MasukSinuri ni Edmund ang sahig na basang-basa ng dugo, sobrang dilim ng kanyang mukha. Bagama’t hindi rin niya gusto ang pamilya Vargaz, matapos ang lahat, matagal na rin silang nasa ilalim ng kanyang pangangalaga—pero tinrato nila ito na parang walang silbing bagay.Kahit may pagkamuhi, pamilya pa rin sila.“Ganito mo ba nililinis ang tradisyon ng pamilya?” malamig na tanong ni Edmund.Kalmadong sagot ni Vicento,“Ano, biyenan, hindi pa ba ninyo ito nakikita noon? Aba, ngayon nakita na ninyo.”Kasabay nito, muling bumagsak ang kutsilyo—mabilis at walang pag-aalinlangan. Nakatuon pa rin ang atensyon ng lahat kay Edmund, walang nakaakalang aatake si Vicento muli sa sandaling iyon.“Ah!”Nawalan ng malay ang panganay na tiyuhin dahil sa sakit. Galit na galit si Edmund.“Vicento, ito ang bahay ng pamilya Canlas!”“Alam ko,” sagot ni Vicento.“Dahil hindi ninyo napigilan ang grupong ito ng walang pusong kamag-anak sa loob ng maraming taon, tutulungan ko kayo. Para hindi na sila basta-basta gu
Malusog pa rin si Lolo at hindi siya nawalan ng malay dahil sa galit. Mahigpit niyang hinawakan ang dibdib niya.“Baliw ka na! Isang beses lang niyang sinampal si Ria, tapos pinutol mo ang daliri niya!”“Mali ka riyan, Mr. Vargaz,” malamig na sagot ni Vicento.“Una, hindi ko lang pinutol ang isang daliri—puputulin ko ang lima, isa-isa, para mas maramdaman niya ang dobleng takot at sakit.”Pinunasan ni Vicento ang itak gamit ang tuwalya at parang walang pakialam na nagpatuloy, “Pangalawa, isang kamay lang ang nawala sa kanya, samantalang ang asawa ko ay sinampal.”Nabigla ang lahat ng naroon. Nagkamali ba kami ng narinig Mas mabigat pa ba ang sampal ng tiyuhin kaysa sa ibinigay niya sa akin?Lahat ay nagduda na baka nagkamali siya ng sinabi, ngunit nanatiling seryoso si Vicento, walang bahid ng pag-aalinlangan sa kanyang mukha.Buong-buo at may kumpiyansa niyang pinaniniwalaan na ako ang pinakamahalaga, ang pinaka-mahalagang tao sa kanyang puso—isang taong hindi niya hahayaang tapakan
Kakatapos ko lang ihatid ang nanay ko pabalik sa kanyang silid nang marinig ko ang isang matinis na sigaw ng lalaki. Tiyak na boses iyon ng tiyuhin ko.Ano na naman ang ginawa ni Vicento sa kanya? Nanigas ang katawan ng nanay ko nang marinig ang sigaw.“Ria, ang tiyuhin mo—”Hinarangan ko ang daanan niya.“Ma, buong buhay kang sinamantala ng pamilya Vargaz. Gusto mo bang magpatuloy na pinagsasamantalahan? Tinuring mo silang pamilya, pero tinatrato ka lang nila bilang cash cow. Kailangan pa ba talagang kilalanin ang ganitong pamilya?”“Ako—” Natahimik ang nanay ko.“Noon, tiniis mo lahat para kay Lola. Nailipat na ni Vicento si Lola sa ligtas na lugar, kaya wala ka nang tali sa kanila. Huwag mong kalimutan kung sino ang nagdala ng lahat ng kamalasan sa buhay mo. Kung hindi ko siya pinigilan kanina, binugbog ka na sana ng tinatawag mong ama—ikaw na buntis.”“Paano naging ganito kalala ang diskriminasyon? Dahil babae ka lang, kailangan mo bang magdusa nang ganito? Siya ang nagbigay sa’yo
