Sinuri ni Edmund ang sahig na basang-basa ng dugo, sobrang dilim ng kanyang mukha. Bagama’t hindi rin niya gusto ang pamilya Vargaz, matapos ang lahat, matagal na rin silang nasa ilalim ng kanyang pangangalaga—pero tinrato nila ito na parang walang silbing bagay.Kahit may pagkamuhi, pamilya pa rin sila.“Ganito mo ba nililinis ang tradisyon ng pamilya?” malamig na tanong ni Edmund.Kalmadong sagot ni Vicento,“Ano, biyenan, hindi pa ba ninyo ito nakikita noon? Aba, ngayon nakita na ninyo.”Kasabay nito, muling bumagsak ang kutsilyo—mabilis at walang pag-aalinlangan. Nakatuon pa rin ang atensyon ng lahat kay Edmund, walang nakaakalang aatake si Vicento muli sa sandaling iyon.“Ah!”Nawalan ng malay ang panganay na tiyuhin dahil sa sakit. Galit na galit si Edmund.“Vicento, ito ang bahay ng pamilya Canlas!”“Alam ko,” sagot ni Vicento.“Dahil hindi ninyo napigilan ang grupong ito ng walang pusong kamag-anak sa loob ng maraming taon, tutulungan ko kayo. Para hindi na sila basta-basta gu
อ่านเพิ่มเติม