงสะกิดที่นั่งข้างๆเพื่อส่งซิกไม่อยากให้สถานการณ์มันดูตึงเครียดและเศร้าหมองไปมากกว่านี้

"คืนนี้นอนกับพี่นะ"พี่สหรัฐพูดพร้อมหันหน้ามามองฉันแต่ด้วยความใสซื่อและไม่รู้อะไรเลยว่าพี่สหรัฐเองที่มองมาทางฉันและบอกถึงประโยคนี้กับฉันแทนมากกว่า ฉันจึงหันไปหน้าไปวายุเพื่อพูดปัดๆไปไม่อยากให้มันเงียบลง

"เอ่อแกก็นอนกับพี่รัฐนะ ดึกแล้ว"

"พี่หมายถึงเรย์ไม่ใช่วายุ"สองสาวที่พากันหันหน้ามาจ้องมองหันอย่างรู้งานพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักมีแต่ฉัน วายุและพี่พระรามที่นั่งอึ้งอยู่แบบนั้น

"จะได้ไงวะ กูไม่ให้มึงนอนกับเรย์เด็ดขาด เอ่อวายุคืนนี้นอนกับพี่นะดึกแล้ว"วายุที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่พยักหน้าตอบกลับพี่พระรามไปก่อนที่ทุกคนจะมากันมาสนใจชาบูที่หอมกลุ่นสาบเครื่องเทศของจีนและกลิ่นของหม่าล่าที่แสบถึงใจ

"มองอยู่ได้รีบกินเร็ว อ่าๆๆเรย์ป้อน อ้า~~~"คนตัวเล็กที่คีบเนื้อและผักห่อไว้ในคำเดียวกันราดซอสสูตรพิเศษที่ทั้งหอมหวานหันไปป้อนพี่ชายอย่างพี่สหรัฐที่นั่งนิ่งๆแบบนั้น

"เป็นไงอร่อยไหม"

"......"เขาไม่ได้ตอบกลับแต่อย่างใดเพราะเลือกที่จะพยักหน้าและคีบเนื้อใส่ปากฉันแทน

มื้อนี้และคํ่าคืนนี้คงเป็นอีกมื้อที่ฉันพยายามทำให้ทุกคนมีความสุขมากที่สุดเพราะกลัวว่ามันจะเป็นมื้อสุดท้ายมื้อแห่งความสุขที่จะได้ร่วมกันทานอาหาร

หลังจากทานเสร็จฉันก็ขึ้นไปอาบนํ้าและเดินย่องลงมาหาไอติมและขนมกินหวังจะเอาไปกินบนห้อง2 3ชิ้นติดไม้ติดมือในขณะดูซีรีย์ในยามดึกแต่ก็ยังเดินไม่ถึงไหนก็เจอเข้ากับพระรามที่ยืนกอดอกมองอยู่

"แฮร่~~น้องแค่มาหาไรกินเท่านั้นเอง พี่กินป่าวอร่อยน้าาา"เพราะความกลัวที่จะโดนดุเลยทำตัวอ้อนๆไปอย่างที่เคยแต่วันนี้เขากลับไม่ได้หลงกลอะไรมากนักเพราะสถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

"พี่เห็นไอ้รัฐอยู่บ้านบ้านมันอ่ะ ไปหามันปะ"คนตัวเล็กไม่ได้มีท่าทีอะไรและเดินไปหาพี่สหรัฐทันทีที่พูดจบด้วยขนมที่หอบมาด้วย

"บอกไม่รู้จักฟัง!"คนตัวสูงที่นั่งอยู่และพบเห็นตัวเล็กของเขาเดินเข้ามาพร้อมกับขนมกรุบกรอบและไอติมจึงจ้องหน้าฉันไปพร้อมกับแขนที่ประสานกอดอกไว้

"เอามาให้พี่ไง แหม่เห็นว่านั่งคนเดียวเลยเอามาให้กินเห็นเครียดๆตั้งแต่เช้าละ หื้มมไอติมอร้อยอร่อย"ร่างบางรีบแกะไอติมทันทีเพราะกลัวว่าเขาจะห้ามเธออีก ก่อนที่จะถูกสายตาทั้งสองจ้องมองมา

"เรานี้ เอ่อไอ้รามกูขอคุยด้วยหน่อย"หลังจากประโยคนั้นได้พูดจบทำเอาฉันคิดที่จะหนีจากพวกเขาได้จึงทำท่าทีโกรธๆ

"แหม่ถ้าจะขนาดนี้ไปก็ได้ ไอ้เรามันส่วนเกินอยู่แล้วหนิ เหอะ!!จะคุยเรื่องสาวอะดิ คุยไปเหอะ พวกผู้ชายหน้าม่อ คุยกันตามสบายไปเลยน้องไปแล้ว"ฉันรีบเดินออกไปพร้อมกับทำท่าโกรธเคืองแต่ใจจริงนั้นฉันไม่ได้โกรธหรืออะไรทั้งนั้นเพราะตอนนี้ใจบอบบางของฉันแทบอยากจะร้องไห้อยู่แล้วเต็มทีแต่ก็ทำไม่ได้

"ก็พี่บอกให้มานอนกับพี่ไง~~"เสียงของพี่สหรัฐพูดก่อนที่มือหนาของพี่พระรามจะเข้าไปตบหัวเขาทันที ฉันหลุดขำมาบ้างและรีบวิ่งเข้าไปที่ห้องนอนของฉันพร้อมกับหอบขนมกรุบกรอบเต็มไปหมด