Alle Kapitel von แค่คนไร้ค่าที่รอวันจากไป: Kapitel 21 – Kapitel 30

เช้าตรู่วันนั้นนราวิชญ์กลับมาหานลินที่ห้องนอนอีกครั้ง ทว่า ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของคนที่อยากพบหน้า สายตาเหลือบเห็นบานประตูตู้เสื้อผ้าแง้มเอาไว้จึงไปเปิดดู พลันได้เห็นว่าข้างในไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่เลย เขาจึงรีบเปิดดูลิ้นชักข้างเตียงและห้องอื่น ๆ พลันได้เห็นว่าไม่มีข้าวของนลินอยู่ที่บ้านหลังนี้แล้ว “ป้าอุษา” ชายหนุ่มตะโกนเรียกแม่บ้านที่เพิ่งมาทำงาน “นลินหายไปไหนครับ” “คุณนลินไม่ได้บอกเหรอคะว่าย้ายออกไปจากบ้านเล็กได้หลายวันแล้ว” แม่บ้านตอบไปตามความจริงเพราะสามสี่วันก่อนเธอช่วยนลินเก็บข้าวของด้วยตัวเอง ช่วงนั้นนราวิชญ์ไม่อยู่บ้านเกือบหนึ่งอาทิตย์แถมยังไม่ยอมรับโทรศัพท์จึงไม่รู้เลยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง 

หลังจากวางสายคนเป็นพี่แล้ว นลินไม่รอช้ารีบแต่งตัวแล้วเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางออกจากคอนโดของตัวเองทันทีเพราะไม่อยากเผชิญหน้ากับนราวิชญ์อีก ปณัยโทรรายงานเหตุการณ์เช้าวันนี้ด้วยท่าทางเลิ่กลั่กนิดหน่อยเพราะฝ่ายที่โดนติดตามรู้ตัวแล้ว “ทำไมถึงดื้อแบบนี้นะ” นราวิชญ์พึมพำอยู่คนเดียว “ใส่ชุดอะไรออกไป” เขาถามลูกน้องคนสนิทของตัวเอง “เสื้อยืดแขนยาวกับกางเกงขายาวคับ” ปณัยตอบไปตามที่เห็น ไม่ค่อยคุ้นตากับสไตล์แต่งตัวแบบนี้ของนลินแม้แต่น้อย “คอล่ะ” “น่าจะเป็นแผ่นแปะแก้ปวดประมาณสี่แผ่นคับ คุณนลินไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าครับ” เขารู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาทันทีแต่กลับได้ยินเสียงหัวเราะลั่นของ

“ใจเย็น ๆ น่า เหลือเวลาอีกตั้งสองวัน ยังไงก็ได้อยู่แล้ว” ลูกน้องอีกคนปลอบใจเพื่อนร่วมงาน “ถ้างั้นตอนส่งคลิปที่สองไปให้พวกนั้น แกก็ขู่มันไปเลยว่าครั้งหน้านิ้วของผู้หญิงคนนี้จะเหลือแค่เก้า”ภริตาดวงตาเบิกโตกุมมือของตัวเองขึ้นมาทันใด ร่างบางสั่นระริกจนเป็นลมไปในที่สุด“ดึกแล้ว แยกย้ายกันไปนอน พรุ่งนี้ค่อยตื่นแต่เช้ามาฟังข่าว ส่วนพวกแกเฝ้าให้ดี ๆ” ลูกพี่ใหญ่สุดสั่งงานแล้วเดินออกไปนอกโกดังนลินแกล้งทำเป็นหลับมาได้พักหนึ่งแล้ว ครั้นไม่ได้ยินเสียงอะไรจึงลืมตาขึ้นมา พยายามถูข้อมือให้เชือกที่มัดไว้หลวมแต่ไม่ได้ผลจึงคิดหาทางอื่นด้วยเสียงอู้อี้ทำให้คนที่เฝ้าเธอหันมามองพลางเลิกคิ้วไม่สบอารมณ์ “มีอะไรวะ”“อือ อือ” เธอพยายามบอกแต่ไม่สามารถพูดชัด ๆ ได้เพราะมีผ้าคาดปากอยู่ ฝั่งคนเฝ้าจึงเดินมาแกะผ้านั้นให้ เธอจึงเอ่ยปากว่า “ปวดฉี่”ชายคนนั้นจึงพาเธอไปที่ห้องน้ำด้านหลัง ระหว่างทางเดิน นลินมองหาทางหนีอยู่ตลอดเวลาแต่ตอนนั้นมืดค่ำแล้วจึงไม่เห็นอะไรเลย รู้แต่เพียงว่าเวลานี้ตัวเองอยู่ในป่าเงียบสงัดจนวังเวงและไม่มีทางฝืนวิ่งหนีไปได้เลยเพราะด้านนอกยังมีพวกคนร้ายอยู่อีกนับไม่ถ้วนกำลังยืนสูบบุหรี่พลางพูดคุยสนุ

