LOGINAng plauta na hawak ko ay eksaktong kapareho ng sa matandang babaeng may pilak na buhok.Tama nga ang lahat ng hinala ko.Nang mapansin ni Jander na nakatitig lang ako sa plauta, nagtataka niyang tinanong, "Ano'ng problema, Ate? Hindi ba maganda? Kung gusto mo, ikukuha kita ng mas maganda."Umiling ako at marahang sumagot, "Hindi na, ayos na ito. Salamat.""Ate... bakit pakiramdam ko parang may kakaiba sa'yo?""Siguro pagod lang ako. Ang dami kasing nangyari. Pupuntahan ko muna ang pinsan mo."Ngumiti ako nang bahagya at tumingin sa kanya. "Jander... simula ngayon, ituring mo na rin akong pinsan mo."Natigilan siya. "Hindi mo ako kinamumuhian?"Iniabot ko ang kamay ko sa kanya. Agad niyang ibinaba ang ulo niya. Hinaplos ko ang buhok niya."Alam kong malinis ang mga kamay mo. Wala kang pinatay kahit sino, at naging mabuti ka pa nga sa pagtulong mong gawin ang katawan ko."Sa huli...Isa rin namang biktima ng trahedya si Jander.Ano ba ang pinagkaiba naming dalawa?Kumibot ang labi niya
Nang matapos ang dalawa sa kanilang walang tigil na lambingan, saka lamang nila naalala na nakatayo pala ako sa tabi at sabay na tumingin sa akin.Mariing sinabi ni Tita Vivian, "Ikaw talagang malas! Dahil sa'yo, nasaktan si Vicento."Napag-aralan ko na rin ang ugali ni Tita Vivian kaya nagkunwari akong kawawa at sinabi, "Pero hindi ko naman inaasahan na bigla akong sasaktan ni Michelle. Biktima rin ako."Tumingin si Tita Vivian kay Armando. Nang salubungin siya ng malamig nitong titig, hindi mapigilan ni Armando na kamutin ang dulo ng kanyang ilong."Baliw ang batang iyon. Sinabi ko nang huwag niyang saktan si Ria. Sarili niyang desisyon iyon, wala akong kinalaman."Nang makita kong muli na nanghihina ang mga tuhod ni Armando, na para bang luluhod na naman siya kay Tita Vivian anumang sandali, natakot akong hindi na matatapos ang drama nilang dalawa bago dumilim.Kaya sumingit ako."Tulog na si Vicento. Pagkagising niya mamaya, siguradong magugutom siya."Hindi na inintindi ni Tita V
Bilang isang tagamasid, wala akong magawa. Ang alitan sa pagitan nila ay hindi maaayos sa isa o dalawang salita lamang.Halos nahulaan ko na kung ano ang iniisip ni James sa ginagawa niya.Lumapit ako at tinulungan si Melissa na makatayo. “Huwag ka nang umiyak. Mahina ang puso mo. Paano kung atakihin ka?”Nang makita niya ako, para siyang batang nakahanap ng masasandalan. Yumakap siya sa akin at humagulgol sa aking dibdib, walang magawa at puno ng kalungkutan.Marahan kong tinapik ang kanyang likod.“Huwag kang umiyak. Nandito pa rin ako. Palagi kang mamahalin ng ate mo.”Dahil sa sobrang pag-iyak, hindi na siya makabuo ng maayos na pangungusap. “Pero si Papa at sila...”“Wala na sila. Tayong mga naiwan ang kailangang mabuhay nang maayos. Ikaw na lang ang natitirang kamag-anak ko sa pamilya De Leon. Kung may mangyari sa’yo, paano naman ako mabubuhay?”Patawad, Melissa.Maaari ko lamang gamitin ang damdamin mo upang pilitin kang mabuhay. Kailangan kong bigyan ka ng dahilan para magpatu
Pagkatapos maranasan ang nakapangingilabot na paglalakbay ng paghihiganti ng pamilya Aurelio, pakiramdam ko ay ubos na ubos na ako.Nang mamatay si Michelle, para bang tuluyan nang bumagsak ang kutsilyong matagal nang nakabitin sa ibabaw ng aking ulo.Ang tanging taong inaalala ko ngayon ay si Vicento.Pagkatapos kong maligo at magpalit ng malinis na damit, lumabas ako ng silid. Katatapos lamang din siyang magpabenda. Pagkakita ko sa benda na nakabalot sa kanyang dibdib, puro sakit sa puso ang naramdaman ko.“Vicento...”Iniunat niya ang kamay niya sa akin. “Halika.”Masunurin akong lumapit sa kanya. Hinila niya ako upang maupo sa kanyang kandungan, niyakap ako, at ipinatong ang baba niya sa aking leeg.“Ria, hayaan mo akong yakapin ka sandali. Pasensya na at pinag-alala na naman kita.”Kahit isang araw lang kaming nagkahiwalay sa pagkakataong ito, alam kong labis siyang nag-alala dahil sa nangyaring trahedya.“Basta buhay ka, sapat na iyon.”“Tanga ka ba? Hindi naman ako balak saktan
