บททั้งหมดของ ทารกผู้นี้ มิใช่ของข้า: บทที่ 11 - บทที่ 20

ทารกที่ 11เมิ่งจื่อท้องแล้ว!รุ่งเช้า ผู้ใหญ่บ้านเดินทางมาพบสกุลเมิ่งเป็นครอบครัวแรก ในมือท่านผู้เฒ่าถือหนังสือผ่านทางมาด้วยห้าฉบับ นี่เป็นสิ่งของที่แยกออกมาจากในหีบ ที่เมื่อวานเซียวเฟิงแบกใส่บ่ากลับมา“ทางการเข้มงวดมาก ช่วงนี้พวกเจ้าก็พกใบผ่านทางติดตัวตลอด อย่าได้หลงลืมวางทิ้งไว้ที่ใดละ”ผู้ใหญ่บ้านกำชับกับเมิ่งไท่อี้ เพราะเขาเป็นนายพรานต้องออกเดินทางบ่อยครั้งเพราะเป็นเขยแต่งเข้า ขั้นตอนการย้ายสำมะโนครัวจึงเป็นไปด้วยความง่ายดาย เนื่องจากญาติทางฝั่งเจ้าบ่าวถือว่าเสียหน้า ดังนั้นจึงมักไม่ยอมรับ เพียงใช้เงินจำนวนหนึ่งติดสินบนขุนนางตรวจสอบ ก็ไม่จำเป็นต้องแสดงทะเบียนราษฎร์ยืนยันให้ขายขี้หน้าอย่าว่าแต่เซียวอันใช้ศักดิ์ฐานะญาติฝั่งมารดา เมื่อมีนางเมิ่งซือรับรอง ตอนแต่งงานก็มอบของกำนัลให้ผู้ใหญ่บ้าน เขาจึงเข้าสู่ตระกูลเมิ่งได้อย่างราบรื่นหนังสือผ่านทางห้าฉบับนี้ หนึ่งใบเป็นของเซียวอัน เพราะทางอำเภอออกให้ในฐานะบุตรเขยตระกูลเมิ่งแห่งหลิวชิ่ง เมื่อเป็นเช่นนี้ ต่อให้หูตาเฉิงอ๋องมีหลายแสนก็ยากจะพบตัวสายลับที่ปะปนเข้ามาเซียวเฟิงจึงทำงานได้อย่างสะดวกสบาย!หลายเดือนต่อมาซ่งจูเอ๋อที่อยู่ข้างบ้า

ทารกที่ 13เฉิงอ๋องหน้าหมู่บ้านหลิวชิ่ง เมิ่งจื่อมองดูเงาหลังสามีไกลลิบตา ครั้งนี้เมิ่งผู้พ่อปล่อยลูกเขยไปตามลำพัง เพราะถึงไปด้วยกันเขาก็ยิงสัตว์ได้ไม่มากเท่าใด “…”ยังคงเป็นริมลำธารแม้เมิ่งจื่อจะท้องแก่ แต่ชีวิตชาวบ้านชนบทก็มีอะไรให้ทำไม่มาก วันนี้นางมิได้หอบผ้ามาซัก หากแต่เพียงมาตกปลาเล่นกับผู้เป็นมารดาห่างไปไม่ไกลมีหญิงสาวสูงต่ำสิบกว่าคน หนึ่งในนั้นเป็นซ่งจูเอ๋อ เพียงแค่เห็นเงาร่างอุ้ยอ้ายของอีกฝ่ายนางก็จิกเล็บ ความจริงตั้งใจจะหอบเสื้อผ้ามาซัก แต่พอพบว่าผู้ใดนั่งอยู่ตรงนั้น นางก็เปลี่ยนเส้นทางเดินหนีทันทีนับตั้งแต่แต่งงาน ซ่งจูเอ๋อเติบโตขึ้นมาก นางมิเพียงได้เรียนรู้เรื่องโหดร้ายทางโลก ทั้งยังมีปากเสียงทะเลาะตบตีกับสามีเป็นประจำ อยากเช่นวันนี้ เบ้าตานางฟกช้ำขึ้นสีม่วง แต่ก็หนีไม่พ้นถูกแม่สามีจิกหัวใช้งานความอับอายของนางหมดไปนานแล้ว แต่มีเพียงผู้เดียวที่จูเอ๋อรู้สึกยอมไม่ได้นั่นคือเมิ่งจื่อเอง!จูเอ๋อไม่เข้าใจไฉนตนเองรู้สึกโกรธแค้น ยิ่งเห็นเมิ่งจื่อมีชีวิตที่ดี นางก็ยิ่งคับแค้นใจ...แต่นางหารู้ตัวไม่ ทุกวันนี้เมิ่งจื่อยังคงเป็นเมิ่งจื่อคนเดิมที่นางชอบกลั่นแกล้ง หากแต่ตัวนางเปลี