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา นราวิชญ์แทบจะเป็นบ้าที่จู่ ๆ ก็ถูกนลินทิ้งไปอย่างไรเยื่อใย เขาพยายามค้นหาหญิงสาวด้วยอำนาจทุกอย่างที่มีอยู่ในมือจนกมลาและน้องสาวเริ่มสงสัยความรู้สึกของเขาขึ้นมา ระหว่างที่ออกตามหานลิน ตัวเขาเองก็ได้รู้ความจริงบางอย่างขึ้นมาจนรู้สึกว่าตัวเองเหมือนคนที่ทั้งโง่และบ้าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ความเสียใจต่อสิ่งที่ได้กระทำและคำพูดร้าย ๆ ที่เคยพร่ำบอกนลินถาโถมเข้ามาไม่ขาดสาย ก่อเกิดเป็นความเศร้าในใจจนไม่เป็นอันทำงานและใช้ชีวิต เมื่อประธานใหญ่เรียกเข้าพบ เขาแทบไม่หลงเหลือเค้าโครงของนราวิชญ์คนเดิม แม้จะโดนตบหน้าเรียกสติแต่กลับไม่เป็นผลเพราะในใจนึกแต่เรื่องของนลิน คิดแต่ว่าควรทำอย่างไรถึงจะหาเธอเจอ “คุณชายไม่แตะอาหารมื้อนี้เลยค่ะ” ป้าอุษาบอกกับปณัย เลขาส่วนตัวของเ

หลังจากนราวิชญ์หายหน้าเข้าไปในห้องน้ำนานกว่าปกติ นลินจึงเคาะประตูเรียกแต่ไม่ได้ยินเสียงคนข้างในขานตอบจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเปิดประตูเข้าไปดูสถานการณ์ข้างในชายหนุ่มนั่งพิงผนังห้องน้ำหลับใหลราวกับแค่เปลี่ยนที่นอนแห่งใหม่ไม่ให้เปียกฝน เธอจึงต้องคอยถอดเสื้อผ้าที่เขาใส่ออกทีละชิ้นแล้วอาบน้ำให้ เช็ดตัวแล้วลากออกมานอนเตียงข้างนอก เรียกได้ว่าหมดแรงไปไม่น้อยทั้งยังต้องคอยวัดไข้ เช็ดตัวแล้วเฝ้าเขาอีกทั้งคืนจนเธอไม่ได้หลับไม่ได้นอนรุ่งเช้า นราวิชญ์สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะฝันร้ายเหมือนอย่างที่เคยเป็นมาตลอดช่วงหลังจากที่นลินหนีเขาไป แต่เมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังอยู่ตรงหน้าก็โล่งอกที่อย่างน้อยวันนี้หาเธอเจอแล้วจนเผลอเอื้อมมือสัมผัสใบหน้าคนที่กำลังนอนหลับอย่างอ่อนโยน กระซิบบอกว่า “พี่คิดถึงนลิน”สายตามองคนตรงหน้าอยู่อย่างนั้นราวกับอยากหยุดเวลาเอาไว้เพราะกลัวว่านลินตื่นขึ้นมาเมื่อใดคงจะไล่เขาออกไปข้างนอกเหมือนเดิม“ตื่นแล้วก็ออกไป แล้วก็อย่าทำตัววุ่นวายอีก ฉันไม่อยากข้องเกี่ยวอะไรกับนายแล้ว” นลินพูดตัดขาดทันทีที่ลืมตาแต่ถึงอย่างนั้น เธอกลับย่นคิ้วเม้มปากแน่นเพราะเวลานี้เสื้อผ้าของนราวิชญ์ยังไม่แห้งแถม