Wala talagang chip?Napatingin ako sa kanya nang may pagkabigla. “Niloko mo kaming lahat?”Napunta ang tingin ni James kay Melissa. Nakahiga si Melissa sa lupa sa ilalim ng sikat ng araw. Ang kanyang napakaputing wedding dress ay nabahiran ng dugo, at kumikislap ang diyamante sa liwanag. Para siyang isang anghel na nahulog sa putikan—napakadalisay at napakalinis.Hindi niya napigilang lumambot ang kanyang tinig. “Paano ko maaatim na maglagay ng isang bagay na hindi ko makontrol sa kanya?”Tama siya. Ang chip na iyon ay kontrolado ng organisasyon. Kung ikakabit niya iyon, maaari nilang patayin si Melissa anumang oras. Hindi niya kailanman ilalagay si Melissa sa panganib.Dahan-dahan siyang naglakad papunta kay Melissa at maingat itong binuhat mula sa lupa. Napakalambing ng kanyang mga kilos, na para bang may hawak siyang isang kayamanang walang katumbas sa buong mundo at natatakot siyang masaktan ito kahit kaunti.Sumakit ang puso ko nang makita ko ang eksenang iyon. Ano ba talaga ang
Napakabilis nang pangyayari na parang tumigil na ang pag-andar ng isip ko.Ano ang nangyari?Unti-unting lumaki ang aking mga mata, at buong katawan kong nanginginig sa kanyang mga bisig.May gusto akong sabihin at gawin.Ngunit kapag ang isang tao ay nasa sukdulang takot, kaba, at matinding emosyon, tunay ngang napapahinto siya at hindi makapagsalita.Nakatitig lamang ako sa kanya habang nanginginig ang aking mga labi at nakapagsambit lamang ng isang salita.“Dugo...”Marahan niya akong niyakap. “Ria, sa pagkakataong ito, naabutan kita.”Sa nakaraan kong buhay, mag-isa akong namatay. Ngunit sa buhay na ito, siya ang humarang sa kutsilyong para sana sa akin.Unti-unting lumaki ang aking mga mata.Ano ang nangyayari?Malinaw na winasak ko na ang Bato ng Yin at Yang, kaya bakit ganito pa rin ang nangyari? Bakit ang kapahamakan ko ay nasalo pa rin ni Vicento? Vicento, ano ang ginagawa mo? “Vicento...”Hindi ko mapigilan ang pagtulo ng mga luha.Ayoko nito. Mas gugustuhin ko pang ako ang
Ngumiti ako at tumangging pumasok. “Mukhang hindi pa handa ang exhibition mo. Hindi kailangang madaliin. Kapag opisyal na itong nagbukas, siguradong pupunta ako para suportahan ka.”“Sige. Umaasa pa naman akong mabibigyan ako ni Ria ng ilang payo.”“Wala akong alam sa sculpture, class monitor. Masy
Matapos nito, lalo pang lumala ang kalagayan ng isip ng pamilya De Leon, ngunit dahil sa pagnanais nilang makapaghiganti, hindi sila sumuko. Sa halip, nagkaisa silang hanapin ang taong sumira sa kanila.Nakuha ko na ang gusto ko kaya wala na akong balak pang aliwin sila. Pagkatapos ng lahat, paano
Narinig ko ang boses ni Vicento mula sa labas ng pinto. “Ria, nandiyan ka ba?”Biglang bumilis ang tibok ng puso ko at dali-dali akong sumagot, “Oo, nandito ako.”“May sasabihin ako sa’yo.”“Sandali lang, lalabas na ako.”Sinulyapan ko ang hawak kong pregnancy test; iisang guhit lang ang lumabas.T
“Sabihin mo pa sa amin ang detalye tungkol sa babaeng iyon—anong klaseng tao siya, gaano siya katangkad, at ilang taon na siya,” mariin kong tanong.Umiling si Aurora. “Sinabi ko na sa inyo, napakaingat niya tuwing nagkikita kami. Hindi ko nakita ang mukha niya o narinig ang tunay niyang boses, kay







