Sa isang masikip na elevator, si Cearina at Ezekiel ay magkasama, ang tanging tunog ay ang tahimik na boses ng makina na nagdadala sa kanila patungo sa kanilang bagong opisina. Ang hangin ay tila nag-uumapaw ng tensyon, kahit na ang kanilang mga mata ay nakatuon sa mga pagbabago sa kanilang paligid. “Anong palagay mo sa bagong opisina?” tanong ni Cearina, sinusubukang gawing mas magaan ang sitwasyon.“Parang mas malaki, pero mas masikip sa pakiramdam,” sagot ni Ezekiel, ang tono niya ay matigas, na parang may mga bagay siyang hindi mabanggit.“Siguro, makakasanayan din natin,” sagot ni Cearina, subalit sa loob niya, nararamdaman ang malamig na distansya sa pagitan nila. “Sana maging masaya tayo dito.”“Kung ganoon, sana maging maganda ang araw natin,” sagot ni Ezekiel, ngunit walang ngiti sa kanyang mga labi. Pagdating sa kanilang bagong cubicle, unti-unti silang umupo sa kanilang mga upuan. Ang mga palamuti sa opisina ay bagong-bago, ngunit tila hindi ito makabawi sa malamig na sit
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
