All Chapters of นักสืบจากต่างแดน: Chapter 91 - Chapter 100

หลินหลินและซาเอบะใช้เวลาค่ำคืนนี้นั่งอยู่หน้าไฟล์ข้อมูลเบาะแสในห้องทำงานของหลินหลิน แสงหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องสะท้อนให้เห็นสีหน้าที่ตั้งใจของพวกเขา ไฟล์ข้อมูลชุดนี้เป็นกุญแจสำคัญที่จะนำพาพวกเขาเข้าใกล้ความจริงในคดีการหายตัวไปของเมย์ หลินหลินใช้เวลาวิเคราะห์ไฟล์อย่างละเอียด เพื่อหาข้อมูลเชิงลึกที่อาจหลุดรอดสายตาไป “มันมีความเชื่อมโยงบางอย่างระหว่างข้อมูลเหล่านี้ แต่เราอาจมองข้ามมันไป” หลินหลินพึมพำ ขณะที่ซาเอบะเข้ามานั่งข้าง ๆ เธอ สายตาเขาเต็มไปด้วยความสงสัย ซาเอบะใช้สายตาอันเฉียบแหลมของเขาในการตรวจสอบข้อมูลและเบาะแสต่างๆ ที่หลินหลินรวบรวมไว้ ข้อมูลส่วนหนึ่งเกี่ยวข้องกับธุรกรรมทางการเงินและเครือข่ายธุรกิจขององค์กรลับ บางจุดเป็นรายชื่อของบุคคลที่มีความเชื่อมโยงกับการเคลื่อนไหวทางการเงินที่แปลกประหลาด และบางจุดคือการสื่อสารที่เป็นรหัส ซ่อนเงื่อนงำให้หลงเชื่อว่ามันเป็นเพียงเรื่องปกติ “นี่ดูแปลกไหม?” ซาเอบะชี้ไปยังข้อความรหัสหนึ่งที่หลินหลินแปลยังไม่เสร็จ “อาจจะเป็นคำสั่งหรือการบอกจุดนัดพบ” “ฉันคิดเหมือนกัน” หลินหลินตอบพร้อมกับเริ่มถอดรหัสข้อมูลดังกล่าว เธอจดจ่ออยู่กับการตีความข้อความ จน

หลังจากรอดพ้นจากการตามล่าอย่างฉิวเฉียด หลินหลินและซาเอบะกลับมาพบกับทาเคชิที่จุดนัดหมายในบ้านหลังเล็ก ๆ ริมแม่น้ำ ยามค่ำคืนนั้นเต็มไปด้วยความมืดและเงียบสงัด ทาเคชินั่งรออยู่ที่โต๊ะไม้ภายในบ้าน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดเมื่อเห็นสองคนเดินเข้ามาพร้อมกับสภาพเหนื่อยล้าจากการหนีตาย “เป็นยังไงบ้าง?” ทาเคชิถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง “เราเจอเบาะแสใหม่แล้ว แต่สถานการณ์ไม่ค่อยดีนัก” ซาเอบะตอบพร้อมนั่งลงที่โต๊ะ ขณะที่หลินหลินยืนอยู่ข้าง ๆ ทาเคชิหยิบแผนที่ออกมาแล้วกางบนโต๊ะ มือของเขาชี้ไปที่จุดหนึ่งซึ่งเป็นตำแหน่งอาคารที่ทั้งคู่เพิ่งหลบหนีออกมา “ถ้าเราต้องการเข้าไปช่วยเมย์จริง ๆ จะต้องมีแผนที่ดีและเตรียมพร้อมมากกว่านี้” ทาเคชิกล่าวด้วยเสียงหนักแน่น “และฉันคิดว่าอาจมีอีกที่หนึ่งที่ควรสำรวจ มันเป็นสถานที่ลับที่ฉันได้ข้อมูลมาจากคนวงใน” ซาเอบะและหลินหลินมองหน้ากัน ทาเคชิมีความเชื่อมโยงกับกลุ่มคนในองค์กรมากกว่าที่พวกเขาคิด และเขามีสายสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งจนสามารถเข้าถึงข้อมูลลับได้ “ถ้าเราจะบุกเข้าไปจริง ๆ เราจะต้องเตรียมอุปกรณ์เพิ่มและวางแผนให้ดี” หลินหลินกล่าวพลางมองไปยังซาเอบะและทาเคชิ “แ

