Semua Bab My Best Friend's Baby: Bab 1 - Bab 10

Awtomatikong nahinto ang paghakbang ko at kaagad nilingon ang sira-ulong si Brenton na ngayon ay dahan-dahan nang naglakad paatras."Gwindelyn..." Taas ang dalawang kamay niya, pero mapang-asar pa rin ang ngiti. "Joke lang ’yon, ’di ka naman mabiro—""’Di mabiro? Sira-ulo ka!" Hindi ko na hinayaang matapos ang pagsasalita niya. Kaagad ko na siyang sinugod ng sapak. Tumama ang suntok ko sa ilong niya na nagpadaing at nagpayuko sa kanya."Gwin…" nasambit niya habang hawak na ang dumudugong ilong. Kaagad lumapit sa kanya ang mga kaibigan, pero nasa akin lahat ang tingin."Buwisit ka! Matagal na akong nagtitimpi sa ugali mo," duro ko sa kanya. "Sinagad mo ang pagtitimpi ko!" Akmang susugurin ko na naman siya.Pero hinarang ako ni Fred, sabay sabing "Tama na nga, Gwin. Nakakahiya!" Hawak na niya ako sa braso. Nilibot pa nito ang paningin sa paligid habang pinipilit akong ilayo mula kay Brent na ngayon ay hindi na makapagsalita. Suntok lang pala ang kailangan para matahimik ang bibig niyang

"Gwin, ayos ka lang ba? Kanina ka pa tulala," untag sa akin ni Beth, kaklase ko. "Umayos ka nga, kanina pa nakatingin sa ’yo si Prof." Nasa harap na rin ang tingin niya.Tumikhim ako at umayos sa pag-upo. Ilang linggo na nga akong ganito. Laging wala sa sarili, laging lutang, hindi mapakali, at hindi maka-focus sa klase. Pati sa trabaho ko ay madalas na rin akong sablay. Lagi na nga akong napapagalitan ni Nana Puring. At alam kong nagtataka na sila gaya ni Beth."That's all for today, class. Happy weekend." Napangiti ako. Sa isang oras na klase, iyon lang ang narinig kong sinabi ng aming professor.Mabuti na lang at patapos na rin ang semester. Sigurado kasi na lalagapak ang mga grades ko dahil maski ang mag-aral ay hirap na rin ako. Kahit anong gawin ko, walang pumapasok sa utak ko. Matamlay kong niligpit ang mga gamit ko."Ano ba talaga ang problema mo, Gwin? Palagi ka na lang wala sa sarili. Hindi ba’t nagkaayos na naman kayo ni Brent? Bakit lutang ka pa rin?" sunod-sunod na tanong

Nagpanting ang tainga ko sa narinig. Hindi lang pala bastos tumingin ang lalaking 'to, pati pala bunganga niya ay bastos din. Oo nga, at may nangyari sa amin ng pinsan niya, pero pareho naming hindi iyon ginusto. Pinilit kong ikalma ang sarili.Tumitig ako sa mga mata niya at matamis na ngumiti, kasabay ang pagtayo at paglipat sa tabi niya. Kaagad kong hinawakan ang kuwelyo niya at inayos iyon. "Alam mo, Patrick… Ang ganda sana nitong suot mo. Mukhang mamahalin," sabi ko sa tonong nanlalandi.Hindi na niya ako nilubayan ng tingin. Kapag lalaking mahilig sa hilaw na karne, kaagad tinitigasan sa kaunting landi lang, napapakagat-labi kaagad ang loko. Kita ko pa ang paulit-ulit nitong paglunok.Napangiti ako. Pinatong ko rin ang braso ko sa balikat niya at mas lalo pa akong lumapit sa kanya. 'Yong halos magdikit na ang pisngi naming dalawa. "Gwapo ka rin at mabango… Hinigpitan ko pa ang hawak sa kuwelyo niya. Hinila siya palapit sa akin."Pero ang pangit ng ugali mo," pabulong, ngunit ma

"Gwin, magpasundo ka na lang kay Tonyo. Kailangan na kasi naming bumalik sa hotel." Bakas sa boses ni Ma'am Leanne ang pagmamadali.Napangiti ako at kaagad ko siyang hinarap. Mabuti na lang at dumating sila Ma'am, nagkaroon ako ng dahilan para hindi muna sagutin ang tanong ni Fred."Sige po, Ma'am. Mag-iingat po kayo. Sir, ingat," masigla kong sabi.Nauna nang lumabas ang mga amo ko, pero si Patrick nanatiling nakatayo pa rin sa tabi ko. Nakalimutan yata nito na siya ang maghahatid sa auntie at uncle niya pabalik sa hotel."Hoy, Patrick. Ano pa ang tinatayo-tayo mo r'yan? Lumakad na kayo. Nando'n na sila Ma'am at Sir," taboy ko sa kanya. "Puro ka ngisi," dagdag ko pa.Nakamot niya na lang ang ulo at muling ngumisi. "Paano, alis na ako. Ingat ka na lang sa pag-uwi."Kumaway na lamang ako sa kanya. Kita ko rin ang pagtapik niya sa balikat ni Fred, pero umasta akong walang nakikita.Nagkunwari akong nagtitipa ng mensahe para umalis na rin siya. Alam kong naiinis na siya."Hoy, Gwin!" Ayon

Kumalampag ang dibdib ko sa tanong ni Widmark. Pero hindi ko hinayaang madaig ako ng kaba. Kaagad akong nag-isip ng maidadahilan.Lumapit ako. Lumuhod sa harap niya para magpantay kami. Hinaplos ko ang pisngi niya at nakitingin na rin ako sa larawang hawak niya, saka ako ngumiti."Sana nga, Anak. Sana siya ang daddy mo. Pero hindi, eh." Mahinang tawa ang tumapos sa kasinungalingan ko.Malungkot na sumulyap naman sa akin ang anak ko at tumingin sa larawan. Nalulungkot ako para sa kanya, pero wala akong magagawa kundi magsinungaling. Bunga nga lang siya ng isang pagkakamali. Hindi nga alam ng tatay niya na nag-e-exist siya sa mundong ito."Then why are you hugging him? Hindi naman pala siya ang papa ko…" Parang maiiyak ang boses niya. Lalo namang sumikip ang dibdib ko.Ngumiti ako at sinuklay ko ang buhok niya, saka ko siya niyakap."Yakap ko siya kasi idol ko siya." Tinuro ko ang larawan ni Fred."Really?" Nangungusap ang maluluha niyang mga mata. Saglit kong naipikit ang mga mata