บททั้งหมดของ Rejected Wife of A Heartless CEO: บทที่ 271 - บทที่ 280

Sa sandaling lumitaw si Vicento, hawak ko ang buhok ng tiyahin ko gamit ang isang kamay, at sa kabilang kamay ay ang matalim na piraso ng porselana na nakatutok sa kanyang mukha. Dahil sa sobrang lakas ng pagkakahawak ko, may hiwa na ang kanyang mukha.Sa totoo lang, hindi rin ako gaanong maayos—ang palad kong humahawak sa piraso ng porselana ay may hiwa rin. Dumadaloy ang dugo pababa sa basag na porselana.Katatulak lang sa akin ng pamilya Vargaz, magulo ang buhok ko at mukha akong kawawa.Mag-isa ako, pero hindi nabawasan ang tapang ng loob ko.Ngunit sa sandaling nakita ko si Vicento, biglang naglaho ang yabang ko, at isang matinding hinanakit ang umapaw sa dibdib ko.“Vicento...” mahina kong bulong, binanggit ang kanyang pangalan.Pinagulong ni Vicento ang wheelchair niya papalapit sa akin, at agad na humakbang si Jason sa aking harapan.“Madam, bitawan mo muna siya. Ako na ang bahala sa iba.”Binuksan ko ang palad ko—puno ito ng dugo.Binitiwan ko ang tiyahin ko na lubos na nangi

Malusog pa rin si Lolo at hindi siya nawalan ng malay dahil sa galit. Mahigpit niyang hinawakan ang dibdib niya.“Baliw ka na! Isang beses lang niyang sinampal si Ria, tapos pinutol mo ang daliri niya!”“Mali ka riyan, Mr. Vargaz,” malamig na sagot ni Vicento.“Una, hindi ko lang pinutol ang isang daliri—puputulin ko ang lima, isa-isa, para mas maramdaman niya ang dobleng takot at sakit.”Pinunasan ni Vicento ang itak gamit ang tuwalya at parang walang pakialam na nagpatuloy, “Pangalawa, isang kamay lang ang nawala sa kanya, samantalang ang asawa ko ay sinampal.”Nabigla ang lahat ng naroon. Nagkamali ba kami ng narinig Mas mabigat pa ba ang sampal ng tiyuhin kaysa sa ibinigay niya sa akin?Lahat ay nagduda na baka nagkamali siya ng sinabi, ngunit nanatiling seryoso si Vicento, walang bahid ng pag-aalinlangan sa kanyang mukha.Buong-buo at may kumpiyansa niyang pinaniniwalaan na ako ang pinakamahalaga, ang pinaka-mahalagang tao sa kanyang puso—isang taong hindi niya hahayaang tapakan

Nagtagpo ang aming mga ilong, at marahan ko siyang kinuskos.“Kaya ba? Gusto ba ni Uncle?”Bumagsak ang mainit kong hininga sa kanyang manipis na mga labi, at ang pamumula ay kumalat mula sa kanyang tainga hanggang sa batok.Paano naging ganito ang lalaking ito?Malamig at mailap sa labas, pero sa harap ko, parang masunuring estudyante.“Kung gusto ni Ria, baka hindi ako tumanggi,” mahina niyang sabi.Marahan akong tumawa. “Biro lang.”Paano naman ako magiging ganoon kabagsik?Sinabayan ni Vicento ang ngiti ko, niyakap ang aking baywang at pinalalim ang halik.Pagdating namin sa bahay ng pamilya Victorillo, halos mamaga na ang aking mga labi sa dami ng halik.Espesyal na ipinatawag ng matanda si Marian ngayong araw. Napatingin siya sa aking mga labi at agad niyang naintindihan.“Ria, ay hindi pala—dapat Tita na ang itawag ko sa’yo. Napakaganda ng samahan ninyo ni Tito Uncle Vicento.”Ngumiti ako. “Ayos lang, kahit ano ang itawag mo. Nasaan si Denver?”“Nagpapahinga sa kwarto.” Dumaan

Ito marahil ang tinatawag nilang “pag-ibig sa unang tingin.” May mga taong agad mong nararamdaman ang koneksyon, at may iba naman na hindi mo maipaliwanag kung bakit ayaw mo—wala mang malinaw na dahilan.Kasama siya sa huli.Mayroon siyang isang pares ng matang nakaaakit, at ang tingin niya’y laging may bahid ng panunukso. Nang akma na akong umiwas ng tingin, diretso siyang lumapit sa akin.May hawak akong baso ng red wine, pinanatili kong kalmado ang aking mukha.“Ito marahil si Mrs. Victorillo,” sabi niya na may ngiti.Tumango ako. “At ikaw ay…?”“James Aurelio. Tunay ngang napakaganda ni Mrs. Victorillo—medyo kahawig mo ang isang matagal ko nang kaibigan.”“Isang kaibigan? Narinig ko nang sinasabi ng iba na kamukha ko raw ang yumaong si Miss Ria De Leon. Siya ba ang tinutukoy ni mo?”“Oo. Nakilala ko si Miss Ria De Leon sa isang handaan maraming taon na ang nakalipas. Nakakalungkot malaman ang kanyang pagkamatay.”Wala akong anumang alaala tungkol sa kanya, at hindi ko rin maintind

Sa bulwagan, si Mrs. Ocampo, bakas ang bigat sa kanyang mukha, ay lumapit kay Nica at hinila siya sa isang tabi, pabulong na sinabi, “Ginawa ko na ang sinabi mo. Asawa siya ni Mr. Victorillo. Kapag nagkamali tayo rito, hindi niya palalampasin ang pamilya Ocampo.”Kalmadong sumagot si Nica. “Huwag kang mag-alala. Ilang litrato lang ito. Basta may hawak tayong alas laban sa kanila, mapipilitan ang pamilyang Victorillo na sumunod. Sa huli, makukuha mo rin ang gusto mong kooperasyon.”“Pero ako…”“Ano ang kinatatakutan mo? Naipag-utos ko na. Hindi gagawa ng tunay na masama ang mga taong iyon kay Ria Canlas—tatakutin lang siya at kukunan ng litrato. Ang matandang Victorillo ay higit sa lahat pinahahalagahan ang reputasyon. Paano niya hahayaang kumalat ang ganitong mga larawan? Kailangan mo lang maglatag ng mga kondisyon, at wala nang pagpipilian si Vicento kundi pumayag.”Bagama’t may saysay ang mga salitang iyon, dahil unang beses pa lamang niyang gumagawa ng ganitong bagay, bahagya pa ri