บททั้งหมดของ Isa pala akong rich kid?!: บทที่ 1051 - บทที่ 1060

"Hindi pa sumisikat ang araw, b*stard! Pinaplano mo bang umiyak dito hanggang sa mamatay ako?"grumbled ang matanda. Kahit na si Christopher ay mukhang isang matandang senado, ang parehong mga mata ay tila matalim. Bukod sa maraming mga cobwebs na natigil sa kanyang katawan ng bony, hindi niya mukhang lahat iyon sa karaniwan. Kung mayroon man, lahat ng iyon ay binibigyang diin lamang kung gaano katanda si Christopher. Kahit na, iginagalang siya ni Kort. Sa pag-iisip, higit sa dalawampung taon mula nang siya ay huling nakilala ang kanyang ikatlong tiyuhin. Gulping, Kort pagkatapos ay humingi ng tawad, "... Humihingi ako ng paumanhin, ngunit lumipat, mangyaring iligtas ako, Pangatlong tiyuhin! Parehong si Daryl at ang kanyang apo ay hinahabol ako ng pagpatay sa isip! Ano pa, pareho silang pumatay ng dalawa sa iyong mga apo! Pareho silang nakatagpo ng tunay na kakila-kilabot na mga pagtatapos!" "Nakikita ko ... Natagpuan ko si Daryl sa aking mga naunang taon ... Upang isipin na bu

Kusang naglakad si Lyra sa gitna ng isang siksik na kagubatan sa isang malaking bundok. Ang hangin ay napuno ng isang makapal na miasma at lahat ay nakaramdam ng madilim at nakapanghihina. Ang katotohanan na parang wala nang ibang tao sa paligid na nagparamdam sa kanya ng higit na takot. Matapos maglakad sa kagubatan nang ilang oras, ang mga tainga ni Lyra ay nag-twit habang naririnig ang tunog ng isang dumadaloy na stream. Sa paligid, sa kalaunan ay nakatagpo siya ng isang lit na lugar kung saan naroon ang stream. Gayunpaman, hindi iyon ang tanging nakita niya doon. Nakatayo sa tabi ng stream ay isang babaeng nakasuot ng puting damit. Ito ay isang walang utak na ang sinumang nakakita ng tulad ng isang may buhok na babae na nakatayo sa gitna ng wala kahit saan ay nararapat na matakot. "... Sino ... sino ka ..?"tinanong si Lyra nang maamo habang tinitingnan niya ang likuran ng babae. "... I-save mo ako ... Ikaw lang ang may kakayahang mamuno sa kanya dito upang mailigtas ako..

“Lyra, makinig ka sa akin. Gusto kong huminga ka ng malalim at tingnan mo muli ang larawan. Kailangan kong malaman kung makikita mo ulit ang kaninang nakita mo,” nagmamadaling sinabi ni Daryl. Tumango si Lyra nang marinig niya iyon at nag-atubili siyang tumingin sa imahe ng araw. Napakunot ang mga kilay niya at pagkaraan ng ilang saglit ay tinakpan niya ang kanyang bibig bago siya tumango, “...Walang pinagkaiba ang nakita ko... Tiningnan ko ng maigi ang mga tao at nakita kong gumagawa sila ng mga nakakatakot na gestures... Hindi... Hindi ko na kayang tingnan ang picture... Lolo, please! Kailangan mong iligtas si Gerald!" Nakita ni Dylan na umiiyak si Lyra kaya hindi niya maiwasan na sabihin, "May posibilidad bang mali ang hula ng imahe ng araw, pa...? Mas malakas na si Gerald ngayon kumpara dati. Imposible siguro na mangyari iyon, tama ba?" Umiling si Daryl at saka sumagot, “Tulad ng sinabi ko, hindi nagsisinungaling ang larawan. Siguradong mamamatay si Gerald sa ganoong paraan

Habang patuloy silang nag-iisip sa secret room, bigla namang sumigaw si Dylan mula sa labas, “Dad!” "Ano yun, Dylan?" "May nakita ang isa sa mga katulong ng isang sinaunang kahon sa manor kanina... May kasama itong isang sulat na may pangalan ni Gerald!" sabi ni Dylan habang papasok ng kwarto na dala ang box. Tulad ng sinabi ni Dylan, isang sulat na naka-address kay Gerald ang nakalagay sa ibabaw ng square box. "May nakalagay ba kung sino ang nagpadala?" tanong ni Daryl. “Wala, eh. Sinabi ng katulong na aksidente niyang natagpuan ito. Pagkatapos kong tanungin si Welson tungkol dito, walang nakakita sa security system kung sino ang nakakita nito!" Nag-aalalang sinabi ni Dylan. May dahilan siya kung bakit niya naramdaman iyon. Kung tutuusin, kabilang sa Soul Palace ang kanyang lolo at bahagi rin siya ng secret society na iyon, maituturing siya na pinakamahusay sa mga pinakamahusay na tao! May nakalusot sa kanilang asyenda, kaya kahit na si Welson at ang kanyang mga tauhan ay

Sasakay na sana si Gerald sa helicopter nang makita niya si Welson na dahan-dahan at paika-ika na pumunta sa kanya. “…Welson?” sabi ni Gerald. Halatang may mali sa itsura ng matanda. Kahit sa malayo, nakikita ng lahat ang walang buhay at madilim na mga mata ni Welson, napansin ng lahat na medyo mala-zombie din siyang naglalakad. Ito ay kakaiba para sa lahat ng nakakakita nito. Habang nakakunot ang noo ni Gerald, napagdesisyunan niyang huwag munang kumilos nang hindi nag-iisip sa ngayon. Sumigaw si Dylan kay Welson dahil naisip niyang halos malapit ang kanilang edad, "Perfect timing, Welson... Malapit nang umalis si Gerald, kaya tatawagin ko siya para magpaalam sayo." Gayunpaman, parang hindi narinig ni Welson ang sinabi ni Dylan at nagpatuloy lamang siyang paika-ikang naglakad habang dahan-dahan siyang pumunta sa kanila. “…Welson…?” sabi ni Dylan. "Umalis ka diyan, Dylan!" biglang sumigaw si Daryl habang ang kanyang mga mata ay naging mapagbantay. “Welson, okay ka lang?