หลังจากที่หลินหลินและเมย์หลบหนีออกมาได้ หลินหลินพยายามทำให้เมย์รู้สึกปลอดภัยในจุดนัดพบ แม้ว่าภายในใจของเธอจะยังไม่สงบ เนื่องจากซาเอบะและทาเคชิยังไม่ปรากฏตัว เธอเหลือบมองกลับไปที่ประตูทางออกซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังว่าทั้งสองคนจะปลอดภัย เวลาผ่านไปไม่กี่นาทีที่ชวนให้รู้สึกเหมือนชั่วนิรันดร์ ในที่สุดเสียงฝีเท้าก็ดังใกล้เข้ามา พร้อมกับภาพของซาเอบะและทาเคชิที่วิ่งออกมาจากประตูทางออก สีหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย แต่แววตายังคงมุ่งมั่น พวกเขาวิ่งตรงมาหาหลินหลินและเมย์โดยไม่รีรอ “ทุกคนโอเคไหม?” ซาเอบะถามขณะมองดูหลินหลินและเมย์อย่างรวดเร็วเพื่อให้มั่นใจว่าไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ หลินหลินพยักหน้า “เราปลอดภัย แต่ที่นี่จะไม่ปลอดภัยนาน เราต้องรีบออกจากที่นี่โดยเร็วที่สุด” ทาเคชิพยักหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ฉันได้เตรียมยานพาหนะไว้แล้ว อยู่ไม่ไกลจากจุดนี้ เดินทางไปไม่กี่นาทีก็ถึง แต่ระหว่างทางต้องระวังพวกยามที่อาจยังเฝ้าอยู่” ซาเอบะและทาเคชิพาทั้งสองสาวหลบไปตามเส้นทางเล็ก ๆ ที่เตรียมไว้ พลางคอยระวังตัวไม่ให้ตกเป็นเป้าของกล้องวงจรปิดหรือเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยใด ๆ เสียงฝีเท้าดังเ

หลังจากการประชุมวางแผนสิ้นสุดลง บรรยากาศในห้องพักก็เงียบลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่เคร่งเครียดของทุกคน ซาเอบะรู้ดีว่ายังมีคำถามค้างคาใจทุกคน โดยเฉพาะเหตุผลที่เมย์ถูกลักพาตัว เขาตัดสินใจเริ่มการซักถาม หวังจะได้คำตอบที่ช่วยไขปริศนาและปกป้องเมย์ได้ดียิ่งขึ้น ซาเอบะจึงหันมาหาเมย์ “เมย์… พวกเราทุกคนยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดเธอถึงตกเป็นเป้าหมายของคนพวกนั้น พอจะเล่าให้เราฟังได้ไหม?” เมย์นิ่งไปครู่หนึ่ง รู้สึกเหมือนต้องเผชิญกับความจริงที่เธออาจไม่พร้อมจะพูดออกมา เธอก้มหน้าเล็กน้อย พลางกัดริมฝีปาก ราวกับกำลังตัดสินใจว่าควรเปิดเผยเรื่องที่ซ่อนอยู่หรือไม่ หลินหลินเอื้อมมือมาจับมือเมย์เบา ๆ ส่งสายตาให้กำลังใจ “ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร พวกเราก็จะยืนข้างเธอเสมอนะ เมย์” เมย์สูดหายใจลึก ๆ และเริ่มเล่า “มันเป็นเรื่องที่ฉันเองก็ไม่เคยคิดว่าจะเกี่ยวพันถึงตัวเอง ฉันทำงานเป็นอาสาสมัครกับองค์กรหนึ่ง ที่เน้นเรื่องการช่วยเหลือชุมชน และเราเพิ่งไปสำรวจพื้นที่ในชนบทแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างไกลมาก” ทาเคชิถามอย่างตั้งใจฟัง “แล้วที่นั่นมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?” เมย์พยักหน้า ดวงตาของเธอฉายแววกลัว “มีค่ะ ที่นั่นมีข่าวลือว่าใ

ท่ามกลางแสงจันทร์อันริบหรี่ ซาเอบะและทาเคชิเตรียมตัวสำหรับแผนที่วางไว้ ทั้งสองคนสวมเสื้อผ้าสีดำสนิท พร้อมอุปกรณ์จำเป็น เช่น กล้องส่องทางไกลและเครื่องดักฟังที่ออกแบบมาเพื่องานสืบสวนโดยเฉพาะ เมย์และหลินหลินอยู่ในที่พักที่ปลอดภัย โดยได้รับคำสั่งอย่างชัดเจนว่าอย่าก้าวออกไปไหนจนกว่าทั้งสองจะกลับมา “คืนนี้อาจเป็นโอกาสเดียวของเรา” ซาเอบะกล่าวขณะเช็คอุปกรณ์เป็นครั้งสุดท้าย “พวกนั้นคงไม่คิดว่าเรากล้าตามพวกมันไป” ทาเคชิพยักหน้า “แต่ต้องระวัง เราไม่รู้ว่าพวกมันมีคนเฝ้าระวังอยู่กี่คน” ทั้งสองออกเดินทางไปยังจุดหมายโดยไม่เสียเวลา รถที่พวกเขาใช้เป็นรถเก่าธรรมดาที่ไม่สะดุดตา พวกเขาขับผ่านถนนสายเปลี่ยว มุ่งหน้าไปยังท่าเรือที่ชายชุดดำพูดถึงก่อนหน้านี้ เมื่อถึงจุดที่ต้องหยุด ทั้งสองลงจากรถและเดินเท้าเข้าไปใกล้บริเวณที่เฝ้าสังเกต บริเวณท่าเรือมีไฟสลัวจากหลอดไฟที่ติดอยู่ตามเสาต่างๆ เงาของตู้คอนเทนเนอร์เรียงรายกันเป็นชั้นๆ ให้ความรู้สึกน่าขนลุก ทุกอย่างดูเงียบสงบเกินไป แต่ซาเอบะรู้ดีว่าเบื้องหลังความเงียบนี้มีความเคลื่อนไหวที่ซ่อนเร้น “ตรงนั้น” ทาเคชิกระซิบพร้อมชี้ไปที่กลุ่มชายชุดดำประมาณห้าคนที่ยืนรว