ทารกที่ 15พี่เขยจากโถงอาคารส่วนหน้า เดินมาอีกครึ่งลี้ค่อยเป็นประตูจวนจริงๆ กำแพงยาวสุดลูกหูลูกตาเต็มไปด้วยเวรยามองครักษ์ พวกของจื่ออีค่อยได้ทราบว่า ชีวิตความเป็นอยู่ของผู้มีอำนาจในเมืองหลวงนั้นเป็นยังไง“คนพวกนี้ล้วนเป็นหมอประจำจวน พวกท่านนำของออกมาให้ตีราคาได้เลย”พ่อบ้านหันมากล่าวกับท่านอาจารย์ จากนั้นสั่งการหมอในจวนอีกหลายคำ ก็เดินจากไปทางประตูที่เข้ามาจื่ออีและพวกช่วยกันย้ายสมุนไพรออกจากหีบ ที่แห่งนี้คือเรือนรองรับใกล้กับโรงครัว จึงมองเห็นสาวใช้จำนวนมากขนย้ายผักสดและเนื้อตลอดเวลา“เออ...นายท่านขอรับ ผู้น้อยถามหน่อยได้หรือไม่ ไฉนพวกท่านรวบรวมซื้อหาตัวยามากมายขนาดนี้”ขณะพวกจื่ออีกำลังช่วยกันคัดแยกสมุนไพร เขาพลันได้ยินอาจารย์เอ่ยปากถามหมอผู้หนึ่ง ท่านหมอผู้นั้นก็ตอบกลับมาว่า เจ้านายของพวกเขาเพิ่งรับตำแหน่งไม่กี่เดือน เนื่องจากงานราชการมีความเสี่ยง คนในหน่วยงานเลยได้รับบาดเจ็บบ่อยครั้ง ดังนั้นจึงต้องใช้ยารักษาจำนวนมาก พออาจารย์ถามต่อว่างานอะไร ทำไมได้รับบาดเจ็บมากมาย ท่านหมอก็ขึงตาใส่ จื่ออีเลยเห็นอาจารย์หุบปากลงทันทียาล้ำค่าเจ็ดหีบใหญ่ถูกแยกออก ภายใต้การตรวจนับตีราคาของหมอในจวน