Sa sandaling lumitaw si Vicento, hawak ko ang buhok ng tiyahin ko gamit ang isang kamay, at sa kabilang kamay ay ang matalim na piraso ng porselana na nakatutok sa kanyang mukha. Dahil sa sobrang lakas ng pagkakahawak ko, may hiwa na ang kanyang mukha.Sa totoo lang, hindi rin ako gaanong maayos—ang palad kong humahawak sa piraso ng porselana ay may hiwa rin. Dumadaloy ang dugo pababa sa basag na porselana.Katatulak lang sa akin ng pamilya Vargaz, magulo ang buhok ko at mukha akong kawawa.Mag-isa ako, pero hindi nabawasan ang tapang ng loob ko.Ngunit sa sandaling nakita ko si Vicento, biglang naglaho ang yabang ko, at isang matinding hinanakit ang umapaw sa dibdib ko.“Vicento...” mahina kong bulong, binanggit ang kanyang pangalan.Pinagulong ni Vicento ang wheelchair niya papalapit sa akin, at agad na humakbang si Jason sa aking harapan.“Madam, bitawan mo muna siya. Ako na ang bahala sa iba.”Binuksan ko ang palad ko—puno ito ng dugo.Binitiwan ko ang tiyahin ko na lubos na nangi
Seryoso ang mukha ni Officer Ramirez. “Kahit hindi mahulaan ang mga pangyayari sa mundo, posible ang kahit ano.”Doon lamang tuluyang natauhan si Papa.“Sino… sino ang maaaring maging ganoon kalupit? Ang anak kong lalaki at babae ay namatay sa misteryosong mga pangyayari, at ngayon ay tina-target na ang buong pamilyang De Leon! Officer Ramirez, tulungan ninyo kami! Hanapin ninyo agad ang taong ito!”“Mr. De Leon, pakalmahin po ninyo ang sarili ninyo. Lahat ng mga bakas na nakuha namin sa kaso ni Miss Ria De Leon ay naputol na. Malaki ang posibilidad na ang pumatay sa kanya rin ang siyang nagplano ng lahat ng ito sa likod ng mga pangyayari. Kaya umaasa akong makikipagtulungan kayo sa imbestigasyon.”“Sige, makikipagtulungan kami. Lubos kaming makikipagtulungan.”“Kailangan ninyong lahat na bumalik sa istasyon ng pulis upang tumulong sa imbestigasyon.”Pagkatapos, tumingin si Officer Ramirez sa akin. “Anong ginagawa rito ni Mrs. Victorillo?”“Nabalitaan ko ang sinapit na kamalasan ng pa
Kinabukasan.Ngayon ay bisperas ng Bagong Taon— isang araw para sa pagsasama-sama ng pamilya.Babalik kami sa bahay ng pamilyang Victorillo para sa hapunan mamayang gabi, at maaga akong tinawagan ng aking ina ngayong umaga upang sabihing dumaan muna ako sa bahay ng pamilyang Canlas pagsapit ng tanghali.Kumalat na ang balita tungkol sa aksidente sa sasakyan ng pamilyang De Leon, kaya pumunta ako upang dalawin sila bilang kinatawan ng pamilyang Victorillo.Ayos naman ang kalagayan ng lahat, ngunit si Mama Sandy ay nasa napakasamang kondisyon ng pag-iisip. Marahil ay dahil sa sunod-sunod na kamalasan na nangyari sa kanilang pamilya, at ngayon ay siya naman ang nadamay—tila tuluyan siyang wala sa sarili.Pagdating ko, hinahabol siya ng nurse upang turukan.Pagbukas ko ng pinto, nakita kong nakatayo si Mama Sandy nang nakayapak sa kama, ang mga mata’y maingat na sinusuri ang mga tao sa paligid, tila may pakiramdam siyang may nagbabalak laban sa kanya.“Ma'am Sandy, bumaba po kayo.”“Asawa







