Todos os capítulos de ACCIDENTALLY ONE NIGHT STAND TO MAFIA: Capítulo 41 - Capítulo 50

Hanna Ang pakikipag-usap sa kanya habang nasa kandungan niya at nasa private jet niya ay mas maganda pa kaysa noon sa kama niya. Andrew know what I liked, the moves that made me moan and gasp and sink my finger in his hair. Umatras siya at ngumiti sa akin, ang mga kamay niya ay gumagala pataas at pababa sa likod ko bago niya hinawakan ang puwitan ko at marahang pinisil--napangiti ako, kinagat ang ibabang labi ko. Naiinis ako kapag ginawa ko iyon dahil ibig sabihin ay nababaliw na ako sa kanya. Paano ako nahumaling sa lalaking ito? "God, you're so beautiful," bulong niya, mayaman at malalim ang boses. Ang init ay dumaloy sa pagitan ng aking mga binti, nag-iiwan sa kawalan ng laman sa likod na natatakot ako na siya lamang ang makakapuno. Sumandal siya, ang kanyang mga labi sa aking pisngi, bahagyang hinaplos ito-at ang mahinang pagpindot na iyon ay nagpanginig sa aking mga ugat, mga panginginig na nagpanginig sa aking buong katawan. "Kung gusto mong itigil ko, sabihin mo na,"

"Saan mo ba ako dadalhin Mr. Sandoval?" Panunukso kong tanong habang tinatapos naming maglibot sa Manhattan, nagsisimula nang lumubog ang araw. Naka-intertwined ang mga braso ko kay Andrew habang inaakay niya ako, hindi alam ang destinasyon niya gaya ng dati. Laging puno ng mga sorpresa. Nagtataka ako kung paanong hindi pa tumitigil ang puso ko sa lahat ng hindi niya mahuhulaan na mga sorpresa. "Patience, my love," mahinang tugon niya sabay halik sa kamay ko. Humagikgik ako at masunurin na sumunod sa kanyang pamumuno. Kahit pagod ako, ayaw kong matapos ang araw na 'to. Ang naiisip ko lang ay isang mainit na shower at isang masahe-talagang kailangan ko ng isa-ngunit may tiwala ako kay Andrew na sorpresahin din ako niyan. Dinala niya ako sa isang tulay at inutusan akong maghintay. Nang mawala siya sa paningin ko, mahina akong napabuntong-hininga at ibinaling ang atensyon ko sa mga alon sa ibaba. May mga swans na maganda ang gliding sa tubig, ang kanilang malinis na puting balahibo a

Andrew. Muli siyang sumigaw, sabay hagis ng isa pang piraso ng damit sa direksyon ko. Parang unos ng galit, ang bawat bagay na ibinabato niya ay nagdaragdag sa unos na nagngangalit sa loob niya. Sa nakalipas na sampung minuto, siya ay nagmamadali, ang kanyang mga galaw ay mali-mali, ang kanyang mukha ay napalitan ng pagkabigo. Tila ang anumang bagay na abot ng kamay ay naging isang misil na nakatutok sa akin, at ako ay napipikon sa bawat paghagis. Nag-atubiling akong lumapit sa kanya, natatakot ako sa galit niya. Ang kanyang katahimikan ay mas nakakatakot kaysa sa anumang mga salita na maaari niyang sabihin. Parang may hawak na bigat ang kanyang katahimikan na nilunod sa anumang pagtatangka sa komunikasyon. Sa tuwing naglalakas-loob akong ibuka ang aking bibig, pinatahimik niya ako sa pamamagitan ng isang guttural na ungol, isang senyales ng babala na ako ay naglalagablab lamang sa kanyang galit. Kaya, nanatili akong tahimik, hinayaan siyang ilabas ang kanyang galit. Ang maban

Hanna "I really do love working with your team, it's like a dream come true," pagpapahayag ko habang naglalakad kami palabas ng meeting hall. Sa kabila ng matagal na pagkakasala sa pag-iwan sa mga Palm Angels, ang pagiging maunawain ni Francesco ay nagpapagaan ng aking konsensya. Napaka-accommodating niya at madaling pakisamahan, pero sabay-sabay na determinado at dedikado. Lubos kong hinahangaan ang kanyang etika sa trabaho at hindi natitinag na pangako. "Ah, wag kang masyadong magpakahirap sa sarili mo. You needed that vacation after what you went through. Right now, I've got some clients waiting for me in my office. We'll catch up later," he reassures me, waving away my concerns with a dismissive gesture. Nakayuko, pinagmamasdan ko siyang mawala sa hallway bago pumunta sa opisina ko. Ngayon ay minarkahan ang aking unang araw na bumalik sa trabaho, sa kabila ng orihinal na pagpaplano na pahabain ang aking oras ng pahinga. Hindi ko makayanan ang pag-iisip na mag-idle sa baha

Hanna Binilisan ko ang lakad ko, mas bumibigat ang bawat hakbang sa bigat ng galit at kalungkutan. Mahigpit akong niyakap ng pagkabalisa; Wala akong maisip kung ano ang naghihintay sa akin, walang bakas sa tanawing sasalubong sa aking mga mata pagdating. Ang kawalan ng katiyakan ay gumagapang sa aking kaloob-looban, umiikot-ikot sa bawat sandali na lumilipas. Huminga ako ng malalim, hinanda ko ang aking sarili bago itinulak ang salamin na pinto, tumawid sa threshold papunta sa istasyon ng pulis. Ang huling pagbisita ko sa lugar na ito ay sumagi sa isip ko - isang matinding pagsubok na kinasasangkutan ni Chris, na nasangkot sa isang away sa ilang hindi kilalang club. Isang tawag sa kalaliman ng gabi, na sumenyas sa akin para tulungan siya. Ngayon, dinala ako ng tadhana pabalik sa pamilyar ngunit hindi kanais-nais na kapaligiran, sa pagkakataong ito upang harapin ang isang krisis na kinasasangkutan ng aking ina. "Um, excuse me. Nandito ako para kay Carol Williams" I ventured ten