ทารกที่ 17เซียวกว๋อกงฉาวโฉ่ข่าวฉาวของเซียวกว๋อกงโด่งดัง เพียงสองวันชาวเมืองจินหลิงรับรู้กันทั่ว ปกติหน้าที่ของเขาคือตรวจสอบจับกุมขุนนางกระทำผิด ดังนั้นจึงเป็นศัตรูกับคนจำนวนมาก พรรคพวกของคนที่ถูกเขาเล่นงานในรอบหลายเดือนพอจับจุดได้ ก็ช่วยกันยื่นฎีกา กล่าวโทษให้ปลดเขาออกจากตำแหน่ง บอกว่าคุมสำนักตรวจสอบแต่กับกระทำผิดเสียเองการโต้เถียงในท้องพระโรงวันนี้ จึงเป็นไปแบบดุเดือดเลือดพล่าน!ภายในวังดุเดือดแค่ไหนเซียวเฟิงมิทราบ เพราะตอนนี้เขาอยู่ในจวน ทั้งยังกำลังทะเลาะกับภรรยาอย่างรุนแรง สาวใช้ที่อยู่ด้านนอกจึงรีบไปเชิญพ่อบ้านมาหย่าศึก แต่ก็ผิดคาด เนื่องจากนายท่านกว๋อกงกำลังถูกด่าอย่างหยาบคาย แม้แต่เขาที่เป็นผู้ชายยังมิกล้าเสนอหน้าเข้าไปในห้อง“อี๋! ทนฟังไม่ได้ ทนฟังไม่ได้!”พ่อบ้านกวนส่ายหน้า โบกมือไล่สาวใช้สิบกว่าคนที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่นอกห้อง คำหยาบคายแบบนี้มิสมควรให้ผู้ใดได้ยิน“ฮือ ฮือ รู้ไว้ด้วยโว้ย เจ้ามันตัวบัดซบเนรคุณ หมูที่ข้าเลี้ยงไว้หลังบ้านยังดีเสียกว่า เจ้ามันชั่วช้ากว่าหมู!”เมิ่งจื่อข่วนเขาไม่ได้ จึงเท้าสะเอวด่าเสียเลยทารกของนางถูกแย่งชิงไปแล้ว มิทราบถูกแยกไปไว้ไหน ท่านพ่อท่า

ทารกที่ 19โรงงิ้วอู่อวิ๋นยังคงเป็นโรงงิ้วอู่อวิ๋น นับตั้งแต่เมิ่งจื่อที่ดื้อรั้นทราบว่า การเอาแต่ใจของนางไม่ถูกขัดขวาง เมิ่งจื่อก็ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในโรงงิ้วแห่งนี้ รับชมการแสดงตลอดทั้งวัน หากอาทิตย์ไม่ตกดินก็จะไม่กลับบ้าน จนเจ้าหน้าที่กรมอาญาที่ติดตามคุ้มกันนางปวดเศียรเวียนเกล้า แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเจ้ากรมสั่งว่าดูแลนางให้ดี เนื่องจากเกี่ยวพันกับคดีความขุนนางใหญ่ และเป็นที่จับตามองของฮ่องเต้บนโต๊ะของนางจึงเต็มไปด้วยอาหารราคาแพง!การแสดงวันนี้เปิดด้วยเรื่องขุนศึกตระกูลหยาง ซึ่งเมิ่งจื่อชอบมาก นางเพิ่งได้รับชมครั้งแรกก็เมื่อวันก่อนนี้เอง แต่นางก็ชอบ เพราะที่อำเภอไท่หังไม่มีโรงงิ้ว ทั้งโรงเตี๊ยมเล่านิทานก็ไม่เคยแสดงเรื่องนี้ นางพอได้รับชมก็ติดใจ โดยเฉพาะฉากหนึ่งในเรื่อง ตู้จินเอ๋อภรรยาหยางที่เจ็ดขณะสู้รบกับศัตรูบนหลังม้า นางเจ็บท้องจนโดดลงมาแอบคลอดทารกในดงต้นอ้อ จากนั้นกัดฟันโดดขึ้นหลังม้าไปสู้ต่อ เมิ่งจื่อฟังถึงตรงนี้ก็หลั่งน้ำตานองหน้า เพราะนางรู้ว่าการคลอดทารกผู้หนึ่งนั้นเจ็บขนาดไหน…วันนี้ก็เหมือนทุกวัน เมิ่งจื่อนั่งอยู่บนชั้นสอง เก้าอี้ติดระเบียงทางเดิน ด้านหลังนางเป็นห้องพิ